สวัสดีคะ แฟนเราโดนจับคดี.. ตอนนี้ฝากขังอยู่ที่สถานพินิจรอศาลตัดสิน เราได้แต่ส่งจดหมายเพราะไม่ใช่ญาติในสายเลือดเยี่ยมไม่ได้ สภาพจิตใจตอนนี้ก็เรียกว่าย่ำแย่ในระดับนึง เราทั้งเป็นห่วง เพราะบางคนพูดไว้น่ากลัวประมาณว่าก็ไม่ต่างจากนรกบนดิน..
*เราได้แต่ให้กำลังใจเขา เราเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆคอยเตือนสติหวังไว้ว่าไม่ได้มากก็น้อยแต่นั่นแหละค่ะคนเราผิดก็ต้องว่าไปตามผิด
แต่เราก็สงสารและอดห่วงไม่ได้คือประมาณว่ามีอะไรเค้าเหนื่อยก็จะมีแต่เรา ที่คอยอยู่ข้างๆ
เราตั้งใจว่าจะรอ คาดว่าน่าจะประมาณสองปีคะ เขาน่าจะได้ไปอยู่ที่ศูนย์ฝึกจังหวัดขอนแก่น
เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรถ้าตัดเรื่องนี้ออกไป เราได้แต่ให้กำลังใจเขา เราก็พยายามทุกทางเท่าที่เราจะทำได้ พ่อแม่เขาก็ขอให้เรารอช่วยเป็นกำลังใจให้ลูกเขา เราก็อยากให้แกรเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ เพราะแกรเขียนจดหมายมา เหมือนขอโทษพ่อกับแม่ และสัญญาจะทำตัวใหม่ การที่คนเราเข้าไปอยู่ในที่แบบนั้นอาจจะมีสิทธิ์แย่กว่าเดิมอันนี้เราเข้าใจค่ะ แต่เราแค่อยากอยู่เป็นกำลังใจให้เขาเพราะถ้าเขาเปลี่ยนตัวเองได้คนที่จะดีใจและภูมิใจกว่าเราคงจะเป็นพ่อกับแม่เขา เราคิดแค่นี้คะ เหมือนเขาก็คิดมากพอควรกลัวเราจะมีคนอื่น แต่เรากลับคิดว่าในขณะที่รอเขาเราจะก็จะตั้งใจเรียน มันจะแย่มากๆก็ตอนคิดถึงก็ต้องอดทน.. เราคิดมากคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา
*ค่ายศูนย์ฝึกอะไรพวกนี้น่ากลัวมากมั้ยคะ เลวร้ายมากรึป่าว แต่เขาน่าจะสอนวิชาชีพรึป่าวอาจจะแย่ตรงขาดอิสระ.. ?
*ถ้าเป็นค่ายศูนย์ฝึกที่ขอนแก่นเยี่ยมได้มั้ย เช่น ไปกับพ่อกับแม่เขา
*จะมีลดโทษรึป่าว เขาบอกเราว่าถ้าอยู๋ไปนานๆสามารถลากลับบ้านได้ จริงรึป่าวคะ
เราตั้งใจจะรอตั้งใจมากๆ แต่รอศาลตัดสิน 30-60 วันนี้คือเราไม่ได้เจอหน้าเขาเลย สองปีนี่ถือว่านานมากๆเลยตอนนี้ เราพยายามให้กำลังใจตัวเองแต่ก็จะมีวูบที่อ่อนแอเอาแต่ร้องไห้จมๆ แต่เรายังตั้งใจเรียนนะคะไม่ได้ทิ้งจนเสียผู้เสียคน
ใครเคยไปเยี่ยมญาติในค่ายฝึกอะไรแบบนี้บ้างคะ
ผิดพลาดยังไงต้องขอโทษด้วยนะคะ
แฟนโดนจับ...
*เราได้แต่ให้กำลังใจเขา เราเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆคอยเตือนสติหวังไว้ว่าไม่ได้มากก็น้อยแต่นั่นแหละค่ะคนเราผิดก็ต้องว่าไปตามผิด
แต่เราก็สงสารและอดห่วงไม่ได้คือประมาณว่ามีอะไรเค้าเหนื่อยก็จะมีแต่เรา ที่คอยอยู่ข้างๆ
เราตั้งใจว่าจะรอ คาดว่าน่าจะประมาณสองปีคะ เขาน่าจะได้ไปอยู่ที่ศูนย์ฝึกจังหวัดขอนแก่น
เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรถ้าตัดเรื่องนี้ออกไป เราได้แต่ให้กำลังใจเขา เราก็พยายามทุกทางเท่าที่เราจะทำได้ พ่อแม่เขาก็ขอให้เรารอช่วยเป็นกำลังใจให้ลูกเขา เราก็อยากให้แกรเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ เพราะแกรเขียนจดหมายมา เหมือนขอโทษพ่อกับแม่ และสัญญาจะทำตัวใหม่ การที่คนเราเข้าไปอยู่ในที่แบบนั้นอาจจะมีสิทธิ์แย่กว่าเดิมอันนี้เราเข้าใจค่ะ แต่เราแค่อยากอยู่เป็นกำลังใจให้เขาเพราะถ้าเขาเปลี่ยนตัวเองได้คนที่จะดีใจและภูมิใจกว่าเราคงจะเป็นพ่อกับแม่เขา เราคิดแค่นี้คะ เหมือนเขาก็คิดมากพอควรกลัวเราจะมีคนอื่น แต่เรากลับคิดว่าในขณะที่รอเขาเราจะก็จะตั้งใจเรียน มันจะแย่มากๆก็ตอนคิดถึงก็ต้องอดทน.. เราคิดมากคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา
*ค่ายศูนย์ฝึกอะไรพวกนี้น่ากลัวมากมั้ยคะ เลวร้ายมากรึป่าว แต่เขาน่าจะสอนวิชาชีพรึป่าวอาจจะแย่ตรงขาดอิสระ.. ?
*ถ้าเป็นค่ายศูนย์ฝึกที่ขอนแก่นเยี่ยมได้มั้ย เช่น ไปกับพ่อกับแม่เขา
*จะมีลดโทษรึป่าว เขาบอกเราว่าถ้าอยู๋ไปนานๆสามารถลากลับบ้านได้ จริงรึป่าวคะ
เราตั้งใจจะรอตั้งใจมากๆ แต่รอศาลตัดสิน 30-60 วันนี้คือเราไม่ได้เจอหน้าเขาเลย สองปีนี่ถือว่านานมากๆเลยตอนนี้ เราพยายามให้กำลังใจตัวเองแต่ก็จะมีวูบที่อ่อนแอเอาแต่ร้องไห้จมๆ แต่เรายังตั้งใจเรียนนะคะไม่ได้ทิ้งจนเสียผู้เสียคน
ใครเคยไปเยี่ยมญาติในค่ายฝึกอะไรแบบนี้บ้างคะ
ผิดพลาดยังไงต้องขอโทษด้วยนะคะ