เราอายุ 21 เมื่อสิบกว่าปีก่อน พ่อเเม่เรายกเราให้คนอื่นดูเเล ตั้งเเต่เราจำความได้ คนที่เลี้ยงดูเราเราก็เรียกเค้าว่าเเม่มาตลอด เราเชื่อมาเสมอว่าเค้าคือเเม่เราจริงๆ
เเต่พอเราใกล้จบช่วงประถม พ่อเเม่ที่เเท้จริงเรา อยากได้เราคืนมารับเราไปอยู่ เราก็ต้องไปเราทำอะไรไม่ได้เลย ได้เเต่เเอบร้องไห้ เเม่บุญธรรมของเราเค้าก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน เป็นปีสองปีเลยกว่าเราจะเริ่มชินกับพี่น้องจริงๆของเรา จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังเเอบร้องไห้คิดถึงเเม่บุญธรรมเรา หนักที่สุดคือพ่อเเม่จริงๆเราไม่อยากให้กลับไปหาเเม่บุญธรรมเรา. หลายๆครั้งที่เราเเอบร้องไห้ เวลาทานข้าวครอบครัวเราไม่ค่อยเรียกเราทาน ตอนเราเรียนมัธยมก็ไม่เคยได้ของอะไรดีๆเลย พี่น้องก็ไม่เคยเห็นหัวเราเเตกต่างกับเเม่บุญธรรมเราทุกวันนี้ก็ยังติดต่อกับเรา เราอยากกินอะไรกิน ใส่ใจเรามากกว่า สถานะความเป็นพ่อเป็นเเม่มันเทียบไม่ได้กับความผูกพันธ์ความรักที่เเม่บุญธรรมมีต่อเรา
จริงๆมันมีเยอะกว่านี้ เเต่เราเเค่อยากระบาย T_T างที่เราทำทุกวันนี้คือตั้งใจเรียนเพื่อเเม่บุญธรรมเรา
ที่เราเสียใจที่สุดคือ ลูกมีหลายคนเลี้ยงได้เเต่ทำไมเราเลี้ยงไม่ได้ อยากกลับไปอยู่กลับเเม่บุญธรรม
รักเเม่บุญธรรมมากว่าผิดหรอ
เเต่พอเราใกล้จบช่วงประถม พ่อเเม่ที่เเท้จริงเรา อยากได้เราคืนมารับเราไปอยู่ เราก็ต้องไปเราทำอะไรไม่ได้เลย ได้เเต่เเอบร้องไห้ เเม่บุญธรรมของเราเค้าก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน เป็นปีสองปีเลยกว่าเราจะเริ่มชินกับพี่น้องจริงๆของเรา จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังเเอบร้องไห้คิดถึงเเม่บุญธรรมเรา หนักที่สุดคือพ่อเเม่จริงๆเราไม่อยากให้กลับไปหาเเม่บุญธรรมเรา. หลายๆครั้งที่เราเเอบร้องไห้ เวลาทานข้าวครอบครัวเราไม่ค่อยเรียกเราทาน ตอนเราเรียนมัธยมก็ไม่เคยได้ของอะไรดีๆเลย พี่น้องก็ไม่เคยเห็นหัวเราเเตกต่างกับเเม่บุญธรรมเราทุกวันนี้ก็ยังติดต่อกับเรา เราอยากกินอะไรกิน ใส่ใจเรามากกว่า สถานะความเป็นพ่อเป็นเเม่มันเทียบไม่ได้กับความผูกพันธ์ความรักที่เเม่บุญธรรมมีต่อเรา
จริงๆมันมีเยอะกว่านี้ เเต่เราเเค่อยากระบาย T_T างที่เราทำทุกวันนี้คือตั้งใจเรียนเพื่อเเม่บุญธรรมเรา
ที่เราเสียใจที่สุดคือ ลูกมีหลายคนเลี้ยงได้เเต่ทำไมเราเลี้ยงไม่ได้ อยากกลับไปอยู่กลับเเม่บุญธรรม