จะ3ปีแล้วที่เราอดทนกับนิสัยแย่ๆของสามี
เรามีลูกด้วยกัน 1 คน ตอนนี้ใกล้จะขวบแล้วล่ะ เราเลี้ยงคนเดียว เพราะเรากับสามีไม่มีญาติพี่น้องเลย สามีก็จะทำงานหาเงินให้เรากับลูกใช้ เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะหรอกค่ะ พอกินพอใช้กันไป
ก่อนเราจะตั้งครรภ์ เราก็เริ่มจะเห็นนิสัยแย่ๆของเขา แต่มันก็อยู่ในจุดที่เรายังทนได้ เพราะคนเราจะให้ดีไปทุกเรื่องคงยาก
แต่พอมาช่วงที่เราตั้งครรภ์ อะไรๆก็ยิ่งทำให้เราเริ่มไม่ไหวกับนิสัยของเขา ....
สามีเราเริ่มเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ คือเขาอยากได้อะไรเราต้องทำให้ตลอด เริ่มจากใช้ให้เราหยิบของ (ฟังดูเหมือนเราคิดเล็กคิดน้อยใช่ไหมแค่หยิบของแค่นี้ ) แต่ เป็นการใช้แบบ ตัวเองขี้เกียจลุก ทั้งๆที่ตัวเองอยู่ใกล้ของมากกว่าเราอีก วันหยุด ใช้เราเดินไปซื้อข้าวให้กิน แดดเที่ยงๆร้อนเปรี้ยง โอโห้คนท้องจะเป็นลม !!!!! และหนักกว่านั้นคือ ที่บ้านชั้น2หลังคาห้องพระรั่วหนักมาก รั่วที่บันไดทางขึ้นด้วย ทุกครั้งที่ฝนตก สามีเรานอนนิ่งเหมือนคนพิการ ใช้เราแบกกะละมังไปรองน้ำ เดินขึ้นลงๆบันไดเปียกๆ แถมใช้ให้เราเช็ดน้ำที่บันไดอีก เราสงสัยว่าสามีไม่ห่วงเรากับลูกในท้องหรอ สมมุติลื่นหรือล้มขึ้นมา ตัวเองเอาแต่นอนนิ่งดูทีวี ชี้นิ้วสั่ง
งานบ้านทุกอย่างเราเป็นคนทำ สามีไม่เคยช่วยเลยซัดนิด แม่ในวันที่เราไม่สบาย หรือแพ้ท้องหนักๆ เราก็ทนทุกอย่างไม่พูดไม่ด่า ความคิดอย่างเดียวคือมันเป็นหน้าที่เรา เราต้องทำสามีจะได้รักเรามากๆ แต่ไม่เลยสามีก็ไม่สนใจเราเหมือนเดิม อยากกินอะไรตอนท้องไม่เคยได้กิน ขี้เหนียวกับเรามาก ของบำรุงลูกไม่เคยมี
จนเวลาผ่านไป เราใกล้คลอด (ก็ยังคงขึ้นลงบันไดเปียกๆทุกครั้งที่ฝนตก ) วันที่เราคลอดสามีมาหาเราที่ ร.พ. ใช้ให้เราไปทำเรื่องเอกสาร , รับยา อะไรเองด้วยนะ สามีบอกว่าง่วงนอน เราหมดคำพูดจริงๆ
จนวันที่พาลูกกลับมา เราบอกสามีแต่เนิ่นๆ ว่า ......" เราต้องเลี้ยงลูกนะ คงไม่ได้ดูแลสามีดีเหมือนเมื่อก่อน " สามีเราก็ดูเข้าใจดี
แต่.....ทุกๆอย่ายิ่งหนักขึ้น สามีเราไม่เคยช่วยเลี้ยงลูกเลย ของใช้ลูกก็ไม่ซื้อให้ เราต้องย้ำแล้วย้ำอีก ว่าต้องใช้นะ จำเป็นนะ ซื้อให้ลูกก็เหมือนไม่เต็มใจทั้งๆที่เราหาซื้อของถูกๆลดๆตลอดและของจำเป็นทั้งนั้น สามีเราไม่เคยช่วยออกความคิดเห็นอะไรเลยเวลามีปัญหาจะหลบหลังเราตลอด นอกจากจะไม่ช่วยยังเพิ่มพาระและความหนักใจให้เราอีก
ในขณะที่เราเลี้ยงลูกสามีก็จะคอยใช้เราอยู่เรื่อยๆ ....ไปหยิบน้ำให้กินหน่อย
จะอาบน้ำเตรียมเสื้อผ้าให้หน่อย หากุญแจรถให้หน่อย ตัดเล็บให้หน่อย นวดให้หน่อยเมื่อยหลังๆเราเริ่มพูดว่าเราดูลูกอยู่นะ สามีเราไม่พอใจเป็นอันมาก เหมือนเราทำอะไรผิด
ชักสีหน้าและพูดประชดเราว่าใช้แค่นี้ทำเป็นบ่น .....เราก็ทำเฉยไป
ความเข้าใจเราคือ สามีคงคิดว่าตัวเองทำงานหาเงินแล้ว กลับมาบ้านก็จะอยู่แบบสบายๆ(เหมือนคนพิการ)จะต้องมีคนดูแลรับใช้เขาแบบนั้นหรือปล่าว อะไรๆก็ต้องได้เปรียบกว่าเรา แม้กระทั้งซื้อของกินมาเขาก็จะนั่งดูว่ากล่องไหนเยอะกว่า แล้วกล่องนั้นจะเป็นของเขาทันที คือเราไม่ได้อยากได้ แต่เราว่ามันแสดงออกเกินไปจนน่าเกลียด
นอกจากใช้เราเป็นทาส ยังมีนิสัยที่ทำให้เราเหนื่อยกับคนๆนี้มากคือ เขาทำอะไรเราต้องตามเก็บตลอด
ทั้งเสื้อผ้าที่ใส่แล้วถอดตรงไหนโยนตรงนั้นทั้งๆที่มีตะกร้าให้ใส่ แค่เดินไปใส่ในตะกร้าสามีเราคงตาย เข้าห้องน้ำถ้าเท้าเลอะ จะราดพื้นซักหน่อยก็ไม่มี และบ่อยมาก ที่สามีไม่กดชักโครก !!!!!! เราบอกก็อ้างลืม ไม่รู้ว่าลืมล้างก้นด้วยหรือเปล่า !?
กินข้าวเสร็จไม่มีคำว่าเก็บจาน (ตั้งแต่มีลูกก็ไม่ค่อยได้กินพร้อมกัน สามีจะกินก่อน)
ตั้งไว้เลอะเทอะ สกปรก อยู่แบบนั้น รื้อของหาของเอกสารงานอะไรก็ไม่เก็บกองไว้
อะไรที่สามีจับไม่มีคำว่าสภาพเดิม ก็เรานี้เเหละต้องมาคอยเก็บ คอยจัด ลูกก็ต้องดู
สามีติดทีวีมาก วันทั้งวันเลิกงานมานั่งๆนอนๆดูทีวี ! ไม่หยิบไม่จับไม่ช่วยไม่เอาอะไรเลย แถมเพิ่มพาระต้องมาตามเก็บให้อีก
เราเบื่อสามีมาก ตอนนี้ลูกก็จะเข้าเนอสเซอรี่แล้ว เราจะพาลูกไปอยู่กัน 2 คน คือง่ายๆเราจะตัดขาดกับสามีค่ะจะเลี้ยงลูกเอง เพราะเราไม่ไหวกับนิสัยแบบนี้จริงๆ แต่ใจลึกๆก็สงสารลูกนะ ถ้าวันนึงเขาโตและรู้ว่าตัวเองไม่มีพ่อเขาจะเสียใจไหม
เหมือนเขาไม่ได้รักเรากับลูกเลย เขารักแต่ตัวเอง ทุกอย่างที่เขาทำให้เรากับลูกเหมือนเขาไม่เต็มใจ ไม่อยากทำ ทำเพราะต้องทำ
และความดีของเราที่ทำให้เขาทุกอย่างเขาไม่เคยเห็นเช่นกัน ความดีของเราไม่เคยเปลี่ยนเขาได้เลย
ทนสามีไม่ไหวแล้ว!!!ถ้าขอเลิกเราจะใจร้ายกับลูกไปไหม?
เรามีลูกด้วยกัน 1 คน ตอนนี้ใกล้จะขวบแล้วล่ะ เราเลี้ยงคนเดียว เพราะเรากับสามีไม่มีญาติพี่น้องเลย สามีก็จะทำงานหาเงินให้เรากับลูกใช้ เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะหรอกค่ะ พอกินพอใช้กันไป
ก่อนเราจะตั้งครรภ์ เราก็เริ่มจะเห็นนิสัยแย่ๆของเขา แต่มันก็อยู่ในจุดที่เรายังทนได้ เพราะคนเราจะให้ดีไปทุกเรื่องคงยาก
แต่พอมาช่วงที่เราตั้งครรภ์ อะไรๆก็ยิ่งทำให้เราเริ่มไม่ไหวกับนิสัยของเขา ....
สามีเราเริ่มเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ คือเขาอยากได้อะไรเราต้องทำให้ตลอด เริ่มจากใช้ให้เราหยิบของ (ฟังดูเหมือนเราคิดเล็กคิดน้อยใช่ไหมแค่หยิบของแค่นี้ ) แต่ เป็นการใช้แบบ ตัวเองขี้เกียจลุก ทั้งๆที่ตัวเองอยู่ใกล้ของมากกว่าเราอีก วันหยุด ใช้เราเดินไปซื้อข้าวให้กิน แดดเที่ยงๆร้อนเปรี้ยง โอโห้คนท้องจะเป็นลม !!!!! และหนักกว่านั้นคือ ที่บ้านชั้น2หลังคาห้องพระรั่วหนักมาก รั่วที่บันไดทางขึ้นด้วย ทุกครั้งที่ฝนตก สามีเรานอนนิ่งเหมือนคนพิการ ใช้เราแบกกะละมังไปรองน้ำ เดินขึ้นลงๆบันไดเปียกๆ แถมใช้ให้เราเช็ดน้ำที่บันไดอีก เราสงสัยว่าสามีไม่ห่วงเรากับลูกในท้องหรอ สมมุติลื่นหรือล้มขึ้นมา ตัวเองเอาแต่นอนนิ่งดูทีวี ชี้นิ้วสั่ง
งานบ้านทุกอย่างเราเป็นคนทำ สามีไม่เคยช่วยเลยซัดนิด แม่ในวันที่เราไม่สบาย หรือแพ้ท้องหนักๆ เราก็ทนทุกอย่างไม่พูดไม่ด่า ความคิดอย่างเดียวคือมันเป็นหน้าที่เรา เราต้องทำสามีจะได้รักเรามากๆ แต่ไม่เลยสามีก็ไม่สนใจเราเหมือนเดิม อยากกินอะไรตอนท้องไม่เคยได้กิน ขี้เหนียวกับเรามาก ของบำรุงลูกไม่เคยมี
จนเวลาผ่านไป เราใกล้คลอด (ก็ยังคงขึ้นลงบันไดเปียกๆทุกครั้งที่ฝนตก ) วันที่เราคลอดสามีมาหาเราที่ ร.พ. ใช้ให้เราไปทำเรื่องเอกสาร , รับยา อะไรเองด้วยนะ สามีบอกว่าง่วงนอน เราหมดคำพูดจริงๆ
จนวันที่พาลูกกลับมา เราบอกสามีแต่เนิ่นๆ ว่า ......" เราต้องเลี้ยงลูกนะ คงไม่ได้ดูแลสามีดีเหมือนเมื่อก่อน " สามีเราก็ดูเข้าใจดี
แต่.....ทุกๆอย่ายิ่งหนักขึ้น สามีเราไม่เคยช่วยเลี้ยงลูกเลย ของใช้ลูกก็ไม่ซื้อให้ เราต้องย้ำแล้วย้ำอีก ว่าต้องใช้นะ จำเป็นนะ ซื้อให้ลูกก็เหมือนไม่เต็มใจทั้งๆที่เราหาซื้อของถูกๆลดๆตลอดและของจำเป็นทั้งนั้น สามีเราไม่เคยช่วยออกความคิดเห็นอะไรเลยเวลามีปัญหาจะหลบหลังเราตลอด นอกจากจะไม่ช่วยยังเพิ่มพาระและความหนักใจให้เราอีก
ในขณะที่เราเลี้ยงลูกสามีก็จะคอยใช้เราอยู่เรื่อยๆ ....ไปหยิบน้ำให้กินหน่อย
จะอาบน้ำเตรียมเสื้อผ้าให้หน่อย หากุญแจรถให้หน่อย ตัดเล็บให้หน่อย นวดให้หน่อยเมื่อยหลังๆเราเริ่มพูดว่าเราดูลูกอยู่นะ สามีเราไม่พอใจเป็นอันมาก เหมือนเราทำอะไรผิด
ชักสีหน้าและพูดประชดเราว่าใช้แค่นี้ทำเป็นบ่น .....เราก็ทำเฉยไป
ความเข้าใจเราคือ สามีคงคิดว่าตัวเองทำงานหาเงินแล้ว กลับมาบ้านก็จะอยู่แบบสบายๆ(เหมือนคนพิการ)จะต้องมีคนดูแลรับใช้เขาแบบนั้นหรือปล่าว อะไรๆก็ต้องได้เปรียบกว่าเรา แม้กระทั้งซื้อของกินมาเขาก็จะนั่งดูว่ากล่องไหนเยอะกว่า แล้วกล่องนั้นจะเป็นของเขาทันที คือเราไม่ได้อยากได้ แต่เราว่ามันแสดงออกเกินไปจนน่าเกลียด
นอกจากใช้เราเป็นทาส ยังมีนิสัยที่ทำให้เราเหนื่อยกับคนๆนี้มากคือ เขาทำอะไรเราต้องตามเก็บตลอด
ทั้งเสื้อผ้าที่ใส่แล้วถอดตรงไหนโยนตรงนั้นทั้งๆที่มีตะกร้าให้ใส่ แค่เดินไปใส่ในตะกร้าสามีเราคงตาย เข้าห้องน้ำถ้าเท้าเลอะ จะราดพื้นซักหน่อยก็ไม่มี และบ่อยมาก ที่สามีไม่กดชักโครก !!!!!! เราบอกก็อ้างลืม ไม่รู้ว่าลืมล้างก้นด้วยหรือเปล่า !?
กินข้าวเสร็จไม่มีคำว่าเก็บจาน (ตั้งแต่มีลูกก็ไม่ค่อยได้กินพร้อมกัน สามีจะกินก่อน)
ตั้งไว้เลอะเทอะ สกปรก อยู่แบบนั้น รื้อของหาของเอกสารงานอะไรก็ไม่เก็บกองไว้
อะไรที่สามีจับไม่มีคำว่าสภาพเดิม ก็เรานี้เเหละต้องมาคอยเก็บ คอยจัด ลูกก็ต้องดู
สามีติดทีวีมาก วันทั้งวันเลิกงานมานั่งๆนอนๆดูทีวี ! ไม่หยิบไม่จับไม่ช่วยไม่เอาอะไรเลย แถมเพิ่มพาระต้องมาตามเก็บให้อีก
เราเบื่อสามีมาก ตอนนี้ลูกก็จะเข้าเนอสเซอรี่แล้ว เราจะพาลูกไปอยู่กัน 2 คน คือง่ายๆเราจะตัดขาดกับสามีค่ะจะเลี้ยงลูกเอง เพราะเราไม่ไหวกับนิสัยแบบนี้จริงๆ แต่ใจลึกๆก็สงสารลูกนะ ถ้าวันนึงเขาโตและรู้ว่าตัวเองไม่มีพ่อเขาจะเสียใจไหม
เหมือนเขาไม่ได้รักเรากับลูกเลย เขารักแต่ตัวเอง ทุกอย่างที่เขาทำให้เรากับลูกเหมือนเขาไม่เต็มใจ ไม่อยากทำ ทำเพราะต้องทำ
และความดีของเราที่ทำให้เขาทุกอย่างเขาไม่เคยเห็นเช่นกัน ความดีของเราไม่เคยเปลี่ยนเขาได้เลย