ทำไมโตขึ้นแล้วไม่ค่อยรู้สึกอินกับอะไรเลย

สวัสดีค่ะ ขอเล่าเรื่องหนึ่งนะคะ ส่วนตัวแล้วหนูเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกของทุกคนมากเลยค่ะใครพูดอะไรนิดหน่อยหนูก็เก็บมาคิดแล้วทั้งที่รู ว่าเป็นทุกข์กับตัวเองแต่หนูก็อดคิดไม่ได้จริงๆ เพราะหนูเป็นคนที่คิดมา

ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ เมื่อก่อนเป็นคนที่ต้องมี “อะไรสักอย่าง” ตลอด ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองมีความสุข ต้องออกไปข้างนอก ต้องมีแพลน ต้องมีเรื่องตื่นเต้น แต่พักหลังๆ อยู่ดีๆกลับเริ

พอโตขึ้น เทศกาลต่าง ๆ ดูเป็นวันธรรมดาไปเลย ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับตอนเด็ก อย่างวันพรุ่งนี้เป็นวันลอยกระทง รู้สึกไม่อยากไป คนเยอะ รถติด  ตอนเด็กไม่เข้าใจเลยทำไมผู้ใหญ่เขาดูเฉย ๆ กับเทศกาลกัน

เราเป็นคนตื่นเต้นง่ายมาก ขนาดจะสั่งข้าวกินเองยังสามารถตื่นเต้นได้ เวลาไปหาหมอฟันวัดไม่เคยผ่านเลย ล่าสุดไปขอใบรับรองแพทย์ทำใบขับขี่วัดความดันหัวใจเต้นเร็ว(130+)จนพี่ๆหน้าเคาเตอร์ให้พบหมอ ปกติก็วัดความด

เราพึ่งขึ้นมัธยมมาได้แค่แปปเดียวก็เปลี่ยนเพื่อนไปสามกลุ่มแล้วค่ะ ทุกคนที่อยู่กับเราดูไม่มีความสุขกันเลยเราพยามทุกๆอย่างแล้ว ​แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าความสัมพันธ์ของเราและคนอื่นจะยืนยาวไปได้เลย เราลองเปลี่ย

มันอาจจะไร้สาระนิด ๆ นะคะแต่แค่แบบ งงว่าต้องรู้สึกยังไง คือกลุ่มเรามีประมาณ 4 คนนะคะ( เรา A B C ) แต่ช่วงเรียนจบมีการทะเลาะกัน แล้วห่างกันนิดหน่อยน่ะค่ะ เรายังคุยกับเพื่อน A ปกติ ชวนออกไปเที่ยวปกติค่ะ

การมีชีวิตอยู่เรารู้สึกเหนื่อยจัง จำไม่ได้ว่าความสุขแบบสุดๆหายไปตอนไหน ด้วยอารมณ์เฉยชา ไม่ยินดียินร้าย ไม่มีเป้าหมายชีวิต ใช้ชีวิตไปวันสิ่งที่เตคยชอบก็ไม่อยากทำ เป็นเพราะยาซึมเศร้าหรือเป็นเพราะอะไรไม่

ตามหัวข้อเลยค่ะ มันมีบางจังหวะ แบบลุ้นอะไรแบบตั้งใจ แล้วเราจะขอไม่ดูดีกว่า ยกตัวอย่าง 1.เราตามเชียร์บอลนักเรียน น้องๆ ทีมหมอนทอง มาตั้งแต่ช่วงเขาแข่งบอล 7 สี พอดูแล้วก็หลงรักน้องๆทุกคน ตามเชียร์ตลอดใ