สวัสดีชาวพันทิปค่ะ หลังจากซุ่มอ่านกระทู้มาพักนึง (ขึ้นต้นแบบกระทู้ทั่วไป) 555+
เป็นกระทู้แรกที่ตั้งใจจะตั้งขึ้นมา อาจผิดพลาดบ้าง ขออภัยด้วยค่ะ
หัวข้ออาจจะยังไม่ชัดเจน เริ่มเรื่องเลยนะคะ
เราอายุ 20กลางๆ ค่ะ เรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย(เด็กซิ่ว) สำหรับเราการมีแฟนเป็นเรื่องปกติมากค่ะ
เคยมีแฟนมาก่อนหน้านี้หลายคนค่ะ แต่ไม่เคยเปิดตัวให้พ่อแม่รับรู้ คิดว่ามันยังไม่สำคัญ .....จนมาถึงตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วค่ะ ต้องออกจากบ้าน มาเรียนต่างถิ่น พ่อแม่ค่อนข้างเป็นห่วง เรื่องพวกนี้เราเองก็ไม่อยากปิด เพราะคิดว่าเราก็โตแล้วพ่อกับแม่น่าจะรับได้ค่ะ พูดถึงพ่อกับแม่ก่อนนะคะ พ่อกับแม่เราจะไม่ค่อยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเราค่ะ ถ้าเราคิดว่าดีเหมาะสม พ่อกับแม่จะไม่ห้ามค่ะ เมื่อเรามีปัญหาแค่เราเล่าให้เขาทั้ง 2คนฟัง เขารับรู้และให้คำปรึกษาไม่เคยด่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่ะ ถือว่าโชคดีมากที่มีพ่อกับแม่เข้าใจและยอมรับเรื่องพวกนี้ได้
เริ่มเลยนะคะ..... เราคบกับแฟนมาเข้าปีที่ 4 แล้วค่ะ ช่วงแรกที่คบกันมีการเปิดตัวกับพ่อแม่แฟน และพ่อแม่เราเรียบร้อยค่ะ ทั้งสองฝ่ายรับรู้และไม่ว่าอะไร พ่อแม่แฟนให้เราเข้ามาอยู่ในบ้านเหมือนลูกสาวคนนึง ซึ่งเราก็ไม่ได้นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นกินนะคะ ทำงานบ้านบ้างตามกำลังที่เราทำได้ ส่วนพ่อแม่เราไม่ต้องพูดถึงค่ะ แวะมาหาบ้างบางครั้งไม่ได้สนใจอะไรมากมาย คอยเป็นห่วงอยู่ห่างๆ ซึ่งแต่ละอาทิตย์แฟนจะได้เงินค่าขนมและแบ่งให้เราใช้ด้วยทุกอาทิตย์ รายได้หลักยังแบมือขอเงินพ่อแม่ค่ะ มีรับทำงานบ้างเล็กๆน้อยๆ
ตลอดระยะเวลา 3ปี ที่ผ่านมา เรากับแฟนไม่มีปัญหาเรื่องมือที่สามเลยค่ะ มีทะเลาะกันบ้างเล็กๆน้อยๆ อารมณ์แฟนจะขี้หึงมาก และก่อนหน้านี้เรามีแฟนมาหลายคนซึ่งแฟนๆ เหล่านั้นตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันค่ะ เป็นแค่รักแบบป๊อปปี้เลิฟ ไม่มีซัมติงรองอะไร แฟนก็จะหึงเราเรื่องพวกนี้ เราเข้าใจค่ะ เราไม่ได้ใสๆ เหมือนน้ำเปล่า แต่เราเปรียบเหมือนเหล้าขาวที่หน้าตาใสซื่อ แต่เป็นคนพูดแรง ชอบใช้กำลัง แต่ไม่เคยคิดสั้นนะคะ ชีวิตนี้อีกยาวไกลค่ะ
เริ่มเข้าปีที่ 4 แฟนเริ่มอยากมีเรื่องเข้ามาค่ะ ชอบคนนั้นคนนี้ แอบคุยลับหลังเรา พอเราจับได้ก็ตอบปฏิเสธมาหน้าด้านๆ เราเองก็รักค่ะ ให้อภัย ครั้งแล้วครั้งเล่ากับผู้หญิงคนเดิม จนเราเองจากที่ตั้งใจจะซื่อสัตย์กับแฟนคนนี้ แต่พอเจอเรื่องแบบนี้ทนไม่ได้ค่ะ แพ้ให้กับความเลวที่อยู่ในสันดานของตัวเอง และแล้วก็คุยกับคนอื่นค่ะ 3 คนในเวลาเดียวกันแต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะคะ (ยังรักษาระยะห่างตัวเองไว้) เวลาคุยเราจะลบทุกอย่าง แน่นอนค่ะว่าจับไม่ได้แน่นอน แต่เราตั้งใจไม่ลบออกหมด เหลือไว้บางอย่าง ให้เขาตะหงิดใจเล่น และแล้วแฟนก็เช็คโทรศัพท์ค่ะ แน่นอนว่าจับได้ เขาโกรธเรามากค่ะ คืนที่จับได้แฟนไล่เราออกจากบ้านค่ะ เราก็โอเคตกลง จะออกไปเพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรต้องเสียดายอีก หมดแล้วกับความรู้สึกที่มีให้ อ่อนแอมากค่ะ มองหน้าตัวเองในกระจกแล้วสมเพชตัวเองมาก ไม่เคยอ่อนแอแบบนี้เลย แต่พอตื่นเช้ามา แฟนก็ให้อภัยเราค่ะ (กอดกัน เราก็คืนดีค่ะ)
หลังจากนั้นเราคิดว่า เราจะกลับมาเป็นปกติได้ แต่ไม่ค่ะ ในขณะที่แฟนพูดว่า เขาพยายามทำทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม แต่เราไม่เคยรู้สึกรู้สึกเลยว่ามันเหมือนเดิม จากแต่ก่อนที่เค้าเล่นเกม ตอนนี้คูณสองเข้าไปเลยค่ะ ติดเกมมาก ติดเพื่อนมากขึ้น อยากออกไปหาเพื่อนตลอดเวลา ในขณะที่แฟนไปหาเพื่อน เราเองก็มีเพื่อนของเราค่ะ เพื่อนของเราจะมีมุมมองแปลกๆ แตกต่างกันไป แต่ทุกคนน่ารักค่ะ ทำงานพาร์ทามหาเงินเองกันเกือบทุกคน เพื่อนเราชอบเที่ยวกลางคืน เราเองก็สายเที่ยวค่ะ ดื่มเก่ง เลิกเที่ยวไปก็ตอนแรกๆที่คบกัน เพราะอยากอยู่กับแฟน คิดว่าถ้าออกไปเที่ยวแฟนคงไม่พอใจแน่ๆ...........แต่พอแฟนเปิดระยะห่างเท่านั้นล่ะค่ะ เราเริ่มได้มีเวลามาอยู่กับเพื่อนมากขึ้น แน่นนอนค่ะว่าเริ่มเที่ยว(แต่ไม่เคยแอ้วผู้ชายกลับมานะคะ) ทุกคืนที่อยากไปก็ขอไปค่ะ แฟนให้ไปค่ะ มีไม่พอใจบ้าง แต่พูดอะไรไม่ได้ เพราะเราจะแลกเวลากันค่ะ ตกตอนเย็นแฟนจะไม่กลับบ้านและแลกกับการที่เรากลับไปเฝ้าบ้านให้
***ประเด็นอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ***
เรารู้สึกว่าการที่เรากลับมาคบกัน มันมีบางอย่างเปลี่ยนไปนั่นก็คือใจเรา ไม่ได้รักเขาเหมือนเดิม ในขณะที่เรารู้สึกว่าแฟนพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่แฟนเอานิสัยที่เอาแต่ใจของเขาออกมาเยอะมาก ไม่ได้อะไรเขาจะหงุดหงิดใส่เราเสมอ มันทำให้รู้สึกว่าเขาไม่มีความรับผิดชอบที่จะมารับผิดชอบอะไรได้เลย
เราจะอยู่ไปเพื่ออะไร จะโกหกเขาและโกหกตัวเองต่อไปทำไม หรืออาจจะเพราะเราเบื่อ ตอนนี้เราไม่มีมือที่สามเข้ามาแทรกความรู้สึกเราค่ะ เพราะคิดว่าเลิกไป อยากอยู่คนเดียวมากกว่า อยากอยู่กับตัวเองมากขึ้น อยากรอให้มันถึงเวลาก่อน (แต่คิดว่าก็คงจะมีกิ้กๆ กั้กๆบ้าง)
แน่นอนค่ะ ถ้าเลิกเราย้ายออกจากบ้านแฟนแน่นอน และนั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และอิสระมากมาย อาจจะมีลำบาก หรือเหงาบ้าง แต่เราไม่อยากอยู่ต่อค่ะ ไม่อยากรบกวนที่บ้านแฟนมาก พ่อแม่เราพร้อมซัพพอร์ทเราเสมอ
ถามตัวเองทุกวันค่ะ ถ้าจะเลิกจะเอาเหตุผลอะไรมาพูด หรือบอกไปเลยว่าเราไม่ได้รักเขาแล้ว?
เลือกที่จะอยู่ต่อหรือออกมาใช้ชีวิตแบบอิสระตามที่เราต้องการ?
เป็นกระทู้แรกที่ตั้งใจจะตั้งขึ้นมา อาจผิดพลาดบ้าง ขออภัยด้วยค่ะ
หัวข้ออาจจะยังไม่ชัดเจน เริ่มเรื่องเลยนะคะ
เราอายุ 20กลางๆ ค่ะ เรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย(เด็กซิ่ว) สำหรับเราการมีแฟนเป็นเรื่องปกติมากค่ะ
เคยมีแฟนมาก่อนหน้านี้หลายคนค่ะ แต่ไม่เคยเปิดตัวให้พ่อแม่รับรู้ คิดว่ามันยังไม่สำคัญ .....จนมาถึงตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วค่ะ ต้องออกจากบ้าน มาเรียนต่างถิ่น พ่อแม่ค่อนข้างเป็นห่วง เรื่องพวกนี้เราเองก็ไม่อยากปิด เพราะคิดว่าเราก็โตแล้วพ่อกับแม่น่าจะรับได้ค่ะ พูดถึงพ่อกับแม่ก่อนนะคะ พ่อกับแม่เราจะไม่ค่อยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเราค่ะ ถ้าเราคิดว่าดีเหมาะสม พ่อกับแม่จะไม่ห้ามค่ะ เมื่อเรามีปัญหาแค่เราเล่าให้เขาทั้ง 2คนฟัง เขารับรู้และให้คำปรึกษาไม่เคยด่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่ะ ถือว่าโชคดีมากที่มีพ่อกับแม่เข้าใจและยอมรับเรื่องพวกนี้ได้
เริ่มเลยนะคะ..... เราคบกับแฟนมาเข้าปีที่ 4 แล้วค่ะ ช่วงแรกที่คบกันมีการเปิดตัวกับพ่อแม่แฟน และพ่อแม่เราเรียบร้อยค่ะ ทั้งสองฝ่ายรับรู้และไม่ว่าอะไร พ่อแม่แฟนให้เราเข้ามาอยู่ในบ้านเหมือนลูกสาวคนนึง ซึ่งเราก็ไม่ได้นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นกินนะคะ ทำงานบ้านบ้างตามกำลังที่เราทำได้ ส่วนพ่อแม่เราไม่ต้องพูดถึงค่ะ แวะมาหาบ้างบางครั้งไม่ได้สนใจอะไรมากมาย คอยเป็นห่วงอยู่ห่างๆ ซึ่งแต่ละอาทิตย์แฟนจะได้เงินค่าขนมและแบ่งให้เราใช้ด้วยทุกอาทิตย์ รายได้หลักยังแบมือขอเงินพ่อแม่ค่ะ มีรับทำงานบ้างเล็กๆน้อยๆ
ตลอดระยะเวลา 3ปี ที่ผ่านมา เรากับแฟนไม่มีปัญหาเรื่องมือที่สามเลยค่ะ มีทะเลาะกันบ้างเล็กๆน้อยๆ อารมณ์แฟนจะขี้หึงมาก และก่อนหน้านี้เรามีแฟนมาหลายคนซึ่งแฟนๆ เหล่านั้นตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันค่ะ เป็นแค่รักแบบป๊อปปี้เลิฟ ไม่มีซัมติงรองอะไร แฟนก็จะหึงเราเรื่องพวกนี้ เราเข้าใจค่ะ เราไม่ได้ใสๆ เหมือนน้ำเปล่า แต่เราเปรียบเหมือนเหล้าขาวที่หน้าตาใสซื่อ แต่เป็นคนพูดแรง ชอบใช้กำลัง แต่ไม่เคยคิดสั้นนะคะ ชีวิตนี้อีกยาวไกลค่ะ
เริ่มเข้าปีที่ 4 แฟนเริ่มอยากมีเรื่องเข้ามาค่ะ ชอบคนนั้นคนนี้ แอบคุยลับหลังเรา พอเราจับได้ก็ตอบปฏิเสธมาหน้าด้านๆ เราเองก็รักค่ะ ให้อภัย ครั้งแล้วครั้งเล่ากับผู้หญิงคนเดิม จนเราเองจากที่ตั้งใจจะซื่อสัตย์กับแฟนคนนี้ แต่พอเจอเรื่องแบบนี้ทนไม่ได้ค่ะ แพ้ให้กับความเลวที่อยู่ในสันดานของตัวเอง และแล้วก็คุยกับคนอื่นค่ะ 3 คนในเวลาเดียวกันแต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนะคะ (ยังรักษาระยะห่างตัวเองไว้) เวลาคุยเราจะลบทุกอย่าง แน่นอนค่ะว่าจับไม่ได้แน่นอน แต่เราตั้งใจไม่ลบออกหมด เหลือไว้บางอย่าง ให้เขาตะหงิดใจเล่น และแล้วแฟนก็เช็คโทรศัพท์ค่ะ แน่นอนว่าจับได้ เขาโกรธเรามากค่ะ คืนที่จับได้แฟนไล่เราออกจากบ้านค่ะ เราก็โอเคตกลง จะออกไปเพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรต้องเสียดายอีก หมดแล้วกับความรู้สึกที่มีให้ อ่อนแอมากค่ะ มองหน้าตัวเองในกระจกแล้วสมเพชตัวเองมาก ไม่เคยอ่อนแอแบบนี้เลย แต่พอตื่นเช้ามา แฟนก็ให้อภัยเราค่ะ (กอดกัน เราก็คืนดีค่ะ)
หลังจากนั้นเราคิดว่า เราจะกลับมาเป็นปกติได้ แต่ไม่ค่ะ ในขณะที่แฟนพูดว่า เขาพยายามทำทุกอย่างให้กลับมาเหมือนเดิม แต่เราไม่เคยรู้สึกรู้สึกเลยว่ามันเหมือนเดิม จากแต่ก่อนที่เค้าเล่นเกม ตอนนี้คูณสองเข้าไปเลยค่ะ ติดเกมมาก ติดเพื่อนมากขึ้น อยากออกไปหาเพื่อนตลอดเวลา ในขณะที่แฟนไปหาเพื่อน เราเองก็มีเพื่อนของเราค่ะ เพื่อนของเราจะมีมุมมองแปลกๆ แตกต่างกันไป แต่ทุกคนน่ารักค่ะ ทำงานพาร์ทามหาเงินเองกันเกือบทุกคน เพื่อนเราชอบเที่ยวกลางคืน เราเองก็สายเที่ยวค่ะ ดื่มเก่ง เลิกเที่ยวไปก็ตอนแรกๆที่คบกัน เพราะอยากอยู่กับแฟน คิดว่าถ้าออกไปเที่ยวแฟนคงไม่พอใจแน่ๆ...........แต่พอแฟนเปิดระยะห่างเท่านั้นล่ะค่ะ เราเริ่มได้มีเวลามาอยู่กับเพื่อนมากขึ้น แน่นนอนค่ะว่าเริ่มเที่ยว(แต่ไม่เคยแอ้วผู้ชายกลับมานะคะ) ทุกคืนที่อยากไปก็ขอไปค่ะ แฟนให้ไปค่ะ มีไม่พอใจบ้าง แต่พูดอะไรไม่ได้ เพราะเราจะแลกเวลากันค่ะ ตกตอนเย็นแฟนจะไม่กลับบ้านและแลกกับการที่เรากลับไปเฝ้าบ้านให้
***ประเด็นอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ***
เรารู้สึกว่าการที่เรากลับมาคบกัน มันมีบางอย่างเปลี่ยนไปนั่นก็คือใจเรา ไม่ได้รักเขาเหมือนเดิม ในขณะที่เรารู้สึกว่าแฟนพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่แฟนเอานิสัยที่เอาแต่ใจของเขาออกมาเยอะมาก ไม่ได้อะไรเขาจะหงุดหงิดใส่เราเสมอ มันทำให้รู้สึกว่าเขาไม่มีความรับผิดชอบที่จะมารับผิดชอบอะไรได้เลย
เราจะอยู่ไปเพื่ออะไร จะโกหกเขาและโกหกตัวเองต่อไปทำไม หรืออาจจะเพราะเราเบื่อ ตอนนี้เราไม่มีมือที่สามเข้ามาแทรกความรู้สึกเราค่ะ เพราะคิดว่าเลิกไป อยากอยู่คนเดียวมากกว่า อยากอยู่กับตัวเองมากขึ้น อยากรอให้มันถึงเวลาก่อน (แต่คิดว่าก็คงจะมีกิ้กๆ กั้กๆบ้าง)
แน่นอนค่ะ ถ้าเลิกเราย้ายออกจากบ้านแฟนแน่นอน และนั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และอิสระมากมาย อาจจะมีลำบาก หรือเหงาบ้าง แต่เราไม่อยากอยู่ต่อค่ะ ไม่อยากรบกวนที่บ้านแฟนมาก พ่อแม่เราพร้อมซัพพอร์ทเราเสมอ
ถามตัวเองทุกวันค่ะ ถ้าจะเลิกจะเอาเหตุผลอะไรมาพูด หรือบอกไปเลยว่าเราไม่ได้รักเขาแล้ว?