เรากับแฟนเก่าที่เป็นชาวต่างชาติ เป็นlove at first sightของกันและกัน เรากับเขาเข้ากันได้ดีทุกอย่าง เวลาอยู่ด้วยกันมีความสุขมาก ทุกอย่างperfect เว้นแต่เราอยู่คนละประเทศ
ทำให้ต้องตัดสินใจเลิกกันเพราะเราต่างมีภาระหน้าที่ ทำให้แม้แต่พยามมองหาหนทางมาหลายครั้งก็
ไม่สามารถเห็นอนาคตร่วมกันจริงๆว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกันได้ ในเวลาอันใกล้ และได้เจอกันทีนึงแค่5-6วัน ตอนเลิกกันเรามั่นใจว่าเราสองคนรักกันอยู่ แต่มันไม่มีทางไหนแล้ว ไม่มีจุดหมายเหมือนมองไม่เห็นฝั่ง บางทีเจ็บสั้นอาจดีกว่าปวดนาน เราคิดว่าจะทำใจได้ แต่พอเวลาผ่านไป 4 เดือนเราพบว่าเขามีแฟนใหม่เป็นผู้หญิงที่อยู่ประเทศเดียวกับเขา ในเฟตบุคของผู้หญิงคนนั้น โพสรูปช่วงเวลาที่เขาสองคน"ใช้ชีวิตด้วย"กัน กินข้าวเย็นหลังเลิกงาน ดูหนังในวันหยุด ทำอาหารกินที่บ้าน เซอรไพรสวันเกิดทั้งที่ตอนคบกับเราทำได้แค่ในวีดีโอคอล เป็นชีวิตธรรมดาของคนเป็นแฟนกันซึ่งเราใฝ่ฝันว่าสักวันเรากับเขาจะมีมันร่วมกัน เราอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นควรจะเป็นเรา ทั้งที่เราคบกับเขามานานกว่ามากๆ แต่ดูเหมือนเขาอาจจะจะรู้จักแฟนเก่าเราดีกว่าเราด้วยซ้ำมั้ง เราไม่ได้เกลียดแฟนเก่าเรา เขาคือความทรงจำที่ดีมากที่สุด คือแฟนเก่าที่ดีที่สุดของเรา บางทีถ้าเราเกลียดเขาอาจจะตัดใจง่ายกว่า เราดีใจที่เห็นเขามีความสุข ได้เจอคนที่อยู่เคียงข้างเขาได้ ไม่ต้องทรมานกับรักทางไกลอีก แต่ทำไมเราถึงเจ็บแบบนี้คะ เรากลับกลัวว่าเขาจะลืมเรา กลัวคนใหม่เขาที่ใกล้กว่าจะทำให้เขาลืมเราไปเลย เราเจ็บที่เราไม่สามารถเป็นคนที่อยู่ข้างๆเขาได้ เอาแต่โทษโชคชะตาที่ให้เจอแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราอาจจะแค่อยากขอพื้นที่ระบาย เราควรทำไงดีกับใจตัวเอง
ทำยังไงให้ตัดใจจากแฟนเก่าที่จำเป็นต้องเลิกกันเพราะในชีวิตนี้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้คะ
ทำให้ต้องตัดสินใจเลิกกันเพราะเราต่างมีภาระหน้าที่ ทำให้แม้แต่พยามมองหาหนทางมาหลายครั้งก็
ไม่สามารถเห็นอนาคตร่วมกันจริงๆว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกันได้ ในเวลาอันใกล้ และได้เจอกันทีนึงแค่5-6วัน ตอนเลิกกันเรามั่นใจว่าเราสองคนรักกันอยู่ แต่มันไม่มีทางไหนแล้ว ไม่มีจุดหมายเหมือนมองไม่เห็นฝั่ง บางทีเจ็บสั้นอาจดีกว่าปวดนาน เราคิดว่าจะทำใจได้ แต่พอเวลาผ่านไป 4 เดือนเราพบว่าเขามีแฟนใหม่เป็นผู้หญิงที่อยู่ประเทศเดียวกับเขา ในเฟตบุคของผู้หญิงคนนั้น โพสรูปช่วงเวลาที่เขาสองคน"ใช้ชีวิตด้วย"กัน กินข้าวเย็นหลังเลิกงาน ดูหนังในวันหยุด ทำอาหารกินที่บ้าน เซอรไพรสวันเกิดทั้งที่ตอนคบกับเราทำได้แค่ในวีดีโอคอล เป็นชีวิตธรรมดาของคนเป็นแฟนกันซึ่งเราใฝ่ฝันว่าสักวันเรากับเขาจะมีมันร่วมกัน เราอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นควรจะเป็นเรา ทั้งที่เราคบกับเขามานานกว่ามากๆ แต่ดูเหมือนเขาอาจจะจะรู้จักแฟนเก่าเราดีกว่าเราด้วยซ้ำมั้ง เราไม่ได้เกลียดแฟนเก่าเรา เขาคือความทรงจำที่ดีมากที่สุด คือแฟนเก่าที่ดีที่สุดของเรา บางทีถ้าเราเกลียดเขาอาจจะตัดใจง่ายกว่า เราดีใจที่เห็นเขามีความสุข ได้เจอคนที่อยู่เคียงข้างเขาได้ ไม่ต้องทรมานกับรักทางไกลอีก แต่ทำไมเราถึงเจ็บแบบนี้คะ เรากลับกลัวว่าเขาจะลืมเรา กลัวคนใหม่เขาที่ใกล้กว่าจะทำให้เขาลืมเราไปเลย เราเจ็บที่เราไม่สามารถเป็นคนที่อยู่ข้างๆเขาได้ เอาแต่โทษโชคชะตาที่ให้เจอแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราอาจจะแค่อยากขอพื้นที่ระบาย เราควรทำไงดีกับใจตัวเอง