แฟนคนแรก = A
แฟนคนสอง = B
ตัวผม = C
หมายเหตุ : ผมและแฟน(A)อายุห่างกัน 3 ปี เริ่มจาก ผม(C) ม.3 แฟน(A) ม.6
หมายเหตุ : ผมและ (B) อายุเท่ากัน
(ช่วง ม.3)
คือว่าผมกับแฟน(A) เราคบกันมา 2ปีครึ่ง โดยนิสัยของเราสองคนในตอนนั้นจะหึงหวงกันมากๆ ถึงขนาดจับผิดอะไรเล็กๆน้อยๆ
ยันพ่อค้าแม่ค้าขายของ แถมเราทั้งสองก็ทะเลาะกันแทบจะทุกวัน คืออยู่ดีๆไม่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็จะมีเรื่องมาให้ครหากันประจำ
ความรู้สึกดีๆก็มีเยอะ ความรู้สึกระแวงก็มีเยอะ จนบางทีผมรู้สึกอึดอัดมากๆ แบบเลิกได้ก็เลิกอ่ะจังหวะนั้น...
(ช่วง ม.4 / ปวช ปี1)
จนผมอยู่ ปวช.ปี 1 ตอนนั้นผมก็ได้เริ่มเข้าสู้รั่ววิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ บอกได้เลยว่าเรียนอยู่คนละที่กับแฟน(A)ผม ณ ตอนนั้น
เพราะแฟนผมขึ้นมหาวิทยาลัยแล้ว อยู่ย่านหนึ่งในปทุมธานี ด้วยความที่เราห่างกันทำให้ความสัมพันธ์เราห่างกันเรื่อยๆ + กับ
การที่เรามีนิสัยที่ชอบหึงหวงอะไรไม่เป็นท่า ทำให้เราทะเลาะกันหนักขึ้นไปอีก และเราก็ทะเลาะกันเรื่อยๆ แต่ก็ยังเป็นแฟนกันอยู่
(ช่วง ม.5 / ปวช ปี2)
ช่วงนี้เป็นอะไรที่พีคที่สุดแล้ว คือ ผมได้รู้จักกับ ผญ คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมห้องผมเนี้ยละ(เพื่อนก็ต้องรู้จักกันอยู่แล้วนิ == )
เพื่อนคนนี้เป็นคนหน้าตาดีครับ และเพื่อนคนนี้ก็คือ (B) แต่ก่อนที่เราจะมาเป็นแฟนกันมันมีเรื่องพีคๆนิดหน่อยตรงที่
ผมก็แอบมีความสนใจในตัวเค้า เค้าก็แอบมีความสนใจในตัวผม โดยที่ B ก็มีแฟนอยู่แล้วแต่แฟนเค้าอยู่ห่างกันหลายจังหวัด
ส่วนผม ก็มีแฟนแล้วเช่นกัน จนเราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มคุยกันมากขึ้นจากเพื่อนธรรมดา แต่ความรู้สึกมันเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด
จนผมรู้สึกว่าเอ้ย ผมคิดว่าผมชอบเค้าแล้ว (นี้ละจุดพีค)คือ หลังจากนั้นหลังจากผมรู้สึกดีกับ B มาสักพัก แฟนผม A ก็ยังทะเลาะกับผม
เหมือนเดิมจนกระทั้งวันนั้น
(ช่วงหนึ่งใน ปวช ปี 2 (จำวันไม่ได้) )
เหมือนผมทนไม่ไหวที่เราต้องมานั่งระหวาดระแวงกันแบบนี้ ผมรู้สึกอึดอัด รู้สึกอยากได้อิสระ อยากปลดพันทะทุกอย่าง
ไม่ไหวแล้ว.... และช่วงนั้นเป็นช่วงที่แม่ผมกลับจากต่างประเทศมาพอดีเป๊ะ(พีคไปใหญ่) วันนั้นแฟนผม A มาหาผมที่บ้าน
แล้วเจอแม่ผม ซึ่ง A แฟนผมก็ได้สวัสดีแม่ผม แต่รู้ไหมครับแม่ผมบอกว่า "C มาม้าไม่ชอบอ่ะแฟน C คนนี้ไหว้มาม้าไม่สวยเลย"
ผมก็อ่าวหรอ แล้วไหว้ไม่สวยยังไง แม่ตอบ : "ก็เหมือนไม่เต็มใจขนาดมาม้าเพิ่งกลับมา แฟนC ยังไม่ถามอะไรมาม้าเลยมาหา C อย่างเดียว"
แล้วแม่ผมก็พูดแรงๆประมาณว่า "ไม่เห็นหัวกันก็อย่าคิดว่าจะได้คบกันนะ" ตอนนั้นผมก็อ่าวชิปหายละแฟนตูทำอะไรไปเนี้ย...
และไม่กี่วันผ่านไป หลังจากนั้นแฟนผมก็มาหาผมอีกและวันนั้นนั่นเอง เราก็ได้ทะเลาะกันชุดใหญ่ เรื่องความระหวาดระแวงกันเนี้ยละ
จนรู้สึกว่าอะไรๆก็เหมาะเจาะไปหมด ทั้ง 1.แม่ก็ไม่ชอบ 2.อยากเป็นอิสระ 3.รู้สึกดีกับ B พอองค์ประกอบมันหลอมรวมกัน
ผมเลยระเบิดออกมาเลยเป็นคำพูดคำหนึ่ง คือคำว่า "เลิกกันเหอะ" (ผ่าง!!...) ห้องผมที่อยู่กันสองกัน เงียบสงัดมากๆ
แล้วจากนั้นแฟนผม(A)ก็น้ำตาไหลออกมา ณ ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนโล่งนะ เหมือนได้บอกความรู้สึกให้ได้รับรู้แล้ว
ผมก็พยายามด่าอะไรที่ผมรู้สึกอึดอัดให้เค้าฟัง และสุดท้ายเค้าก็บอก "A ขอโทษนะต่อไป C จะทำอะไร A จะไม่คิดมากแล้ว"
แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดียวว่า "ไม่" ตอนนั้นไม่รู้ผมกินสมุนไพรตัวไหนไป ความรู้สึกที่เรียกว่า เมตตา/กรุณา หายไปหมดเลย
ความรุ้สึกที่ผ่านกันมาในเรื่องดีๆ มันไม่อยู่ในสมองผมในตอนนั้นจนผมยืนยันขาดแล้วว่า "เลิก" เค้าก็ร้องให้เสียใจ
จนกระทั้งวันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่เราได้คุยกันแบบตัวต่อตัว และผมก็เริ่มบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเค้า
(ช่วง ม.5 / ปวช ปี2.5) ผ่านไปราวๆครึ่งปี
ผมก็ตัดสินใจคบกับ B โดยที่ตอนนั้นผมไม่ได้เป็นแฟน A อีกต่อไป ผมก็ได้คบกับเธอมาเรื่อยๆ ความรักเราก็ดีตลอดสำหรับคนนี้นะ
คือถ้าพูดตรงๆ(ขอโทษนะ) ก็ยังดีกว่าคนเก่าหลายเท่าอยู่ ในเรื่องการให้อิสระภาพ การเชื่อใจ การไว้ใจ โกธรง่ายหายง่าย
มีอะไรช่วยเหลือกัน จนมาถึงวันนี้
(25/8/2560)
วันนี้ก็คือวันที่ผมมานั่งพิมพ์อยู่นี้หละ ผมรู้สึกผิดมาก ถามว่าผมรู้สึกผิดยังไงหน่ะหรอ
ผมต้องขอยอมรับเรื่องหนึ่งกับการเปลี่ยนแปลงทางด้านความคิดความเข้าใจอย่างหนึ่งในเรื่องของคำว่า "รัก"
สำหรับผมก่อน ว่า แฟนผม(B) เนี้ยทำให้ผมรู้ว่าความหมายของคำว่ารักมันเป็นอย่างไร ทำให้ผมรู้ว่า
การที่ผมไม่อยากเสียใครมันรู้สึกอย่างไร การแคร์แบบจริงใจเป็นอย่างไร การเข้าใจกันเป็นอย่างไร
จนวันนี้ผมมองย้อนกลับไปดูคนเก่า A ผมรู้สึกผิดว่าถ้าผมเข้าใจคำว่า"รัก"ดีพอมากกว่านี้ วันนี้ผมก็คง
คบกับแฟนคนแรกและคงเข้าใจกันดีกว่านี้แน่นอน
ในวันนี้ผมเลยคิดว่าผมอยากจะนัดเจอเค้าในวันหน้าเพื่อพูดคำว่า"ขอโทษ"
กับสิ่งที่ผมเคยทำไม่ดีกับเค้าไว้ อยากขอโทษที่วันนั้นเดินออกมาแบบไม่มีเยื่อใย อยากขอโทษ
ที่ทำร้ายความรู้สึกกันทั้งที่ผมก็รู้ดีว่า ที่ผ่านมาผมก็ผิดมากเหมือนกัน หรือจะเรียกเห็นแก่ตัวก็ว่าได้
แต่วันนี้ผมอยากบอกว่า ผมคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ผมคนนี้โตขึ้นแล้ว และเข้าใจกับคำว่า " รัก " ดีพอแล้ว
ในขณะที่ตอนก่อนไม่เข้าใจ คำว่า " รัก " เลยแม้แต่นิด ในวันนี้ผมรู้แล้วว่าคำว่า"เลิก" มันเป็นคำที่สำคัญมาก
แม้สมัยก่อนเราจะพูดคำว่า"เลิก"กันเป็นว่าเล่น แต่ถ้าตอนนั้น ผมเข้าใจคำว่า " รัก " ดีพอผมจะไม่พูดคำว่า
"เลิก"กับเค้าอย่างเด็ดขาด เพราะคำนี้มันสำคัญจริงๆ เพียงพูดครั้งเดียวความรู้สึกมันจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
สุดท้าย : เพื่อนๆพันทิพย์ที่อ่านจนจบ คิดว่าผมควรจะนัดเค้าเพื่อขอโทษดีไหม ผมอยากขอโทษเค้าจริงๆ
ผมไม่ขอกลับมา แต่แค่ในชีวิตนี้ผมอยากจะขอโทษเค้าก่อนที่เค้าจะมีครอบครัว ในวันที่สายเกินที่ผมจะ
พูดคำว่า " ขอโทษ " ไม่ทัน ขอบคุณนะครับที่อ่านกันจนจบ T-T
ปล.ที่อ่านมาผมอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวหน่อยๆนะครับ ซึ่งอันนี้ผมยอมรับครับ แต่วันนี้ผมเปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆ
ขออภัยสำหรับใครที่อ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจหรืองงๆ หรือรู้สึกเกลียดผมขึ้นใส้ ก็ ขออภัยด้วยนะครับ
อยากกลับไปขอโทษแฟนเก่า แบบไม่ขอกลับมาจะดีไหมครับ(เรื่องยาวนิดหน่อย)
แฟนคนสอง = B
ตัวผม = C
หมายเหตุ : ผมและแฟน(A)อายุห่างกัน 3 ปี เริ่มจาก ผม(C) ม.3 แฟน(A) ม.6
หมายเหตุ : ผมและ (B) อายุเท่ากัน
(ช่วง ม.3)
คือว่าผมกับแฟน(A) เราคบกันมา 2ปีครึ่ง โดยนิสัยของเราสองคนในตอนนั้นจะหึงหวงกันมากๆ ถึงขนาดจับผิดอะไรเล็กๆน้อยๆ
ยันพ่อค้าแม่ค้าขายของ แถมเราทั้งสองก็ทะเลาะกันแทบจะทุกวัน คืออยู่ดีๆไม่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็จะมีเรื่องมาให้ครหากันประจำ
ความรู้สึกดีๆก็มีเยอะ ความรู้สึกระแวงก็มีเยอะ จนบางทีผมรู้สึกอึดอัดมากๆ แบบเลิกได้ก็เลิกอ่ะจังหวะนั้น...
(ช่วง ม.4 / ปวช ปี1)
จนผมอยู่ ปวช.ปี 1 ตอนนั้นผมก็ได้เริ่มเข้าสู้รั่ววิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ บอกได้เลยว่าเรียนอยู่คนละที่กับแฟน(A)ผม ณ ตอนนั้น
เพราะแฟนผมขึ้นมหาวิทยาลัยแล้ว อยู่ย่านหนึ่งในปทุมธานี ด้วยความที่เราห่างกันทำให้ความสัมพันธ์เราห่างกันเรื่อยๆ + กับ
การที่เรามีนิสัยที่ชอบหึงหวงอะไรไม่เป็นท่า ทำให้เราทะเลาะกันหนักขึ้นไปอีก และเราก็ทะเลาะกันเรื่อยๆ แต่ก็ยังเป็นแฟนกันอยู่
(ช่วง ม.5 / ปวช ปี2)
ช่วงนี้เป็นอะไรที่พีคที่สุดแล้ว คือ ผมได้รู้จักกับ ผญ คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมห้องผมเนี้ยละ(เพื่อนก็ต้องรู้จักกันอยู่แล้วนิ == )
เพื่อนคนนี้เป็นคนหน้าตาดีครับ และเพื่อนคนนี้ก็คือ (B) แต่ก่อนที่เราจะมาเป็นแฟนกันมันมีเรื่องพีคๆนิดหน่อยตรงที่
ผมก็แอบมีความสนใจในตัวเค้า เค้าก็แอบมีความสนใจในตัวผม โดยที่ B ก็มีแฟนอยู่แล้วแต่แฟนเค้าอยู่ห่างกันหลายจังหวัด
ส่วนผม ก็มีแฟนแล้วเช่นกัน จนเราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มคุยกันมากขึ้นจากเพื่อนธรรมดา แต่ความรู้สึกมันเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด
จนผมรู้สึกว่าเอ้ย ผมคิดว่าผมชอบเค้าแล้ว (นี้ละจุดพีค)คือ หลังจากนั้นหลังจากผมรู้สึกดีกับ B มาสักพัก แฟนผม A ก็ยังทะเลาะกับผม
เหมือนเดิมจนกระทั้งวันนั้น
(ช่วงหนึ่งใน ปวช ปี 2 (จำวันไม่ได้) )
เหมือนผมทนไม่ไหวที่เราต้องมานั่งระหวาดระแวงกันแบบนี้ ผมรู้สึกอึดอัด รู้สึกอยากได้อิสระ อยากปลดพันทะทุกอย่าง
ไม่ไหวแล้ว.... และช่วงนั้นเป็นช่วงที่แม่ผมกลับจากต่างประเทศมาพอดีเป๊ะ(พีคไปใหญ่) วันนั้นแฟนผม A มาหาผมที่บ้าน
แล้วเจอแม่ผม ซึ่ง A แฟนผมก็ได้สวัสดีแม่ผม แต่รู้ไหมครับแม่ผมบอกว่า "C มาม้าไม่ชอบอ่ะแฟน C คนนี้ไหว้มาม้าไม่สวยเลย"
ผมก็อ่าวหรอ แล้วไหว้ไม่สวยยังไง แม่ตอบ : "ก็เหมือนไม่เต็มใจขนาดมาม้าเพิ่งกลับมา แฟนC ยังไม่ถามอะไรมาม้าเลยมาหา C อย่างเดียว"
แล้วแม่ผมก็พูดแรงๆประมาณว่า "ไม่เห็นหัวกันก็อย่าคิดว่าจะได้คบกันนะ" ตอนนั้นผมก็อ่าวชิปหายละแฟนตูทำอะไรไปเนี้ย...
และไม่กี่วันผ่านไป หลังจากนั้นแฟนผมก็มาหาผมอีกและวันนั้นนั่นเอง เราก็ได้ทะเลาะกันชุดใหญ่ เรื่องความระหวาดระแวงกันเนี้ยละ
จนรู้สึกว่าอะไรๆก็เหมาะเจาะไปหมด ทั้ง 1.แม่ก็ไม่ชอบ 2.อยากเป็นอิสระ 3.รู้สึกดีกับ B พอองค์ประกอบมันหลอมรวมกัน
ผมเลยระเบิดออกมาเลยเป็นคำพูดคำหนึ่ง คือคำว่า "เลิกกันเหอะ" (ผ่าง!!...) ห้องผมที่อยู่กันสองกัน เงียบสงัดมากๆ
แล้วจากนั้นแฟนผม(A)ก็น้ำตาไหลออกมา ณ ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนโล่งนะ เหมือนได้บอกความรู้สึกให้ได้รับรู้แล้ว
ผมก็พยายามด่าอะไรที่ผมรู้สึกอึดอัดให้เค้าฟัง และสุดท้ายเค้าก็บอก "A ขอโทษนะต่อไป C จะทำอะไร A จะไม่คิดมากแล้ว"
แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดียวว่า "ไม่" ตอนนั้นไม่รู้ผมกินสมุนไพรตัวไหนไป ความรู้สึกที่เรียกว่า เมตตา/กรุณา หายไปหมดเลย
ความรุ้สึกที่ผ่านกันมาในเรื่องดีๆ มันไม่อยู่ในสมองผมในตอนนั้นจนผมยืนยันขาดแล้วว่า "เลิก" เค้าก็ร้องให้เสียใจ
จนกระทั้งวันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่เราได้คุยกันแบบตัวต่อตัว และผมก็เริ่มบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเค้า
(ช่วง ม.5 / ปวช ปี2.5) ผ่านไปราวๆครึ่งปี
ผมก็ตัดสินใจคบกับ B โดยที่ตอนนั้นผมไม่ได้เป็นแฟน A อีกต่อไป ผมก็ได้คบกับเธอมาเรื่อยๆ ความรักเราก็ดีตลอดสำหรับคนนี้นะ
คือถ้าพูดตรงๆ(ขอโทษนะ) ก็ยังดีกว่าคนเก่าหลายเท่าอยู่ ในเรื่องการให้อิสระภาพ การเชื่อใจ การไว้ใจ โกธรง่ายหายง่าย
มีอะไรช่วยเหลือกัน จนมาถึงวันนี้
(25/8/2560)
วันนี้ก็คือวันที่ผมมานั่งพิมพ์อยู่นี้หละ ผมรู้สึกผิดมาก ถามว่าผมรู้สึกผิดยังไงหน่ะหรอ
ผมต้องขอยอมรับเรื่องหนึ่งกับการเปลี่ยนแปลงทางด้านความคิดความเข้าใจอย่างหนึ่งในเรื่องของคำว่า "รัก"
สำหรับผมก่อน ว่า แฟนผม(B) เนี้ยทำให้ผมรู้ว่าความหมายของคำว่ารักมันเป็นอย่างไร ทำให้ผมรู้ว่า
การที่ผมไม่อยากเสียใครมันรู้สึกอย่างไร การแคร์แบบจริงใจเป็นอย่างไร การเข้าใจกันเป็นอย่างไร
จนวันนี้ผมมองย้อนกลับไปดูคนเก่า A ผมรู้สึกผิดว่าถ้าผมเข้าใจคำว่า"รัก"ดีพอมากกว่านี้ วันนี้ผมก็คง
คบกับแฟนคนแรกและคงเข้าใจกันดีกว่านี้แน่นอน
ในวันนี้ผมเลยคิดว่าผมอยากจะนัดเจอเค้าในวันหน้าเพื่อพูดคำว่า"ขอโทษ"
กับสิ่งที่ผมเคยทำไม่ดีกับเค้าไว้ อยากขอโทษที่วันนั้นเดินออกมาแบบไม่มีเยื่อใย อยากขอโทษ
ที่ทำร้ายความรู้สึกกันทั้งที่ผมก็รู้ดีว่า ที่ผ่านมาผมก็ผิดมากเหมือนกัน หรือจะเรียกเห็นแก่ตัวก็ว่าได้
แต่วันนี้ผมอยากบอกว่า ผมคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ผมคนนี้โตขึ้นแล้ว และเข้าใจกับคำว่า " รัก " ดีพอแล้ว
ในขณะที่ตอนก่อนไม่เข้าใจ คำว่า " รัก " เลยแม้แต่นิด ในวันนี้ผมรู้แล้วว่าคำว่า"เลิก" มันเป็นคำที่สำคัญมาก
แม้สมัยก่อนเราจะพูดคำว่า"เลิก"กันเป็นว่าเล่น แต่ถ้าตอนนั้น ผมเข้าใจคำว่า " รัก " ดีพอผมจะไม่พูดคำว่า
"เลิก"กับเค้าอย่างเด็ดขาด เพราะคำนี้มันสำคัญจริงๆ เพียงพูดครั้งเดียวความรู้สึกมันจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
สุดท้าย : เพื่อนๆพันทิพย์ที่อ่านจนจบ คิดว่าผมควรจะนัดเค้าเพื่อขอโทษดีไหม ผมอยากขอโทษเค้าจริงๆ
ผมไม่ขอกลับมา แต่แค่ในชีวิตนี้ผมอยากจะขอโทษเค้าก่อนที่เค้าจะมีครอบครัว ในวันที่สายเกินที่ผมจะ
พูดคำว่า " ขอโทษ " ไม่ทัน ขอบคุณนะครับที่อ่านกันจนจบ T-T
ปล.ที่อ่านมาผมอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวหน่อยๆนะครับ ซึ่งอันนี้ผมยอมรับครับ แต่วันนี้ผมเปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆ
ขออภัยสำหรับใครที่อ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจหรืองงๆ หรือรู้สึกเกลียดผมขึ้นใส้ ก็ ขออภัยด้วยนะครับ