สวัสดีครับ ก่อนอื่นเลยผมขอเกริ่นนำนะครับ คือว่าผมมีแฟนอยู่ ตจว. คบกันมาประมาณ 2 ปี กว่าๆ ตอนแรกๆ ผมถามเค้าว่าผมอยู่ไกลเพราะทำงานภาคใต้ แต่แฟนผมอยู่ภาคเหนือ ผมถามเค้าหลายรอบมาก เค้าบอกไม่เป็นอุปสรรค์ ในระหว่างที่คบกัน อดีตผมเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่พยายามปรับตัวเองด้วยการฟังธรรม นั่งสมาธิ พยายามทำจิตใจให้เย็นลง แต่แฟนผมกลับตรงกันข้าม หงุดหงิดจากที่ทำงานมาลงที่ผม ทำอะไรไม่ถูกใจก็ด่า บูลลี่ว่าผมชีวิตไม่ไปไหนบ้าง พยายามจับผิดว่าผมมีคนอื่น ทั้งที่ชีวิตผมมีแต่บ้างาน เพราะภาระหนี้สินเยอะ แต่เค้าไม่เข้าใจ ก็ยังจะโทร จู๊จี๊จุกจิก จนผมรำคานมาก ทุกครั้งที่ผมคุย ต้องมีเรื่องทะเลาะ โดนโมโห หงุดหงิดใส่ทุกครั้ง บางทีผมทำงาน ตจว ผมก็ท้อมาก ที่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผมคิดว่าผมเหนื่อย ไม่อยากไปต่อแล้ว เรื่องงานก็คงย้ายไม่ได้ตลอดชีวิตจนกว่าจะเกษียณ หลายคนบอกทำไมไม่หาเมียสร้างครอบครัวที่นี่เลย ผมคุยกับน้องคนนึงอยู่ที่ทำงาน แต่ผมกับเขาแค่คุยกันเฉยๆ ยังไม่ถึงขั้นเป็นแฟน เพราะผมยังไม่ได้บอกเลิกคนปัจจุบัน น้องคนใหม่ที่ผมคุย หลายๆอย่างคุยกันถูกคอ ความคิดไปในทางเดียวกัน ทำงานห่างกันแค่ไม่กี่โล ไปมาหากันได้ แต่ผมก็บอกน้องเขาว่าผมมีแฟนแล้วนะ แต่กำลังคุยกันอยู่ว่าจะไปต่อดีไหม เนื่องจากระยะทางไกล เวลาเจ็บป่วย ผมก็ดูแลเค้าไม่ได้ พาไปหาหมอไม่ได้ ชีวิตผมมีแต่หนี้สิน รถยนต์ก็ไม่มี ให้เค้าไปเริ่มกับคนใหม่เค้าก็ไม่ไป ผมควรจะบอกเลิก ไปต่อ หรือยังไงดีครับ ไม่ใช่ว่าเพราะผมนอกใจหรือมีคนใหม่นะ แต่ผมสงสารเค้าจริงๆ ที่มีแฟนห่างไกลกัน เวลาเจ็บป่วยผมก็ช่วยอะไรเค้าไม่ได้ ผมรู้สึกไม่ดี
ถ้ามีแฟนแต่อยู่ไกล+คบกันไปนานๆ แต่ยิ่งพยายามปรับ ยิ่งทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน ควรไปต่อไหมครับ