ขอตั้งกระทู้บ่นนะคะ ช่วงนี้มีแต่เรื่อง เจอแต่ปัญหา
ตั้งแต่เล็กจนโต เรียนจนจบมหาลัย ก็เจอสังคมที่หลากหลายรูปแบบก็ยังพอรับได้ ส่วนใหญ่ก็จะเจอแต่เพื่อนที่ดี สังคมที่ดี
แต่พอเข้าสู่วัยทำงานมีแต่ความวุ่นวาย เจอแต่ปัญหา แต่เรามองว่าปัญหามันอยู่ที่คน เหมือนในละคร แต่ที่ยิ่งกว่าละคร คือนี่มันคือชีวิตจริง แต่เหมือนเอานางร้ายมารวมตัวกัน 5555
ตอนแรกก็ไม่ค่อยชอบ คนนั้นคนนี้ทะเลาะกัน เราก็เลี่ยงๆ แต่พอเลี่ยงเค้าก็โยงมาหาเราอีกจนได้ เอาเป็นว่าอยู่เฉยๆ เค้ายังนึกถึง คิดแล้วยังตลกดี 555
คนนั้นคนนี้ทะเลาะกัน พอคนที่เรารู้จักไปทะเลาะกับเค้าบ้าง ก็ตั้งเงื่อนไขขึ้นมาอีก " ถ้าไปคุยกับเค้าก็ไม่ต้องมาคุยกับเรา " เอ่อนั้นเต๊อะ!!
บางคนก็ชอบมาเล่าเรื่องคนนั้นคนนี้ ว่าเรื่องคนอื่นให้ฟัง ก็รับฟังได้ แต่จริงๆก็ไม่ค่อยอยากฟัง ไม่อยากรู้เท่าไร เพราะเรื่องที่ฟังมาก็ยังเชื่อไม่ได้ ต้องมาชั่งน้ำหนัก สัมผัสด้วยตัวเองอีกที เอาจริงๆ ขี้เกียจฟังเรื่องคนอื่น ไม่อยากรู้เรื่องคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเรา
บางคนก็ทะเลาะกับเค้าไปทั่ว เรื่องความน้อยใจ เล็กๆ น้อยๆ เอาแต่ใจ ไม่ได้ดั่งใจก็โมโห โกรธ ตอนโกรธก็เล่าให้เขาเสียๆหายๆ จนไม่มีดี แม้แต่คนในครอบครัวตัวเอง สักพักก็ดีกัน จนขี้เกียจที่จะฟัง อารมณ์เหมือนโกรธง่ายหายเร็ว แต่โกรธใครต่อใครไม่รู้ทุกวัน อยู่ใกล้ๆแล้วเสียสุขภาพจิต
บางคนก็เห็นแก่ตัว หวังแค่ผลประโยชน์ตัวเอง ชิงดีชิงเด่นกัน แต่กับไม่เคยสร้างประโยชน์ให้ใคร
บางคนสร้างเรื่องมาเพื่อให้ตัวเองดูดีทางสังคม ทั้งที่คนในสังคมเค้าก็รู้ความจริง ซุบซิบนินทากัน แต่ก็แกล้งไม่รู้
บางคนก็หูเบา ใครมาเล่ามาพูดอะไรให้ฟังก็เชื่อไปหมด (อันนี้เคยพลาดมาก่อนเลยรู้) สิ่งที่ยิ่งกว่าการรับฟัง คือการพูดปากต่อปาก แต่พอมารู้ความจริงจากอีกฝ่าย อ่อ! มันเป็นแบบนี้นี่เอง เวลาเล่าใครก็ต้องเล่าแค่ข้อดีตัวเอง ข้อเสียคนอื่น
บางคนประเมินค่าของคนอื่น ดูถูกคนอื่นด้วยมาตรฐานของตัวเอง ซึ่งถ้ามองในมุมมองที่แคบ คนอื่นก็ดูต่ำลง แต่ถ้ามองในมุมที่กว้าง คนอื่นก็ดูสูงขึ้น ซึ่งนั่นหมายถึงการมองโลกในแง่ดี มีทัศนะคติที่ดี
บางคนที่ชอบว่าให้คนอื่น ก็หาเรื่องว่า ... ไม่มีจะว่า ก็ว่า แต่คนประเภทนี้แปลก ไม่เคยว่าให้ตัวเองภาพสังคมมันจะสะท้อนให้เห็นโดยการถูกนินทาลับหลัง ไม่มีใครไม่ถูกนินทา
ชีวิตหลังเรียนจบมันเป็นแบบนี้จริงๆ ตอนเรียนไม่มีในตำรา 5555
เจอแต่ปัญหาคนในสังคมวัยทำงาน จนรู้สึกมันวุ่นวาย
ตั้งแต่เล็กจนโต เรียนจนจบมหาลัย ก็เจอสังคมที่หลากหลายรูปแบบก็ยังพอรับได้ ส่วนใหญ่ก็จะเจอแต่เพื่อนที่ดี สังคมที่ดี
แต่พอเข้าสู่วัยทำงานมีแต่ความวุ่นวาย เจอแต่ปัญหา แต่เรามองว่าปัญหามันอยู่ที่คน เหมือนในละคร แต่ที่ยิ่งกว่าละคร คือนี่มันคือชีวิตจริง แต่เหมือนเอานางร้ายมารวมตัวกัน 5555
ตอนแรกก็ไม่ค่อยชอบ คนนั้นคนนี้ทะเลาะกัน เราก็เลี่ยงๆ แต่พอเลี่ยงเค้าก็โยงมาหาเราอีกจนได้ เอาเป็นว่าอยู่เฉยๆ เค้ายังนึกถึง คิดแล้วยังตลกดี 555
คนนั้นคนนี้ทะเลาะกัน พอคนที่เรารู้จักไปทะเลาะกับเค้าบ้าง ก็ตั้งเงื่อนไขขึ้นมาอีก " ถ้าไปคุยกับเค้าก็ไม่ต้องมาคุยกับเรา " เอ่อนั้นเต๊อะ!!
บางคนก็ชอบมาเล่าเรื่องคนนั้นคนนี้ ว่าเรื่องคนอื่นให้ฟัง ก็รับฟังได้ แต่จริงๆก็ไม่ค่อยอยากฟัง ไม่อยากรู้เท่าไร เพราะเรื่องที่ฟังมาก็ยังเชื่อไม่ได้ ต้องมาชั่งน้ำหนัก สัมผัสด้วยตัวเองอีกที เอาจริงๆ ขี้เกียจฟังเรื่องคนอื่น ไม่อยากรู้เรื่องคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเรา
บางคนก็ทะเลาะกับเค้าไปทั่ว เรื่องความน้อยใจ เล็กๆ น้อยๆ เอาแต่ใจ ไม่ได้ดั่งใจก็โมโห โกรธ ตอนโกรธก็เล่าให้เขาเสียๆหายๆ จนไม่มีดี แม้แต่คนในครอบครัวตัวเอง สักพักก็ดีกัน จนขี้เกียจที่จะฟัง อารมณ์เหมือนโกรธง่ายหายเร็ว แต่โกรธใครต่อใครไม่รู้ทุกวัน อยู่ใกล้ๆแล้วเสียสุขภาพจิต
บางคนก็เห็นแก่ตัว หวังแค่ผลประโยชน์ตัวเอง ชิงดีชิงเด่นกัน แต่กับไม่เคยสร้างประโยชน์ให้ใคร
บางคนสร้างเรื่องมาเพื่อให้ตัวเองดูดีทางสังคม ทั้งที่คนในสังคมเค้าก็รู้ความจริง ซุบซิบนินทากัน แต่ก็แกล้งไม่รู้
บางคนก็หูเบา ใครมาเล่ามาพูดอะไรให้ฟังก็เชื่อไปหมด (อันนี้เคยพลาดมาก่อนเลยรู้) สิ่งที่ยิ่งกว่าการรับฟัง คือการพูดปากต่อปาก แต่พอมารู้ความจริงจากอีกฝ่าย อ่อ! มันเป็นแบบนี้นี่เอง เวลาเล่าใครก็ต้องเล่าแค่ข้อดีตัวเอง ข้อเสียคนอื่น
บางคนประเมินค่าของคนอื่น ดูถูกคนอื่นด้วยมาตรฐานของตัวเอง ซึ่งถ้ามองในมุมมองที่แคบ คนอื่นก็ดูต่ำลง แต่ถ้ามองในมุมที่กว้าง คนอื่นก็ดูสูงขึ้น ซึ่งนั่นหมายถึงการมองโลกในแง่ดี มีทัศนะคติที่ดี
บางคนที่ชอบว่าให้คนอื่น ก็หาเรื่องว่า ... ไม่มีจะว่า ก็ว่า แต่คนประเภทนี้แปลก ไม่เคยว่าให้ตัวเองภาพสังคมมันจะสะท้อนให้เห็นโดยการถูกนินทาลับหลัง ไม่มีใครไม่ถูกนินทา
ชีวิตหลังเรียนจบมันเป็นแบบนี้จริงๆ ตอนเรียนไม่มีในตำรา 5555