เริ่มเรื่องมันเกิดจาก ผมเองที่เหงาโดนแฟนเก่าทิ้งไป 7ปี จากนั้นมาก็มีคนคุยบ้างไม่มีบ้าง แต่ก็ผิดหวังตลอดมา จนเกิดการเปลี่ยนแปลงทางการทำงาน ทำให้ต้องไปทำงานใหม่ จนได้มาเจอน้องคนนี้ที่ปิดเทอมเลยมาทำงานพอดี จากที่แรกๆไม่ได้คุยกันเลยประมาณ 2 เดือน จนได้มาคุยกันแต่ก็ไม่ได้อะไรก็คุยๆไป ก็คิดว่าเด็ก คุยกันเรื่องที่น้องสนใจและเป็นเรื่องทีเรารู้พอดี ทำให้ความสัมพันธ์เป็นไปเร็วมาก (คุยไลน์) จนถึงวันที่น้องต้องกลับไปเรียน
ก็ยังคุยต่อมาเรื่อยๆ โดยเราก็คุยกันปกติ จนถึงช่วงหนึ่ง เรารู้สึกว่ามันไม่น่าจะไปต่อแล้ว ด้วยระยะห่างทางอายุ ผมก็เลยคิดจะตัดใจซะ (แต่ก็ทำไม่ได้) มันก็มีเหตุการณ์ที่อยู่ๆน้องเค้าก็เปลี่ยนไป อาจจะเรียนหนักด้วย ไม่ได้มาเจอด้วย เราก็ค่อนข้างบอกตัวเองว่า พอเถอะ แต่ผมยอมรับว่าชอบน้องเค้ามาก(เนื่องจากดูว่าเป็นเด็กที่ มาหางานทำช่วงปิดเทอม น่าจะเป็นเด็กดีขยัน)
ต่อมาเหมือนความชอบมันมากขึ้น เราก็ซื้อของให้น้องเค้า ซึ่งราคามันก็พอสมควร ซึ่งน้องเค้าคงซื้อด้วยตัวเองไม่ได้แน่ๆ หลังจากให้ไป กราฟมันก็พุ่งเลย อะไรก็ดีหมดทุกอย่าง จนถึงวันเกิดผม น้องเค้าก็เสนอมาว่าจะชวนผมไปกินข้าว ผมก็เลยหาเวลานัดเธอไป ผมก็เลยขอเบอร์เธอ แต่เธอไม่ให้(IG ผมก็ขอแต่เธอก็ไม่ให้เหมือนกัน) ผมก็ไม่ว่าอะไร และน้องเค้าบอกว่าต้องไปทำงานด้วยก็ปล่อยเลยตามเลย(ระหว่างนี้ก็ยังคุยดีอยู่ แต่น้อยลงนิดนึง) พอผ่านมาซักอีก 2สัปดาห์ ก็เริ่มหาย จากอ่านไลน์ตอบว่าทำอะไร ไม่ว่างอย่างไร ก็กลายเป็นวัน สองวัน ตอบที จนถึงมีช่วงวันหยุดพอดี ผมก็ชวนเธอไปกินข้าวอีก และได้ขอเบอร์เธออีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม ไม่ให้ (ระหว่างที่คุยไลน์กัน เคยมีโทรไป 2-3 รอบ แต่ไม่เคยรับเลย) และก็หายหน้าจากผมไปเลย 2 วัน ไม่ตอบไม่อ่าน ไม่อะไรจนถึงวันที่พรุ่งนี้จะเป็นวันที่นัดเธอไปเจอกัน เธอก็ตอบมาว่าไม่ว่าง แล้วก็หายไปจากชีวิตผมเลย
บล๊อกทั้งไลน์ผม ทั้งแชท FB (แต่อัพIGได้ ผมแอบไปส่องมาถึงตั้งไพรเวท ก็รู้เพราะโพสเพิ่ม) สรุปผมนอนไม่หลับมา2 สัปดาห์แล้ว ผมเข้าใจว่าผมรุกเธอ แต่ถ้าเธอพูดมาตรงๆว่าไม่ได้ชอบผม มันจะดีกว่านี้ ผมรู้ว่ายังไงก็ต้องลืม แต่ตอนนี้มันคิดมาก คิดว่าเราทำอะไรให้เค้าดีๆหลายอย่างมากๆ แต่เค้าก็เลือกจะจากไปแบบเงียบๆแบบนี้ ผมปวดใจมากครับ...
ป.ล.อายุผมกับน้องเค้าห่างกัน 18 ปี
จีบเด็กอายุน้อยกว่า แล้วโดนเท แบบไร้คำตอบ
ก็ยังคุยต่อมาเรื่อยๆ โดยเราก็คุยกันปกติ จนถึงช่วงหนึ่ง เรารู้สึกว่ามันไม่น่าจะไปต่อแล้ว ด้วยระยะห่างทางอายุ ผมก็เลยคิดจะตัดใจซะ (แต่ก็ทำไม่ได้) มันก็มีเหตุการณ์ที่อยู่ๆน้องเค้าก็เปลี่ยนไป อาจจะเรียนหนักด้วย ไม่ได้มาเจอด้วย เราก็ค่อนข้างบอกตัวเองว่า พอเถอะ แต่ผมยอมรับว่าชอบน้องเค้ามาก(เนื่องจากดูว่าเป็นเด็กที่ มาหางานทำช่วงปิดเทอม น่าจะเป็นเด็กดีขยัน)
ต่อมาเหมือนความชอบมันมากขึ้น เราก็ซื้อของให้น้องเค้า ซึ่งราคามันก็พอสมควร ซึ่งน้องเค้าคงซื้อด้วยตัวเองไม่ได้แน่ๆ หลังจากให้ไป กราฟมันก็พุ่งเลย อะไรก็ดีหมดทุกอย่าง จนถึงวันเกิดผม น้องเค้าก็เสนอมาว่าจะชวนผมไปกินข้าว ผมก็เลยหาเวลานัดเธอไป ผมก็เลยขอเบอร์เธอ แต่เธอไม่ให้(IG ผมก็ขอแต่เธอก็ไม่ให้เหมือนกัน) ผมก็ไม่ว่าอะไร และน้องเค้าบอกว่าต้องไปทำงานด้วยก็ปล่อยเลยตามเลย(ระหว่างนี้ก็ยังคุยดีอยู่ แต่น้อยลงนิดนึง) พอผ่านมาซักอีก 2สัปดาห์ ก็เริ่มหาย จากอ่านไลน์ตอบว่าทำอะไร ไม่ว่างอย่างไร ก็กลายเป็นวัน สองวัน ตอบที จนถึงมีช่วงวันหยุดพอดี ผมก็ชวนเธอไปกินข้าวอีก และได้ขอเบอร์เธออีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม ไม่ให้ (ระหว่างที่คุยไลน์กัน เคยมีโทรไป 2-3 รอบ แต่ไม่เคยรับเลย) และก็หายหน้าจากผมไปเลย 2 วัน ไม่ตอบไม่อ่าน ไม่อะไรจนถึงวันที่พรุ่งนี้จะเป็นวันที่นัดเธอไปเจอกัน เธอก็ตอบมาว่าไม่ว่าง แล้วก็หายไปจากชีวิตผมเลย
บล๊อกทั้งไลน์ผม ทั้งแชท FB (แต่อัพIGได้ ผมแอบไปส่องมาถึงตั้งไพรเวท ก็รู้เพราะโพสเพิ่ม) สรุปผมนอนไม่หลับมา2 สัปดาห์แล้ว ผมเข้าใจว่าผมรุกเธอ แต่ถ้าเธอพูดมาตรงๆว่าไม่ได้ชอบผม มันจะดีกว่านี้ ผมรู้ว่ายังไงก็ต้องลืม แต่ตอนนี้มันคิดมาก คิดว่าเราทำอะไรให้เค้าดีๆหลายอย่างมากๆ แต่เค้าก็เลือกจะจากไปแบบเงียบๆแบบนี้ ผมปวดใจมากครับ...
ป.ล.อายุผมกับน้องเค้าห่างกัน 18 ปี