สวัสดีเพื่อนๆทุกคน ฉันชื่อ...มายด์ (ขอระบุนามแฝง) อายุ16ปี ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ฉันเป็นสาวประเภทสอง ฉันเรียนจบแค่ ป.6 ชีวิตของฉัน มันดูน่ารังเกียจสำหรับสายตาของใคร หลายคน เรื่อง...มีอยู่ว่า ตั้งแต่ตอนที่ฉัน ไม่เรียนต่อชั้น มัธยม ฉันจะใช้ชีวิต ด้วยการเก็บตัวอยู่แต่ข้างในบ้าน ตั้งแต่ อายุ13-16ปี ฉีนไม่เคยออก นอกเขตของบ้านเลย จะออกมาบ้าง บางครั้ง เมื่อเวลาจำเป็นเท่านั้น แต่ยังนั้นก็เถอะ ฉันออกจากบ้าน น้อยมาก
กระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนของแม่ฉัน กลับมาจากกรุงเทพ
และได้มาออกปากชวนฉัน ให้ไปทำงานก่อสร้าง
ที่กรุงเทพมหานคร ตอนแรกๆ ฉันก็ได้ปฏิเสธิ
ว่าไม่ไป แต่...ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ ภาพของ แสงสี แสงไฟ
ในเมืองกรุง มันกลับ ปรากฏขึ้นมาในหัวของฉัน มันช่างสวยงามเหลือเกิน
รู้สึกเหมือนเป็น มนต์สะกด ทำให้ฉันต้องไปเจอกับพวกมัน
จากนั้น..ไม่กี่วินาทีผ่านไป อยู่ๆ ฉันก็อยาก
ที่จะไปพบเจอ แสงสีแสงไฟ (ภาพที่มันเพิ่งจะปรากฏในความคิดของฉัน)
ฉันก็เลยเดินไปคุย กับคุณป้าท่านนั้น ที่มาชวนฉัน เกี่ยวกับเรื่องงาน ที่ฉันจะต้องไปทำ พอเขาบอกรายละเอียดการทำงาน ฉันดันไปตอบว่า “หนูอยากลองไปทำดู ไม่อยากอยู่อย่างคนไร้ค่าอีกแล้ว" ประมาณนี้ ฉันตกลงจะไปทำงานที่กรุงเทพ เป็นงานก่อสร้าง ทั้งๆที่ฉันเอฃก็รู้ตัวดีว่า ฉัน เป็นคนขี้เกียจสันหลังยาว แต่ทำไม ทำไมฉันถึงไปตอบตกลง ฉันเกลียดตัวเองที่สุด ทำไมฉันถึงทำแบบนี้ ส่วนแม่ของฉัน ก็กลับดีใจราวกับถูกรางวัลที่1 ทั้งๆที่แม่ เป็นคนเดียว ที่รู้ว่าฉัน เป็นคนไม่เอาไหน หนักไม่เอาเบาไม่สู้
เรื่องนี้ ฉันผิดเต็มๆ ไปตอบตกลงเพื่ออะไร
และสิ่งที่ฉันทรมานมากที่สุด คือ....
ฉันมาถึงที่นี่แล้ว ฉันก็ตั้งใจอยากที่สู้ เพราะฉันก็ตัดสินใจมาแล้ว
แต่ว่า...ฉันเป็นคนติดละคร ติดกีฬามาก ละครช่วงนี้ ไม่ว่าจะเปิดไปช่องไหน ก็สนุกทุกเรื่องทุกวัน และกีฬา ฉันชอบดูกีฬา มากที่สุดชอบเป็ชีวิตจิตใจเลยทีเดียว ถึงจะไม่เคยตามไปเชียร์ก็เถอะ ยิ่งตอนนี้ ซีเกมส์ กำลังแข่งขันอย่างมันส์มาก แต่ฉันกลับพลาด ไม่ได้ดูเลย แม้แต่ข่าวสาร ก็ไม่มีให้ติดตาม เพราะที่พักของฉัน ไม่มีทีวีเลย
ฉันทรมานกับการตัดสินใจของฉันมาก
ฉันโง่มาที่นี่ทำไม ฉันมันเลวบ้า ไร้สาระ ฉันแค้นตัวเองยิ่งหนัก ที่ตัดสินใจแบบนี้ ฉันคิดถึงบ้าน ฉันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปดูหนังดูกีฬา ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่เลย แต่ฉันก็ไม่กล้ากลับไป ไม่อย่างงั้น คนที่นั่น ก็ต้องพากัน นินทาว่าร้ายฉันแน่
ใครก็ได้ ช่วยบอกฉันที นอกจากให้สู้ ให้กลับ ฉันควรต้องทำอย่างไร อย่าให้ฉันสู้เลย อย่างไงฉันก็ไม่ไหว คุณไม่ใช่แบบฉัน อย่างไงคุณก็คงไม่มีวันเจ้าคนอย่างฉันได้ ใครก็ได้ตอบฉันที
ฉันผิดเอง ฉันมันโง่ ตัดสินใจมาที่นี่ทำไม
กระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนของแม่ฉัน กลับมาจากกรุงเทพ
และได้มาออกปากชวนฉัน ให้ไปทำงานก่อสร้าง
ที่กรุงเทพมหานคร ตอนแรกๆ ฉันก็ได้ปฏิเสธิ
ว่าไม่ไป แต่...ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ ภาพของ แสงสี แสงไฟ
ในเมืองกรุง มันกลับ ปรากฏขึ้นมาในหัวของฉัน มันช่างสวยงามเหลือเกิน
รู้สึกเหมือนเป็น มนต์สะกด ทำให้ฉันต้องไปเจอกับพวกมัน
จากนั้น..ไม่กี่วินาทีผ่านไป อยู่ๆ ฉันก็อยาก
ที่จะไปพบเจอ แสงสีแสงไฟ (ภาพที่มันเพิ่งจะปรากฏในความคิดของฉัน)
ฉันก็เลยเดินไปคุย กับคุณป้าท่านนั้น ที่มาชวนฉัน เกี่ยวกับเรื่องงาน ที่ฉันจะต้องไปทำ พอเขาบอกรายละเอียดการทำงาน ฉันดันไปตอบว่า “หนูอยากลองไปทำดู ไม่อยากอยู่อย่างคนไร้ค่าอีกแล้ว" ประมาณนี้ ฉันตกลงจะไปทำงานที่กรุงเทพ เป็นงานก่อสร้าง ทั้งๆที่ฉันเอฃก็รู้ตัวดีว่า ฉัน เป็นคนขี้เกียจสันหลังยาว แต่ทำไม ทำไมฉันถึงไปตอบตกลง ฉันเกลียดตัวเองที่สุด ทำไมฉันถึงทำแบบนี้ ส่วนแม่ของฉัน ก็กลับดีใจราวกับถูกรางวัลที่1 ทั้งๆที่แม่ เป็นคนเดียว ที่รู้ว่าฉัน เป็นคนไม่เอาไหน หนักไม่เอาเบาไม่สู้
เรื่องนี้ ฉันผิดเต็มๆ ไปตอบตกลงเพื่ออะไร
และสิ่งที่ฉันทรมานมากที่สุด คือ....
ฉันมาถึงที่นี่แล้ว ฉันก็ตั้งใจอยากที่สู้ เพราะฉันก็ตัดสินใจมาแล้ว
แต่ว่า...ฉันเป็นคนติดละคร ติดกีฬามาก ละครช่วงนี้ ไม่ว่าจะเปิดไปช่องไหน ก็สนุกทุกเรื่องทุกวัน และกีฬา ฉันชอบดูกีฬา มากที่สุดชอบเป็ชีวิตจิตใจเลยทีเดียว ถึงจะไม่เคยตามไปเชียร์ก็เถอะ ยิ่งตอนนี้ ซีเกมส์ กำลังแข่งขันอย่างมันส์มาก แต่ฉันกลับพลาด ไม่ได้ดูเลย แม้แต่ข่าวสาร ก็ไม่มีให้ติดตาม เพราะที่พักของฉัน ไม่มีทีวีเลย
ฉันทรมานกับการตัดสินใจของฉันมาก
ฉันโง่มาที่นี่ทำไม ฉันมันเลวบ้า ไร้สาระ ฉันแค้นตัวเองยิ่งหนัก ที่ตัดสินใจแบบนี้ ฉันคิดถึงบ้าน ฉันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปดูหนังดูกีฬา ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่เลย แต่ฉันก็ไม่กล้ากลับไป ไม่อย่างงั้น คนที่นั่น ก็ต้องพากัน นินทาว่าร้ายฉันแน่
ใครก็ได้ ช่วยบอกฉันที นอกจากให้สู้ ให้กลับ ฉันควรต้องทำอย่างไร อย่าให้ฉันสู้เลย อย่างไงฉันก็ไม่ไหว คุณไม่ใช่แบบฉัน อย่างไงคุณก็คงไม่มีวันเจ้าคนอย่างฉันได้ ใครก็ได้ตอบฉันที