โปรแกรมปัญญาประดิษฐ์สำหรับแต่งเรื่องสั้น AIFWSS1.0.0
10 ตัวละคร = ผม, เธอ
20 ฉาก = ริมทะเล
30 เวลา = ช่วงพระอาทิตย์ตก
40 เหตุการณ์ = การขอแต่งงาน
50 แนวเรื่อง = หักมุม
Z:\ AIFWSS1.0.0\run
I do.
ผมทุ่มเทเตรียมการทุกสิ่ง หวังให้เธอประทับใจที่สุด และทุกอย่างก็ผ่านมาได้ดีจนถึงตอนนี้ ที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ในมุมส่วนตัวห่างจากแขกคนอื่นๆ สายลมเบาๆ เคล้ากลิ่นทะเลจางๆ ที่มีเกลียวคลื่นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงดนตรีบรรเลงกับอาหารรสเลิศ แสงเทียนโยกไหวกับดอกกุหลาบสีแดง และดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า
ไม่มีช่วงเวลาใดที่จะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว ผมแอบหันไปโบกมือให้กับนักดนตรีที่กำลังรออยู่ เพลงที่กำลังบรรเลงหยุดลงกลางคัน ก่อนที่เพลงหวานซึ้งซึ่งผมคิดไว้ล่วงหน้าจะบรรเลงขึ้น หลายคนในร้านเริ่มเอะใจพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อมองหาเหตุการณ์ดีดีที่กำลังจะเกิดขึ้น อันเป็นไปตามสมัยนิยม ที่ใครๆ ก็พอจะเดาได้
เธอเองก็มองไปรอบๆ ด้วยเช่นกัน ก่อนหันกลับมาเหมือนจะยังไม่สงสัยอะไร ผมยิ้มให้เธอ เธอเองก็ยิ้มตอบ เราสองต่างสบตากันอย่างหวานซึ้ง
ผมหยิบหนังสือรวมบทกวีขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่พับหักมุมเอาไว้ เพื่ออ่านบทกวีหวานซึ่งในหน้านั้นให้เธอฟัง โดยที่อีกด้านของหนังสือถูกตัดออกให้เป็นช่อง ภายในนั้นคือแหวนเพชรน้ำงามที่มีขนาดพอดีกับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ
“แต่งงานกับผมนะครับ” ผมถาม ช่วงเวลาที่ติดตามมานั้นราวกับจะยาวนานไม่สิ้นสุด
“...ตกลงครับ”
I do (SSS, Short Short Story)
10 ตัวละคร = ผม, เธอ
20 ฉาก = ริมทะเล
30 เวลา = ช่วงพระอาทิตย์ตก
40 เหตุการณ์ = การขอแต่งงาน
50 แนวเรื่อง = หักมุม
Z:\ AIFWSS1.0.0\run
I do.
ผมทุ่มเทเตรียมการทุกสิ่ง หวังให้เธอประทับใจที่สุด และทุกอย่างก็ผ่านมาได้ดีจนถึงตอนนี้ ที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ในมุมส่วนตัวห่างจากแขกคนอื่นๆ สายลมเบาๆ เคล้ากลิ่นทะเลจางๆ ที่มีเกลียวคลื่นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงดนตรีบรรเลงกับอาหารรสเลิศ แสงเทียนโยกไหวกับดอกกุหลาบสีแดง และดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า
ไม่มีช่วงเวลาใดที่จะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว ผมแอบหันไปโบกมือให้กับนักดนตรีที่กำลังรออยู่ เพลงที่กำลังบรรเลงหยุดลงกลางคัน ก่อนที่เพลงหวานซึ้งซึ่งผมคิดไว้ล่วงหน้าจะบรรเลงขึ้น หลายคนในร้านเริ่มเอะใจพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อมองหาเหตุการณ์ดีดีที่กำลังจะเกิดขึ้น อันเป็นไปตามสมัยนิยม ที่ใครๆ ก็พอจะเดาได้
เธอเองก็มองไปรอบๆ ด้วยเช่นกัน ก่อนหันกลับมาเหมือนจะยังไม่สงสัยอะไร ผมยิ้มให้เธอ เธอเองก็ยิ้มตอบ เราสองต่างสบตากันอย่างหวานซึ้ง
ผมหยิบหนังสือรวมบทกวีขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่พับหักมุมเอาไว้ เพื่ออ่านบทกวีหวานซึ่งในหน้านั้นให้เธอฟัง โดยที่อีกด้านของหนังสือถูกตัดออกให้เป็นช่อง ภายในนั้นคือแหวนเพชรน้ำงามที่มีขนาดพอดีกับนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ
“แต่งงานกับผมนะครับ” ผมถาม ช่วงเวลาที่ติดตามมานั้นราวกับจะยาวนานไม่สิ้นสุด
“...ตกลงครับ”