สวัสดีค่ะ ตอนนี้ในหัวของฉันคิดว่าเราลำบากก็คงไม่เป็นไรยังก็ดีกว่าตอนนี้แน่นอนเราคิดถูกแล้วหรือเปล่า
ทุกคนช่วยตอบคำถามหน่อยนะคะ
ครอบครัวของฉันตอนนี้ฉันอยู่บ้านกับตา ฐานะทางบ้านปานกลาง พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ฉันเกิด แม่เป็นคนที่หาเลี้ยงฉันมาตลอด แต่ตอนนี้พ่อก็ได้ส่งเงินมาให้ใช้อยู่ทุกเดือน แม่กับฉันไม่ได้อยู่ด้วยกัน เดือนนึงเจอกัน ครั้งนึง หรือไม่ก็ 2-3 เดือนเจอกันครั้งนึงเพราะฉันต้องเรียน และแม่ต้องทำงาน
ตั้งแต่ฉันโตขึ้นมาจนถึงตอนนี้ฉันคิดเสมอว่าต้องมีคนที่ลำบากกว่าเราสินะ ต้องมีคนที่แย่กว่าเรา มีคนที่เค้าต้องดิ้นรนเพื่อพยายามที่จะมีในสิ่งที่ต้องการ ซึ่งต่างจากฉันอยากได้อะไรก็ได้ แต่ก็มีคนที่คาดหวังว่าเราจะต้องเป็นคนที่ดีกว่าเค้าสินะ นั่นคือแม่ของฉันเอง แม่จะหวังในตัวฉันเสมอมาว่าอยากให้ทำนั่นทำนี่ แต่ฉันก็ไม่เคยทำตามที่ท่านหวังได้เลย ฉันมักจะตัดสินใจเองเสมอ จนมันมีเรื่องราวเกิดขึ้น คือฉันตัดสินใจคบคนผิด ชีวิตเปลี่ยน! คำนี้มันตอกย้ำตัวฉันมาตลอดว่าควรเชื่อแม่นะ อย่าทำให้แม่ผิดหวัง ฉันรู้ว่าสิ่งที่ท่านคาดหวังมันคือสิ่งที่ดี แต่มันคือสิ่งที่ฉันไม่ต้องการ ตอนนี้สิ่งที่แม่ต้องการให้ทำก็มี สมัครสอบเรียนต่อต่างประเทศ สอบตำรวจ สอบนักธรรม เรียนภาษาอังกฤษ และให้อดทนอยู่บ้าน!.
ทำไมถึงใช้คำว่าอดทนในการอยู่บ้านคือ ตา ของฉันเป็นคนที่หูตึง และเอาตัวเองเป็นใหญ่ ด่าเก่งมาก จนไม่มีใครอยากอยู่ด้วย รวมถึงตัวฉันเอง คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล็กๆของคนแก่ที่แต่ละบ้านต้องเจอ แต่เหตุการณ์ที่ฉันฉันเจอมาตั้งแต่เด็กจนโต ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เล็กน้อยเลย
ตั้งแต่ตอนเล็กๆ ฉันมักจะเห็นตากับยายทะเลาะกันเสมอ ตากินเหล้าทุกวัน ทะเลาะกับเพื่อนบ้านรอบข้างหลายคน ทะเลาะกับคนในบ้านทุกคน ต่างจากยายที่มีแต่คนรัก จนยายเสีย สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือ ไม่มีใครมาบ้าน บ้านเงียบมาก ทั้งที่ตอนที่ยายอยู่ มีแต่คนมาหา ลุงก็กลับบ้านบ่อย น้าก็กลับบ้านบ่อย แต่พอยายเสีย ไม่ค่อยมีใครกลับมาบ้าน นานๆที ลุง กับน้า ถึงจะมา จนตอนนี้น้าฉันเลิกมาบ้านแล้ว ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ทั้งที่น้าของฉันทำงานไม่ไกลจากบ้านนักและมีรถส่วนตัว แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะกลับบ้านเลย ส่วนลุงเค้าอยู่ไกลและหน้าที่การงานก็ทำให้มาบ่อยไม่ได้ แต่ส่งตังมาให้ตาใช้ทุกเดือน เดือนละ 15000 เพื่อเอามาใช้จ่ายภายในบ้านและส่วนตัวของตา แม่ต้องหาเงินมาให้ฉันเรียน
จนวันนึงเราก็ได้รุ้ว่าตาเป็นโรคไตวาย ทุกคนพยายามที่ให้ตาไปรักษาตอนแรกแกไม่ยอม แต่สักพักก็ยอม ซึ่งตอนนี้ก็ต้องไปล้างไต อาทิตย์ละสองครั้ง เงินค่าล้างไตครั้งละไม่เกิน 3000 บาท ถ้าไม่มีตรวจหรือค่ารักษาใดๆเพิ่ม เงินส่วนนี้แม่ฉันเป็นออกให้ก่อน และให้น้าเบิกคืนทีหลัง
คุณคิดว่าเงิน 15000 กับ คนแก่หนึ่งคน มันน้อยไปไหม?! และกับค่าล้างไตที่ให้ต่างหาก ถ้าจะบอกว่ารวมค่าน้ำค่าไฟค่าโทรศัพท์บ้านค่าอินเตอร์เน็ต เต็มที่เลย 2000 แต่ ตาฉันใช้ไม่พอ และ พยายามที่จะขอเพิ่ม พอขอไม่ได้ก็โวยวาย ด่ากราด แถมตัวเองยังเอาเงินไปซื้อของให้คนอื่นเป็นประจำ(ซื้อให้ผู้หญิงของแก) บางทีก็มาขอยืมเงินฉันบ้าง แล้วก็ไปยืมคนอื่นมาบ้าง จนแม่กับน้าต้องไปเคลียให้
ให้ซื้อของใช้ ของกินมาบ้าง ซึ่งฉันก็ต้องเอาเงินที่แม่ให้ไปโรงเรียนมาใช้ และที่สำคัญคือ แกชอบด่าในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ หรือไม่ก็กำลังทำอยู่แต่ก็ด่า ละแกด่าแรงมากทุกครั้ง เช่น มันลูกหมา อี
ไอ้สัส ดีแต่ภาระ เงินก็ไม่ได้กู ดูแลกูก็ไม่ได้ ไม่เคยทำห่าอะไร อี_ชาด-หมา ฯลฯ และตายังเคยไล่ฉันออกจากบ้าน และฉันออกมาแล้วแต่แม่ก็พยายามทำให้ฉันกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิมเพราะไม่มีใครอยู่กับตา นี่คือสิ่งที่ฉันถูกด่ามาตั้งเด็กจนถึงตอนนี้ แต่ถ้าถามถึงสิ่งที่ตาทำกับแม่ กับ ลุง กับน้า มันหนักหนามากกว่านี้หลายเท่า
และสิ่งที่เพิ่มเติมคือทุกวันนี้ตาสูบบุหรี่ในบ้านและกินเหล้าเหมือนเดิมทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องล้างไต สูบอย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ซึ่งฉันแพ้บุหรี่
แต่ฉันก็ต้องทนอยู่ แบบนี้ เพราะแม่บอกให้อดทนเสมอ แม่เคยบอกว่าทำไมคนอื่นคนดิ้นรนที่จะมีบ้าน แต่ทำไมเราถึงไม่เห็นคุณค่าของการมีบ้านเลย เอาจริงๆ จากใจฉันเลย ฉันไม่ต้องการเรียนสูง กว่านี้ ฉันอยากออกจากที่นี่ ที่เรียกว่าบ้าน ฉันอยากไปทำอะไรก็ได้ต่อให้แม่ไม่ส่งเรียน ฉันจะออกมาหางานทำ ทำอะไรก็ได้ให้ไปล้างจาน เป็นพนักงานเสิร์ฟ อะไรก็ได้ที่ได้เงินฉันจะทำ เพื่อไม่ให้อยุ่ที่นี่ ฉันยอมอยู่วัด นอนในวัด นอนห้องเช่าอะไรก็ได้ ฉันยอมลำบาก แต่ฉันก็ทำได้แค่คิดและทนต่อไป เพราะแม่ขอให้ทน
ฉันควรจะต้องทนต่อไปจนกว่าเรียนจบใช่ไหมหรือจนกว่าฉันจะต้องตาย?...
ถ้าคุณเจอแบบนี้คุณคิดยังไงและทำยังไง?!
ทุกคนช่วยตอบคำถามหน่อยนะคะ
ครอบครัวของฉันตอนนี้ฉันอยู่บ้านกับตา ฐานะทางบ้านปานกลาง พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ฉันเกิด แม่เป็นคนที่หาเลี้ยงฉันมาตลอด แต่ตอนนี้พ่อก็ได้ส่งเงินมาให้ใช้อยู่ทุกเดือน แม่กับฉันไม่ได้อยู่ด้วยกัน เดือนนึงเจอกัน ครั้งนึง หรือไม่ก็ 2-3 เดือนเจอกันครั้งนึงเพราะฉันต้องเรียน และแม่ต้องทำงาน
ตั้งแต่ฉันโตขึ้นมาจนถึงตอนนี้ฉันคิดเสมอว่าต้องมีคนที่ลำบากกว่าเราสินะ ต้องมีคนที่แย่กว่าเรา มีคนที่เค้าต้องดิ้นรนเพื่อพยายามที่จะมีในสิ่งที่ต้องการ ซึ่งต่างจากฉันอยากได้อะไรก็ได้ แต่ก็มีคนที่คาดหวังว่าเราจะต้องเป็นคนที่ดีกว่าเค้าสินะ นั่นคือแม่ของฉันเอง แม่จะหวังในตัวฉันเสมอมาว่าอยากให้ทำนั่นทำนี่ แต่ฉันก็ไม่เคยทำตามที่ท่านหวังได้เลย ฉันมักจะตัดสินใจเองเสมอ จนมันมีเรื่องราวเกิดขึ้น คือฉันตัดสินใจคบคนผิด ชีวิตเปลี่ยน! คำนี้มันตอกย้ำตัวฉันมาตลอดว่าควรเชื่อแม่นะ อย่าทำให้แม่ผิดหวัง ฉันรู้ว่าสิ่งที่ท่านคาดหวังมันคือสิ่งที่ดี แต่มันคือสิ่งที่ฉันไม่ต้องการ ตอนนี้สิ่งที่แม่ต้องการให้ทำก็มี สมัครสอบเรียนต่อต่างประเทศ สอบตำรวจ สอบนักธรรม เรียนภาษาอังกฤษ และให้อดทนอยู่บ้าน!.
ทำไมถึงใช้คำว่าอดทนในการอยู่บ้านคือ ตา ของฉันเป็นคนที่หูตึง และเอาตัวเองเป็นใหญ่ ด่าเก่งมาก จนไม่มีใครอยากอยู่ด้วย รวมถึงตัวฉันเอง คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล็กๆของคนแก่ที่แต่ละบ้านต้องเจอ แต่เหตุการณ์ที่ฉันฉันเจอมาตั้งแต่เด็กจนโต ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เล็กน้อยเลย
ตั้งแต่ตอนเล็กๆ ฉันมักจะเห็นตากับยายทะเลาะกันเสมอ ตากินเหล้าทุกวัน ทะเลาะกับเพื่อนบ้านรอบข้างหลายคน ทะเลาะกับคนในบ้านทุกคน ต่างจากยายที่มีแต่คนรัก จนยายเสีย สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือ ไม่มีใครมาบ้าน บ้านเงียบมาก ทั้งที่ตอนที่ยายอยู่ มีแต่คนมาหา ลุงก็กลับบ้านบ่อย น้าก็กลับบ้านบ่อย แต่พอยายเสีย ไม่ค่อยมีใครกลับมาบ้าน นานๆที ลุง กับน้า ถึงจะมา จนตอนนี้น้าฉันเลิกมาบ้านแล้ว ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ทั้งที่น้าของฉันทำงานไม่ไกลจากบ้านนักและมีรถส่วนตัว แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะกลับบ้านเลย ส่วนลุงเค้าอยู่ไกลและหน้าที่การงานก็ทำให้มาบ่อยไม่ได้ แต่ส่งตังมาให้ตาใช้ทุกเดือน เดือนละ 15000 เพื่อเอามาใช้จ่ายภายในบ้านและส่วนตัวของตา แม่ต้องหาเงินมาให้ฉันเรียน
จนวันนึงเราก็ได้รุ้ว่าตาเป็นโรคไตวาย ทุกคนพยายามที่ให้ตาไปรักษาตอนแรกแกไม่ยอม แต่สักพักก็ยอม ซึ่งตอนนี้ก็ต้องไปล้างไต อาทิตย์ละสองครั้ง เงินค่าล้างไตครั้งละไม่เกิน 3000 บาท ถ้าไม่มีตรวจหรือค่ารักษาใดๆเพิ่ม เงินส่วนนี้แม่ฉันเป็นออกให้ก่อน และให้น้าเบิกคืนทีหลัง
คุณคิดว่าเงิน 15000 กับ คนแก่หนึ่งคน มันน้อยไปไหม?! และกับค่าล้างไตที่ให้ต่างหาก ถ้าจะบอกว่ารวมค่าน้ำค่าไฟค่าโทรศัพท์บ้านค่าอินเตอร์เน็ต เต็มที่เลย 2000 แต่ ตาฉันใช้ไม่พอ และ พยายามที่จะขอเพิ่ม พอขอไม่ได้ก็โวยวาย ด่ากราด แถมตัวเองยังเอาเงินไปซื้อของให้คนอื่นเป็นประจำ(ซื้อให้ผู้หญิงของแก) บางทีก็มาขอยืมเงินฉันบ้าง แล้วก็ไปยืมคนอื่นมาบ้าง จนแม่กับน้าต้องไปเคลียให้
ให้ซื้อของใช้ ของกินมาบ้าง ซึ่งฉันก็ต้องเอาเงินที่แม่ให้ไปโรงเรียนมาใช้ และที่สำคัญคือ แกชอบด่าในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ หรือไม่ก็กำลังทำอยู่แต่ก็ด่า ละแกด่าแรงมากทุกครั้ง เช่น มันลูกหมา อี
และสิ่งที่เพิ่มเติมคือทุกวันนี้ตาสูบบุหรี่ในบ้านและกินเหล้าเหมือนเดิมทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องล้างไต สูบอย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ซึ่งฉันแพ้บุหรี่
แต่ฉันก็ต้องทนอยู่ แบบนี้ เพราะแม่บอกให้อดทนเสมอ แม่เคยบอกว่าทำไมคนอื่นคนดิ้นรนที่จะมีบ้าน แต่ทำไมเราถึงไม่เห็นคุณค่าของการมีบ้านเลย เอาจริงๆ จากใจฉันเลย ฉันไม่ต้องการเรียนสูง กว่านี้ ฉันอยากออกจากที่นี่ ที่เรียกว่าบ้าน ฉันอยากไปทำอะไรก็ได้ต่อให้แม่ไม่ส่งเรียน ฉันจะออกมาหางานทำ ทำอะไรก็ได้ให้ไปล้างจาน เป็นพนักงานเสิร์ฟ อะไรก็ได้ที่ได้เงินฉันจะทำ เพื่อไม่ให้อยุ่ที่นี่ ฉันยอมอยู่วัด นอนในวัด นอนห้องเช่าอะไรก็ได้ ฉันยอมลำบาก แต่ฉันก็ทำได้แค่คิดและทนต่อไป เพราะแม่ขอให้ทน
ฉันควรจะต้องทนต่อไปจนกว่าเรียนจบใช่ไหมหรือจนกว่าฉันจะต้องตาย?...