สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นต้องบอกเลยนะคะ ว่าไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งต้องมาเล่าเรื่องปัญหาในครอบครัวให้ใครได้รับรู้แบบนี้ เพราะไม่คิดว่าจะต้องเจอปัญหานี้จริงๆค่ะ พอได้เจอก็งงและไม่เข้าใจมากๆ จึงอยากมาระบายค่ะ
เรื่องก็คือ เราเป็นนักศึกษาวิศวกรจบใหม่ค่ะ เป็นเด็ก ตจว. หลังจากเรียนจบขากมหาวิทยาลัยแล้ว ก็ต้องการหางานทำค่ะ ซึ่งหากเพื่อนๆ ที่เป็นเด็กตจว.เหมือนกันคงจะเข้าใจ ว่า ตจว.นั้น ไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก จึงได้หาสมัครงานจาก internet ซึ่งที่ที่มีงานมาก และรับเด็กจบใหม่ คงไม่พ้นกรุงเทพ เรื่องเริ่มจากตรงนี้ค่ะ เราได้งานที่กรุงเทพ เป็นงานวิศวกรค่ะ เงินเดือนเริ่มต้น 18,000 บาท จึงคุยกับแม่ว่า อยากไปทำงานที่นั่น ใจจริงอยากทำแถวบ้านเพราะบ้านไม่ได้รวยค่ะ แต่ด้วยความที่ไม่มีจริงๆ เลยอยากไปทำที่กรุงเทพ แต่ว่าติดปัญหาก็ตรงที่ ค่าหอนั้นแพงเหลือเกินค่ะ เคยไปฝึกงานค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง เลยทักไปหาเพื่อนอีกคน ซึ่งได้งานที่นั่นเหมือนกัน และตกลงว่าจะหารค่าห้องกันค่ะ หลังจากนั้นเราก็หาที่พักกัน และสรุปกันได้ว่าจะเช่าเป็นคอนโด ราคาต่อเดือน 6,000 บาท มัดจำ 3 เดือน ซึ่งพอคิดรวมแล้วก็แพงเหมือนกันค่ะ แต่เราคิดกับเพื่อนว่าคุ้มเพราะค่าน้ำ-ไฟนั้นคิดตามมิเตอร์ไฟบ้าน และอยู่ใกล้รถไฟฟ้า ไม่ต้องเสียค่าวินหรือรถตู้เพื่อเดินทางอีกต่อออกจากที่พัก คือเดินนิดเดียวเจอป้ายรถเมย์และรถไฟฟ้าค่ะ เราเลยคิดว่านี่แหละ น่าจะคุ้มสุดๆ ถ้าใช้ไฟไม่เปลืองเดือนนึงน่าจะหารกันไม่เกิน 4-5 พัน หลังจากนั้น ปัญหาจริงๆก็มาแล้วค่ะ ด้วยความที่เราอยู่กับแม่แค่คนเดียว แม่ส่งเสียคนเดียวมาตลอด พอต้องใช้เงินจำนวนมากในการมัดจำหอ เราจึงติดต่อไปหาพ่อ หวังว่าพ่ออาจจะช่วย แต่ถ้าไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร แต่อยากลองขอดูค่ะ เพราะตอนทำโปรเจ็คจบเคยขอเงินพ่อมาทำ พ่อก็ช่วยค่ะ ปรากฎว่า...
เรา: พ่อคะ หนูขอเงิน 9,000 บาทไปมัดจำเช่าหอที่กรุงเทพได้ไหมคะ หนูได้งานทำที่นั่น
พ่อ: เราอย่ามาทำแบบนี้ จะเอาเงินไปทำอะไร บอกพ่อมาตรงๆ
เรา: หนูพูดจริงไนะคะ ทำไมพ่อถึงคิดว่าหนูโกหกล่ะค่ะ
พ่อ: เงินมันเยอะเกินไป เราจะเอาไปทำอะไรกันแน่ บอกมาตรงๆ
เรา: หนูจะโกหกพ่อทำไมหรอคะ (งงมากๆ) หลังจากนั้นเราจึงแคปรูปสถานที่พร้อมทั้งไลน์ที่คุยกับเจ้าของห้อง ส่งให้พ่อดูเพื่อหวังว่าพ่อจะเข้าใจ
พ่อ: จะทำอะไรทำไมไม่สงสารแม่บ้าง
เรา: (งงหนักมากถึงตอนนี้) ถ้าพ่อไม่มีก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่หนูไม่สงสารแม่ตรงไหนหรอคะ?
พ่อ: เราจะไปสบายทำไมไม่สงสารแม่บ้าง
เรา: ก็เพราะหนูอยากดูแลแม่ไงคะ ถึงได้หางานทำ แล้วหนูหางานได้แล้วมันไม่ดีตรงไหนหรอคะ
พ่อ: ทำไมไม่อยู่บ้าน ไม่สงสารแม่รึไง จะไม่ดูแลแม่รึไง
เรา: ไม่ใช่ว่าหนูไม่หางานแถวบ้านนะคะ หนูพยายามหาแล้ว แต่มันไม่มีจริงๆ
พ่อ: อย่ามโน
เรา: มโนอะไรหรอคะพ่อ หรือให้หนูทำงานโรงงานแถวบ้านงั้นหรอคะ หนูเรียนวิศวะมา หนูก็อยากทำงานให้ตรงสายนี่คะ หนูผิดหรอคะ
พ่อ: นั่นไง
เรา: นั่นไงอะไรคะ
พ่อ: เราโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ งานมันก็ต้องเริ่มจากแบบนี้แล้วไต่เต้าไป
เรา: หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ หนูควรจะทำงานโรงงานนนั่งในไลน์ผลิต ที่คนจบม.3ก็ทำได้งั้นหรอคะ (เราไม่ได้ดูถูกงานนะคะ เราแค่ไม่เข้าใจว่า เราได้งานวิศวะแล้วทำไมเราต้องทิ้งเพื่อมาทำโรงงานล่ะคะ เราคิดแบบนี้อาจจะผิดก็ได้นะคะ แต่เราจบวิศวะมาก็อยากทำวิศวะจริงๆค่ะ ถ้าหากใครคิดว่าเราไม่ดี ก็ขอโทษด้วยนะคะ เพราะพ่อเราก็คิดแบบนั้นล่ะค่ะ)
พ่อ: แล้วเราเอาอะไรมาเป็นที่ตั้ง
เรา: แล้วพ่อคิดว่าทำงานโรงงานไปเรื่อยๆ สามารถไต่เต้าเป็นวิศวกรได้หรอคะ
พ่อ: ทำไม คิดว่าเรียนจบวิศวะแล้วมาทำงานโรงงานมันเสียศักดิ์ศรีมากนักหรอ
เรา: หนูไม่ได้คิดเรื่องศุกดิ์ศรีเลยนะคะ หนูแค่อยากทำงานให้ตรงกับที่เรียนมา ไม่อย่างนั้น หนูไม่ต้องเรียนวิศวะก็ได้สิคะ แม่ส่งหนูเรียนวิศวะมาหนูก็อยากทำงานวิศวะ ถ้าพ่อจะหาว่าหนูคิดผิด ก็ไม่เป็นไรค่ะ
พ่อ: ทำไม พ่อจบแค่ม.6 ยังจับด้อกเตอร์ได้เลย(พ่อเป็นตำรวจค่ะ)
เรา: ก็ถ้าด้อกเตอร์เค้าทำผิด พ่อก็ต้องจับเค้าก็ถูกแล้วนี่คะ
พ่อ: มั่ว
เรา: มั่วก็มั่วหนูไม่เถียงแล้วค่ะ
พ่อ: เออ ทุกวันนี้คนจบวิศวะโยธายังเป็นลูกน้องพ่ออยู่เลย
เรา: หนูเป็นลูกน้องใครก็ได้ค่ะ แค่อยากทำงานตรงกับที่เรียนมา
พ่อ: โปรเจคร้อยกว่าล้านที่พ่อเป็นคนดูแล
เรา: โอเคค่ะ หนูไม่เถียงกับพ่อแล้ว ถ้าพ่อจะคิดว่าหนูคิดผิดก็ไม่เป็นไร ถ้าพ่อคิดว่าหนูผิดหนูก็คงต้องผิด เอาเป็นว่าต่อไปถ้าพ่อมีอะไรให้หนูช่วยก็บอกนะคะ สวัสดีค่ะ
หลังจากนั้นพ่อโทรมาหาเรา แต่เราไม่ได้รับค่ะ ไม่พร้อมคุยจริงๆ เรางงและไม่เข้าใจมากๆ เราจึงอยากมาระบายค่ะ เราแค่อยากทำงานตามที่เรียนจริงๆค่ะ และไม่เคยคิดดูถูกงานโรงงาน เพราะแม่เราก็เคยทำมาก่อน งานอะไรที่ทำแล้วได้เงินก็ล้วนแต่ดีทั้งนั้นแหละค่ะ แต่เราแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก + กับโอกาสมาแล้วเท่านั้นเองจริงๆ วันนี้พ่ออาจจะไม่เข้าใจ แต่ต่อไปในอนาคตหนูหวังมากๆ ว่าพ่อจะเข้าใจนะคะ ถ้าพ่อเล่นพันทิปแล้วมาอ่านเจอ พ่อต้องรู้แน่ๆ ว่าเป็นหนู หนูขอโทษอีกครั้งถ้าหากว่าหนูคิดผิดหรือไม่ดี แต่หนูก็อยากให้พ่อเข้าใจหนูจริงๆ รักและเคารพพ่อเสมอนะคะ
ความคิดของพ่อกับความคิดของเรา "งงและไม่เข้าใจมากๆค่ะ"
ก่อนอื่นต้องบอกเลยนะคะ ว่าไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งต้องมาเล่าเรื่องปัญหาในครอบครัวให้ใครได้รับรู้แบบนี้ เพราะไม่คิดว่าจะต้องเจอปัญหานี้จริงๆค่ะ พอได้เจอก็งงและไม่เข้าใจมากๆ จึงอยากมาระบายค่ะ
เรื่องก็คือ เราเป็นนักศึกษาวิศวกรจบใหม่ค่ะ เป็นเด็ก ตจว. หลังจากเรียนจบขากมหาวิทยาลัยแล้ว ก็ต้องการหางานทำค่ะ ซึ่งหากเพื่อนๆ ที่เป็นเด็กตจว.เหมือนกันคงจะเข้าใจ ว่า ตจว.นั้น ไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก จึงได้หาสมัครงานจาก internet ซึ่งที่ที่มีงานมาก และรับเด็กจบใหม่ คงไม่พ้นกรุงเทพ เรื่องเริ่มจากตรงนี้ค่ะ เราได้งานที่กรุงเทพ เป็นงานวิศวกรค่ะ เงินเดือนเริ่มต้น 18,000 บาท จึงคุยกับแม่ว่า อยากไปทำงานที่นั่น ใจจริงอยากทำแถวบ้านเพราะบ้านไม่ได้รวยค่ะ แต่ด้วยความที่ไม่มีจริงๆ เลยอยากไปทำที่กรุงเทพ แต่ว่าติดปัญหาก็ตรงที่ ค่าหอนั้นแพงเหลือเกินค่ะ เคยไปฝึกงานค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง เลยทักไปหาเพื่อนอีกคน ซึ่งได้งานที่นั่นเหมือนกัน และตกลงว่าจะหารค่าห้องกันค่ะ หลังจากนั้นเราก็หาที่พักกัน และสรุปกันได้ว่าจะเช่าเป็นคอนโด ราคาต่อเดือน 6,000 บาท มัดจำ 3 เดือน ซึ่งพอคิดรวมแล้วก็แพงเหมือนกันค่ะ แต่เราคิดกับเพื่อนว่าคุ้มเพราะค่าน้ำ-ไฟนั้นคิดตามมิเตอร์ไฟบ้าน และอยู่ใกล้รถไฟฟ้า ไม่ต้องเสียค่าวินหรือรถตู้เพื่อเดินทางอีกต่อออกจากที่พัก คือเดินนิดเดียวเจอป้ายรถเมย์และรถไฟฟ้าค่ะ เราเลยคิดว่านี่แหละ น่าจะคุ้มสุดๆ ถ้าใช้ไฟไม่เปลืองเดือนนึงน่าจะหารกันไม่เกิน 4-5 พัน หลังจากนั้น ปัญหาจริงๆก็มาแล้วค่ะ ด้วยความที่เราอยู่กับแม่แค่คนเดียว แม่ส่งเสียคนเดียวมาตลอด พอต้องใช้เงินจำนวนมากในการมัดจำหอ เราจึงติดต่อไปหาพ่อ หวังว่าพ่ออาจจะช่วย แต่ถ้าไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร แต่อยากลองขอดูค่ะ เพราะตอนทำโปรเจ็คจบเคยขอเงินพ่อมาทำ พ่อก็ช่วยค่ะ ปรากฎว่า...
เรา: พ่อคะ หนูขอเงิน 9,000 บาทไปมัดจำเช่าหอที่กรุงเทพได้ไหมคะ หนูได้งานทำที่นั่น
พ่อ: เราอย่ามาทำแบบนี้ จะเอาเงินไปทำอะไร บอกพ่อมาตรงๆ
เรา: หนูพูดจริงไนะคะ ทำไมพ่อถึงคิดว่าหนูโกหกล่ะค่ะ
พ่อ: เงินมันเยอะเกินไป เราจะเอาไปทำอะไรกันแน่ บอกมาตรงๆ
เรา: หนูจะโกหกพ่อทำไมหรอคะ (งงมากๆ) หลังจากนั้นเราจึงแคปรูปสถานที่พร้อมทั้งไลน์ที่คุยกับเจ้าของห้อง ส่งให้พ่อดูเพื่อหวังว่าพ่อจะเข้าใจ
พ่อ: จะทำอะไรทำไมไม่สงสารแม่บ้าง
เรา: (งงหนักมากถึงตอนนี้) ถ้าพ่อไม่มีก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่หนูไม่สงสารแม่ตรงไหนหรอคะ?
พ่อ: เราจะไปสบายทำไมไม่สงสารแม่บ้าง
เรา: ก็เพราะหนูอยากดูแลแม่ไงคะ ถึงได้หางานทำ แล้วหนูหางานได้แล้วมันไม่ดีตรงไหนหรอคะ
พ่อ: ทำไมไม่อยู่บ้าน ไม่สงสารแม่รึไง จะไม่ดูแลแม่รึไง
เรา: ไม่ใช่ว่าหนูไม่หางานแถวบ้านนะคะ หนูพยายามหาแล้ว แต่มันไม่มีจริงๆ
พ่อ: อย่ามโน
เรา: มโนอะไรหรอคะพ่อ หรือให้หนูทำงานโรงงานแถวบ้านงั้นหรอคะ หนูเรียนวิศวะมา หนูก็อยากทำงานให้ตรงสายนี่คะ หนูผิดหรอคะ
พ่อ: นั่นไง
เรา: นั่นไงอะไรคะ
พ่อ: เราโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ งานมันก็ต้องเริ่มจากแบบนี้แล้วไต่เต้าไป
เรา: หนูไม่เข้าใจเลยค่ะ หนูควรจะทำงานโรงงานนนั่งในไลน์ผลิต ที่คนจบม.3ก็ทำได้งั้นหรอคะ (เราไม่ได้ดูถูกงานนะคะ เราแค่ไม่เข้าใจว่า เราได้งานวิศวะแล้วทำไมเราต้องทิ้งเพื่อมาทำโรงงานล่ะคะ เราคิดแบบนี้อาจจะผิดก็ได้นะคะ แต่เราจบวิศวะมาก็อยากทำวิศวะจริงๆค่ะ ถ้าหากใครคิดว่าเราไม่ดี ก็ขอโทษด้วยนะคะ เพราะพ่อเราก็คิดแบบนั้นล่ะค่ะ)
พ่อ: แล้วเราเอาอะไรมาเป็นที่ตั้ง
เรา: แล้วพ่อคิดว่าทำงานโรงงานไปเรื่อยๆ สามารถไต่เต้าเป็นวิศวกรได้หรอคะ
พ่อ: ทำไม คิดว่าเรียนจบวิศวะแล้วมาทำงานโรงงานมันเสียศักดิ์ศรีมากนักหรอ
เรา: หนูไม่ได้คิดเรื่องศุกดิ์ศรีเลยนะคะ หนูแค่อยากทำงานให้ตรงกับที่เรียนมา ไม่อย่างนั้น หนูไม่ต้องเรียนวิศวะก็ได้สิคะ แม่ส่งหนูเรียนวิศวะมาหนูก็อยากทำงานวิศวะ ถ้าพ่อจะหาว่าหนูคิดผิด ก็ไม่เป็นไรค่ะ
พ่อ: ทำไม พ่อจบแค่ม.6 ยังจับด้อกเตอร์ได้เลย(พ่อเป็นตำรวจค่ะ)
เรา: ก็ถ้าด้อกเตอร์เค้าทำผิด พ่อก็ต้องจับเค้าก็ถูกแล้วนี่คะ
พ่อ: มั่ว
เรา: มั่วก็มั่วหนูไม่เถียงแล้วค่ะ
พ่อ: เออ ทุกวันนี้คนจบวิศวะโยธายังเป็นลูกน้องพ่ออยู่เลย
เรา: หนูเป็นลูกน้องใครก็ได้ค่ะ แค่อยากทำงานตรงกับที่เรียนมา
พ่อ: โปรเจคร้อยกว่าล้านที่พ่อเป็นคนดูแล
เรา: โอเคค่ะ หนูไม่เถียงกับพ่อแล้ว ถ้าพ่อจะคิดว่าหนูคิดผิดก็ไม่เป็นไร ถ้าพ่อคิดว่าหนูผิดหนูก็คงต้องผิด เอาเป็นว่าต่อไปถ้าพ่อมีอะไรให้หนูช่วยก็บอกนะคะ สวัสดีค่ะ
หลังจากนั้นพ่อโทรมาหาเรา แต่เราไม่ได้รับค่ะ ไม่พร้อมคุยจริงๆ เรางงและไม่เข้าใจมากๆ เราจึงอยากมาระบายค่ะ เราแค่อยากทำงานตามที่เรียนจริงๆค่ะ และไม่เคยคิดดูถูกงานโรงงาน เพราะแม่เราก็เคยทำมาก่อน งานอะไรที่ทำแล้วได้เงินก็ล้วนแต่ดีทั้งนั้นแหละค่ะ แต่เราแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก + กับโอกาสมาแล้วเท่านั้นเองจริงๆ วันนี้พ่ออาจจะไม่เข้าใจ แต่ต่อไปในอนาคตหนูหวังมากๆ ว่าพ่อจะเข้าใจนะคะ ถ้าพ่อเล่นพันทิปแล้วมาอ่านเจอ พ่อต้องรู้แน่ๆ ว่าเป็นหนู หนูขอโทษอีกครั้งถ้าหากว่าหนูคิดผิดหรือไม่ดี แต่หนูก็อยากให้พ่อเข้าใจหนูจริงๆ รักและเคารพพ่อเสมอนะคะ