สวัสดีค่ะ เรามาตั้งกระทู้นี้ครั้งแรกอาจจะอธิบายไม่ค่อยจะเข้าใจบ้างแต่ต้องการที่ปรึกษาจริงๆ
ในครอบครัวเรามีแค่พ่อแม่และเราที่เป็นลูกคนเดียว แต่พี่น้องจากครอบครัวแม่เยอะมาก
เราเป็นคนเดียวที่มักจะโดนเปรียบเทียบตลอด น้องเราก็อยากเป็นครู พี่เราก็อยากเปิดธุรกิจการเกษตร
แต่มีเราคนเดียวที่อยากเป็นศิลปินเคป๊อป แต่แม่ก็มักจะพูดใส่เสมอว่า "เป็นไปทำไมมันทำอะไรได้"
"กูอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่ามาเถียง" "ดูน้องเขาตั้งใจเรียนแล้วดูไปส่องกระจกบ้าง" ไม่มีใครที่เข้าข้างเราเลยแม้กระทั่งพ่อที่สนิทมาก
แม่ไม่ค่อยรู้เรื่องเราเพราะตั้งแต่ที่เราขึ้นอนุบาลแม่เราก็ไปแต่งานใหม่(แม่ทำงานพัทยา) เวลาพ่อเราเข้าเวรกลางคืนเราก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว
เราเป็นคนที่ชอบสร้างกำแพงขึ้นมา เรายะหวงของทุกชิ้นที่มันเป็นของๆเรา เราเป็นคนชอบเต้นมาตั้งแต่อนุบาลแต่ช่วงนั้นยังไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรดีในอนาคต
จนขึ้นม.2 แม่เราย้ายมาอยู่กับเราตั้งแต่ ป5 แต่พอขึ้นป.6พ่อโดนย้ายที่ทำงานไปที่ภาคใต้แม่เราก็ไปด้วยแต่เรายังอยู่ใน รร ในภาคอิสานมีปู่มาอยู่เป็นเพื่อน แต่ในช่วงๆ ม.1-2ที่ผ่านมาเราเครียดมาก ม.2 เราต้องกินยานอนหลับตลอด ติดเกมส์ออนไลน์(เป็นความฝันแรกที่อยากเป็นคือแคสเตอร์) เราเครียดเรื่องเพื่อนเรื่องเรียน เรื่อครอบครัว โอเคย้อนแปป ตั้งแต่ ม.2 เราดูแคสเตอร์คนดังคนนึงแล้วเปิดทิ้งไว้จนวีดีโอมันเริ่มขึ้นเองเป้นเพลงของศิลปินวงนึงชื่อเพลง no more dream เรารู้สึกว่าเราชอบแนวเพลงนี้จนติดตามมาเรื่อยๆ ก็หลงรักศิลปินวงนี้ หลังจากนั้นเราก้หลงรักในเสียงบีตของเพลงความหมายของเพลงและเนื้อเรื่องจองเพลงจนเราอยากเป้นสิลปินkpop แต่สุดท้ายก้ำม่ม่ใครเข้าข้างอยุ่ดี เราพยายามฝึกเต้นฝึกร้องเก็บเงินเรียนร้องเพลงอาการเราเริ่มดีขึ้นตั้งแต่รู้จักศิลปินวงนี้แต่ควาทเครียดในบางส่วนมันไม่หายไปสักทีเราอึดอัด เราอยากร้องไห้ เรารุ้สึกโกรธ ที่มักจะดดนแบ่งแยก ที่โดนเปรียบเทียบที่โดนเอาเปรียบ
พี่เราเรียน ม.เกษตร เลยเอาผลิตภัณฑ์ไปขายได้เงินกลับมาเรื่อยๆ แม่เราก็บอก"ทำให้ได้อย่างพี่เขาบ้างพี่เขาหาเงินได้"
ทั้งๆที่เราก็วาดรูปขาย พรีออเดอร์ของมาขายได้เงินหลายพันเหมือนกัน
พี่เราเคยพาผู้ชายเจ้าบ้านแต่ไม่โดนแม่ด่า แต่เราที่ชอบศิลปินแต่ไม่เคยพาผู้ชายเจ้าบ้านโดนหาว่าร่าน
พี่เราเอาเงินเข้าผับแม่เคยพูดอะไร แต่เราเอาเงินเรียนร้องเพลงเรียนพิเศษ โดนหาว่าเอาเงินใช้ไร้สาระ
เราชอบเงียบเก็บไว้คนเดียวและใช่ที่มันต้องมีสักวันที่ทนไม่ไหว
จนเราเป็นคนเงียบๆเย็นชา หัวร้อนง่าย ไม่ค่อยฟังใคร เป็นช่วงอารมณ์วัยรุ่นงี้
แต่เราแค่เก็บกดแล้วหาที่ระบายเราคิดแค่นี้ แต่เรื่องที่เป็นศิลปินเราจะไม่ยอมแพ้แน่นอน
สักวันแม่จะต้องภูมิใจที่เราดิ้นรนมาได้
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
เป็นแกะดำของบ้าน
ในครอบครัวเรามีแค่พ่อแม่และเราที่เป็นลูกคนเดียว แต่พี่น้องจากครอบครัวแม่เยอะมาก
เราเป็นคนเดียวที่มักจะโดนเปรียบเทียบตลอด น้องเราก็อยากเป็นครู พี่เราก็อยากเปิดธุรกิจการเกษตร
แต่มีเราคนเดียวที่อยากเป็นศิลปินเคป๊อป แต่แม่ก็มักจะพูดใส่เสมอว่า "เป็นไปทำไมมันทำอะไรได้"
"กูอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่ามาเถียง" "ดูน้องเขาตั้งใจเรียนแล้วดูไปส่องกระจกบ้าง" ไม่มีใครที่เข้าข้างเราเลยแม้กระทั่งพ่อที่สนิทมาก
แม่ไม่ค่อยรู้เรื่องเราเพราะตั้งแต่ที่เราขึ้นอนุบาลแม่เราก็ไปแต่งานใหม่(แม่ทำงานพัทยา) เวลาพ่อเราเข้าเวรกลางคืนเราก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว
เราเป็นคนที่ชอบสร้างกำแพงขึ้นมา เรายะหวงของทุกชิ้นที่มันเป็นของๆเรา เราเป็นคนชอบเต้นมาตั้งแต่อนุบาลแต่ช่วงนั้นยังไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรดีในอนาคต
จนขึ้นม.2 แม่เราย้ายมาอยู่กับเราตั้งแต่ ป5 แต่พอขึ้นป.6พ่อโดนย้ายที่ทำงานไปที่ภาคใต้แม่เราก็ไปด้วยแต่เรายังอยู่ใน รร ในภาคอิสานมีปู่มาอยู่เป็นเพื่อน แต่ในช่วงๆ ม.1-2ที่ผ่านมาเราเครียดมาก ม.2 เราต้องกินยานอนหลับตลอด ติดเกมส์ออนไลน์(เป็นความฝันแรกที่อยากเป็นคือแคสเตอร์) เราเครียดเรื่องเพื่อนเรื่องเรียน เรื่อครอบครัว โอเคย้อนแปป ตั้งแต่ ม.2 เราดูแคสเตอร์คนดังคนนึงแล้วเปิดทิ้งไว้จนวีดีโอมันเริ่มขึ้นเองเป้นเพลงของศิลปินวงนึงชื่อเพลง no more dream เรารู้สึกว่าเราชอบแนวเพลงนี้จนติดตามมาเรื่อยๆ ก็หลงรักศิลปินวงนี้ หลังจากนั้นเราก้หลงรักในเสียงบีตของเพลงความหมายของเพลงและเนื้อเรื่องจองเพลงจนเราอยากเป้นสิลปินkpop แต่สุดท้ายก้ำม่ม่ใครเข้าข้างอยุ่ดี เราพยายามฝึกเต้นฝึกร้องเก็บเงินเรียนร้องเพลงอาการเราเริ่มดีขึ้นตั้งแต่รู้จักศิลปินวงนี้แต่ควาทเครียดในบางส่วนมันไม่หายไปสักทีเราอึดอัด เราอยากร้องไห้ เรารุ้สึกโกรธ ที่มักจะดดนแบ่งแยก ที่โดนเปรียบเทียบที่โดนเอาเปรียบ
พี่เราเรียน ม.เกษตร เลยเอาผลิตภัณฑ์ไปขายได้เงินกลับมาเรื่อยๆ แม่เราก็บอก"ทำให้ได้อย่างพี่เขาบ้างพี่เขาหาเงินได้"
ทั้งๆที่เราก็วาดรูปขาย พรีออเดอร์ของมาขายได้เงินหลายพันเหมือนกัน
พี่เราเคยพาผู้ชายเจ้าบ้านแต่ไม่โดนแม่ด่า แต่เราที่ชอบศิลปินแต่ไม่เคยพาผู้ชายเจ้าบ้านโดนหาว่าร่าน
พี่เราเอาเงินเข้าผับแม่เคยพูดอะไร แต่เราเอาเงินเรียนร้องเพลงเรียนพิเศษ โดนหาว่าเอาเงินใช้ไร้สาระ
เราชอบเงียบเก็บไว้คนเดียวและใช่ที่มันต้องมีสักวันที่ทนไม่ไหว
จนเราเป็นคนเงียบๆเย็นชา หัวร้อนง่าย ไม่ค่อยฟังใคร เป็นช่วงอารมณ์วัยรุ่นงี้
แต่เราแค่เก็บกดแล้วหาที่ระบายเราคิดแค่นี้ แต่เรื่องที่เป็นศิลปินเราจะไม่ยอมแพ้แน่นอน
สักวันแม่จะต้องภูมิใจที่เราดิ้นรนมาได้
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ