***ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่านี่เป็นกระทู้แรกค่ะ อาจจะยาวหน่อย***
บ้านเจ้าของกระทู้เป็นครอบครัวที่มีพร้อมแต่พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ ต่างคนต่างอยู่ อยุ๋บ้านเดียวกันแต่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน แม่จะสนิทกับน้อง จนกระทั่งพ่อให้แม่ลาออกมาดูแลน้อง ดูแลกิจการที่บ้าน เวลาผ่านไปสักพัก แม่มีอาการของซึมเศร้า นอนไม่หลับ ต้องใช้ยานอนหลับ เวลาผ่านไป อาการซึมเศร้านั้นหาย แต่มีอาการอารมณ์ดีในลักษณะที่ผิดปกติ เรียกว่า mania (มากกว่าที่ควรจะเป็น) ตอนนั้นยังไม่มีใครเข้าใจค่ะ พ่อกับแม่มีปากเสียงมากขึ้น ทั้งเรื่องการใช้เงิน การชอปปิ้ง การแต่งตัว แต่ไอที่ช็อปๆมานั้นก็ช็อปมาให้ลูกให้ญาติพี่น้องทั้งนั้น ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆอาการ mania ก็หายไปและอาการของโรคซึมเศร้ากลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ตัดสินใจพาแม่ไปหาหมอเพราะเริ่มเห็นความผิดปกติอย่างชัดเจน อาการของแม่คือกินน้อยลง ไม่อยากทำอะไร นอนเฉยๆในห้องมืดๆ เรียกว่าเก็บตัวดีกว่า แม่ไม่ชอบออกไปไหนจากที่เคยไปไหนมาไหนกับเพื่อนช่วง mania ชอบโทรหาเพื่อนทุกวัน แม่ทำอะไรช้าลง ไม่มีแรง กินยาอยู่พักใหญ่ๆ แม่ก็ตรวจพบเนื้องอกที่มดลูก หมอทำการตัดชิ้นเนื้อมาตรวจ แม่รู้ผลคนเดียวไม่ยอมบอกใคร เจ้าของกระทู้คิดว่าแม่หายดีแล้ว ต่อมาในปี2554 น้ำท่วมกรุงเทพเหตุการณ์นี้ทำให้แม่มีความเครียดมากขึ้นเพราะเราต้องย้ายบ้าน แม่โกหกมาตลอดว่าทานยา (แต่ยาในซองยุบลงเรื่อยๆ) อาการโรคซึมเศร้าแม่หนักขึ้น แม่มีอาการปวดแสบปวดร้อนในท้อง ไม่ค่อยสบายแต่แม่ไม่ค่อยบอก จนกระทั่งน้ำลดพวกเราก็กลับบ้านกัน พาแม่ไปหาหมอรับยาปกติ หลังจากนั้น1เดือน แม่ยิงตัวตาย วันนั้นพ่อและเจ้าของกระทู้ไปหาย่าที่ตจว แม่โทรให้พี่สาวมาอยู่เป็นเพื่อน ตอนที่ป้าโทรมาบอกเจ้าของกระทู้กำลังซื้อของอยู่ที่ตลาด ที่จำได้คือตะโกนลั่นตลาดให้รีบพาส่งโรงพยาบาล แต่ป้าบอกไม่ทันแล้วแม่ไปแล้ว หลังจากวันนั้นก็ประมาณ6ปีแล้ว เหตุการณ์นี้ทำให้น้องของเจ้าของกระทู้เป็นโรคซึมเศร้า ปัจจุบันยังรักษาอยู่ ส่วนตัวเจ้าของกระทู้สติหลุด เบลอ ล่องลอย จนตัดสินใจไปถือศีลอยู่ที่วัดในป่า ปัจจุบันนี้ตัวเจ้าของกระทู้เองมีความทรงจำบางส่วนหายไปเกิดจากการช็อค
***แม่ได้เขียนจดหมายไว้ กำไว้ในมือวันที่ยิงตัวตาย พร้อมกับระบุว่า ตัดสินใจทำตัวเอง ฝากน้องกับเรา บอกว่าสามีเป็นคนดี ถ่ายเอกสารทะเบียนปืนไว้ให้ สั่งให้สวดศพแค่3คืน ถ้าไม่ตายไม่ต้องส่งรพ. ให้ส่งศพไปที่ศิริราช ร้องไห้
***หลังจากแม่เสียชีวิต ได้เจอเอกสารว่าเนื้อที่ตัดออกไปเป็นเนื้อร้าย แม่คงไม่อยากเป็นภาระของพวกเรา
***ที่ไม่เอ่ยถึงพ่อเพราะ พ่อได้มีภรรยาน้อย และคนนั้นเป็นคนที่แม่อุปการะเลี้ยงดูมา(นี่หรอ คือการตอบแทนผู้มีพระคุณ)เค้าเป็นเด็กบ้านนอกเอามาช่วยงานที่บ้าน แม่รู้มาตลอดแต่ไม่บอกลูก ตัวเจ้าของกระทู้พึ่งทราบก่อนแม่เสีย
***แม่เคยคิดฆ่าตัวตายมาหลายครั้ง จนครั้งนี้คือครั้งที่3 แม่ทำสำเร็จ และแม่เตรียมรูปงานศพของตัวเองไว้นานแล้ว
***ที่ผ่านมาเจ้าของกระทู้โทษตัวเองมาตลอดว่าดูแลแม่ไม่ดี แต่ก่อนที่เราจะไปตจว.คืนนั้นนั่งคุยกับแม่ แม่บอกว่าเราดูแลพ่อกับน้องได้แต่เราไม่เอะใจอะไร พอเจ้าของกระทู้ได้มีลูกเป็นของตัวเองก็เลยเข้าใจว่าแม่รักลูกที่สุดแม่จะไม่ทำร้ายตัวเองเพราะลูก
***พ่อพยายามโทษเรากับน้อง อย่าด่าพ่อเรานะในฐานะพ่อเค้าดูแลลูกอย่างดี แต่ในฐานะสามีเราขอไม่เจอแบบนี้ ในความรู้สึกเจ้าของกระทู้ พ่อรู้สึกผิดแต่ไม่กล้ายอมรับ ทุกวันนี้ก็ยังไม่เลิกกับภรรยาน้อย นางยิ่งกว่าเรยาซะอีก
------------------------------------------------------------------------------------
***อยากจะบอกทุกคนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่***
----ดูแลแม่ให้ดีๆก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปแล้วเป็นตัวเราเองจะต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต
----ตัวเจ้าของกระทู้พอโตขึ้นไม่ได้กราบแม่ มากราบอีกทีก็ตอนไม่มีลมหายใจ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบแล้ว
----เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้นะ อะไรที่ไม่ดีวางไว้ซะ เริ่มต้นกันใหม่
----กว่าแม่จะคลอดเราออกมามันทรมานมากนะ(เจอกับตัวถึงเข้าใจ)อดหลับอดนอนอยุ่เป็นปีๆกว่าจะโต
----ตั้งแต่แม่เสียเจ้าของกระทู้เก็บตัวทุกวันแม่ ไม่อยากเห็นไม่อยากได้ยินเพลงวันแม่ ไม่ออกไปไหน จนกระทั่งปีนี้ที่เราได้เป็นแม่ซะเอง
----และที่สำคัญ ไบโพล่าร์และโรคซึมเศร้าเป็นเรื่องใกล้ตัวนะ อยากให้ทุกคนศึกษารู้เท่าทันมัน ก่อนที่จะเสียคนที่เรารักไป เป็นโรคที่รักษาได้
----กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับคนที่ป่วยเป็นโรคนี้ ชีวิตจะเดินต่อได้เพราะกำลังใจจากคนใกล้ตัว
----ปัญหาครอบครัว หันหน้าเข้าหากันคุยกันจะได้เข้าใจ
----เมื่อผู้หญิงขอหย่าควรจะปล่อยเขาไป ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้มีเขาคนเดียว
ปล.สร้อยทองที่ศพแม่ตอนส่งศพไปชันสูตรยังไม่ได้คืน แบบนี้ก็ได้หรอ แต่ช่างเหอะ ผ่านมานานแล้ว
/////ขอบคุณที่อ่านนะค่ะ/////
บทเรียนจากไบโพล่าร์และโรคซึมเศร้า(สำหรับวันแม่)
บ้านเจ้าของกระทู้เป็นครอบครัวที่มีพร้อมแต่พ่อไม่ค่อยมีเวลาให้ ต่างคนต่างอยู่ อยุ๋บ้านเดียวกันแต่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน แม่จะสนิทกับน้อง จนกระทั่งพ่อให้แม่ลาออกมาดูแลน้อง ดูแลกิจการที่บ้าน เวลาผ่านไปสักพัก แม่มีอาการของซึมเศร้า นอนไม่หลับ ต้องใช้ยานอนหลับ เวลาผ่านไป อาการซึมเศร้านั้นหาย แต่มีอาการอารมณ์ดีในลักษณะที่ผิดปกติ เรียกว่า mania (มากกว่าที่ควรจะเป็น) ตอนนั้นยังไม่มีใครเข้าใจค่ะ พ่อกับแม่มีปากเสียงมากขึ้น ทั้งเรื่องการใช้เงิน การชอปปิ้ง การแต่งตัว แต่ไอที่ช็อปๆมานั้นก็ช็อปมาให้ลูกให้ญาติพี่น้องทั้งนั้น ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆอาการ mania ก็หายไปและอาการของโรคซึมเศร้ากลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ตัดสินใจพาแม่ไปหาหมอเพราะเริ่มเห็นความผิดปกติอย่างชัดเจน อาการของแม่คือกินน้อยลง ไม่อยากทำอะไร นอนเฉยๆในห้องมืดๆ เรียกว่าเก็บตัวดีกว่า แม่ไม่ชอบออกไปไหนจากที่เคยไปไหนมาไหนกับเพื่อนช่วง mania ชอบโทรหาเพื่อนทุกวัน แม่ทำอะไรช้าลง ไม่มีแรง กินยาอยู่พักใหญ่ๆ แม่ก็ตรวจพบเนื้องอกที่มดลูก หมอทำการตัดชิ้นเนื้อมาตรวจ แม่รู้ผลคนเดียวไม่ยอมบอกใคร เจ้าของกระทู้คิดว่าแม่หายดีแล้ว ต่อมาในปี2554 น้ำท่วมกรุงเทพเหตุการณ์นี้ทำให้แม่มีความเครียดมากขึ้นเพราะเราต้องย้ายบ้าน แม่โกหกมาตลอดว่าทานยา (แต่ยาในซองยุบลงเรื่อยๆ) อาการโรคซึมเศร้าแม่หนักขึ้น แม่มีอาการปวดแสบปวดร้อนในท้อง ไม่ค่อยสบายแต่แม่ไม่ค่อยบอก จนกระทั่งน้ำลดพวกเราก็กลับบ้านกัน พาแม่ไปหาหมอรับยาปกติ หลังจากนั้น1เดือน แม่ยิงตัวตาย วันนั้นพ่อและเจ้าของกระทู้ไปหาย่าที่ตจว แม่โทรให้พี่สาวมาอยู่เป็นเพื่อน ตอนที่ป้าโทรมาบอกเจ้าของกระทู้กำลังซื้อของอยู่ที่ตลาด ที่จำได้คือตะโกนลั่นตลาดให้รีบพาส่งโรงพยาบาล แต่ป้าบอกไม่ทันแล้วแม่ไปแล้ว หลังจากวันนั้นก็ประมาณ6ปีแล้ว เหตุการณ์นี้ทำให้น้องของเจ้าของกระทู้เป็นโรคซึมเศร้า ปัจจุบันยังรักษาอยู่ ส่วนตัวเจ้าของกระทู้สติหลุด เบลอ ล่องลอย จนตัดสินใจไปถือศีลอยู่ที่วัดในป่า ปัจจุบันนี้ตัวเจ้าของกระทู้เองมีความทรงจำบางส่วนหายไปเกิดจากการช็อค
***แม่ได้เขียนจดหมายไว้ กำไว้ในมือวันที่ยิงตัวตาย พร้อมกับระบุว่า ตัดสินใจทำตัวเอง ฝากน้องกับเรา บอกว่าสามีเป็นคนดี ถ่ายเอกสารทะเบียนปืนไว้ให้ สั่งให้สวดศพแค่3คืน ถ้าไม่ตายไม่ต้องส่งรพ. ให้ส่งศพไปที่ศิริราช ร้องไห้
***หลังจากแม่เสียชีวิต ได้เจอเอกสารว่าเนื้อที่ตัดออกไปเป็นเนื้อร้าย แม่คงไม่อยากเป็นภาระของพวกเรา
***ที่ไม่เอ่ยถึงพ่อเพราะ พ่อได้มีภรรยาน้อย และคนนั้นเป็นคนที่แม่อุปการะเลี้ยงดูมา(นี่หรอ คือการตอบแทนผู้มีพระคุณ)เค้าเป็นเด็กบ้านนอกเอามาช่วยงานที่บ้าน แม่รู้มาตลอดแต่ไม่บอกลูก ตัวเจ้าของกระทู้พึ่งทราบก่อนแม่เสีย
***แม่เคยคิดฆ่าตัวตายมาหลายครั้ง จนครั้งนี้คือครั้งที่3 แม่ทำสำเร็จ และแม่เตรียมรูปงานศพของตัวเองไว้นานแล้ว
***ที่ผ่านมาเจ้าของกระทู้โทษตัวเองมาตลอดว่าดูแลแม่ไม่ดี แต่ก่อนที่เราจะไปตจว.คืนนั้นนั่งคุยกับแม่ แม่บอกว่าเราดูแลพ่อกับน้องได้แต่เราไม่เอะใจอะไร พอเจ้าของกระทู้ได้มีลูกเป็นของตัวเองก็เลยเข้าใจว่าแม่รักลูกที่สุดแม่จะไม่ทำร้ายตัวเองเพราะลูก
***พ่อพยายามโทษเรากับน้อง อย่าด่าพ่อเรานะในฐานะพ่อเค้าดูแลลูกอย่างดี แต่ในฐานะสามีเราขอไม่เจอแบบนี้ ในความรู้สึกเจ้าของกระทู้ พ่อรู้สึกผิดแต่ไม่กล้ายอมรับ ทุกวันนี้ก็ยังไม่เลิกกับภรรยาน้อย นางยิ่งกว่าเรยาซะอีก
------------------------------------------------------------------------------------
***อยากจะบอกทุกคนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่***
----ดูแลแม่ให้ดีๆก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปแล้วเป็นตัวเราเองจะต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต
----ตัวเจ้าของกระทู้พอโตขึ้นไม่ได้กราบแม่ มากราบอีกทีก็ตอนไม่มีลมหายใจ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบแล้ว
----เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้นะ อะไรที่ไม่ดีวางไว้ซะ เริ่มต้นกันใหม่
----กว่าแม่จะคลอดเราออกมามันทรมานมากนะ(เจอกับตัวถึงเข้าใจ)อดหลับอดนอนอยุ่เป็นปีๆกว่าจะโต
----ตั้งแต่แม่เสียเจ้าของกระทู้เก็บตัวทุกวันแม่ ไม่อยากเห็นไม่อยากได้ยินเพลงวันแม่ ไม่ออกไปไหน จนกระทั่งปีนี้ที่เราได้เป็นแม่ซะเอง
----และที่สำคัญ ไบโพล่าร์และโรคซึมเศร้าเป็นเรื่องใกล้ตัวนะ อยากให้ทุกคนศึกษารู้เท่าทันมัน ก่อนที่จะเสียคนที่เรารักไป เป็นโรคที่รักษาได้
----กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับคนที่ป่วยเป็นโรคนี้ ชีวิตจะเดินต่อได้เพราะกำลังใจจากคนใกล้ตัว
----ปัญหาครอบครัว หันหน้าเข้าหากันคุยกันจะได้เข้าใจ
----เมื่อผู้หญิงขอหย่าควรจะปล่อยเขาไป ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้มีเขาคนเดียว
ปล.สร้อยทองที่ศพแม่ตอนส่งศพไปชันสูตรยังไม่ได้คืน แบบนี้ก็ได้หรอ แต่ช่างเหอะ ผ่านมานานแล้ว
/////ขอบคุณที่อ่านนะค่ะ/////