คือทำไมเวลาจะกินอะไรแล้วอร่อย ต้องนึกของกินแพงๆ วัตถุดิบแพงๆ แล้วไม่ค่อยทำอะไรให้มันหลากหลายเลย โดยเฉพาะมื้อเย็น
ก็ถึงว่าสมัยนี้ครอบครัวที่แต่งงานแล้วจะแยกกันอยู่ ต่างคนต่างทำงาน ถ้าไม่มีเวลาจริงๆ ก็จะซื้ออาหารสำเร็จรูป อยากกินเยอะๆ ก็ต้องซื้อหลายอย่าง แต่ละอย่างๆก็ปาเข้าไป 30+ อยู่กันครอบครัวเล็กๆสองสามคนกินกับข้าวมื้อนั้นไม่หมดก็ต้องทิ้ง ถ้าซื้อทำเองกว่าจะได้กับข้าวแต่ละอย่างก็เสียตังไปเยอะกว่าอาหารสำเร็จรูป แถมต้องเสียเวลา วัตถุดิบในตู้ใช้ไม่หมดนานไปก็ต้องทิ้ง
เพราะบ้านผมอยู่ภาคเหนือช่วงตอนบนหน่อยๆ ติดกับพม่า จะมีหลากหลายวัฒนธรรมการกินจากหลายชาติพันธุ์ของชนกลุ่มน้อยด้วย ตอนไปโรงเรียน หรือไปกินที่บ้านเพื่อน จะเจอของกินถูกใจที่ที่บ้านตัวเองไม่เคยได้ทำด้วย แล้วคนที่นู้นบางบ้านอยู่กับเป็นครอบครัวใหญ่ก็จะมีคุณยายหรือผู้หญิงในครอบครัวคนหนึ่งรับหน้าที่ทำกับข้าว แล้วทุกเย็นทุกคนจะต้องกินข้าวพร้อมกัน มันเป็นวัฒนธรรมของคนเอเชียตะวันออกส่วนมากที่เขาจะใส่ใจในเรื่องนี้กัน
ผมไม่ได้เหมารวมทุกครอบ บางบ้านก็จะเป็นอย่างที่ผมกล่าว คือกินด้วยกันเป็นครอบครัวกันเป็นปกติ แต่หลายบ้าน อย่างครอบครัวผม พี่ชายมีครัวปลูกบ้านติดกันแค่นี้ บางครั้งแม่ก็จะชอบทำกับข้าวอะไรอร่อยๆ ก็จะนึกถึงพี่กับป้า ให้ผมเอากับข้าวที่พึ่งทำเสร็จแล้วแบ่งไว้เดินไปให้ บ้างครั้งแม่รู้ว่าพี่เขากลับจากทำงาน แม่ก็จะเรียกพี่กับหลานมากินด้วยตลอด บ้างครั้งก็ให้ผมไปเรียก แล้วแม่ก็พูดจะด้วยว่าอันนี้พี่ชอบนะ ไปเรียกพี่มากินสิ แต่ก็ไม่ได้เป็นทุกวัน แต่พอบ้านพี่เกิดอยากกินอะไรอร่อยก็จะกินพวกอะไรที่มันทำยุ่งยาก หมูกระทะ ของปิ้งย่าง .... แล้วก็ไปเรียกเพื่อนฟูงมาสังสรรค์กัน แต่ก็ทำเป็นเหมือนเรียกแม่ผมตามมารยาท แม่เขาอยากกินหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ก็ปฎิเสธไปเพราะคนมันเยอะ ดูแล้วมันขัดกับความรู้สึกผม คือ อยากกินอะไรทำไมต้องแพงและยุ่งยากเกินไป และทำไมไม่กินด้วยกันตั้งแต่แรกทุกๆวันไปเลย หรือกระเป๋าตังจ่างตลาดมันไม่ใช่ใบเดียวกัน มีบางครั้งที่ผมคิดว่าทำไมเราไม่ให้ความสำคัญและความภาคภูมิใจกับการทำอาหาร เพราะบ้างครั้งแม่ก็จะมีบ่นว่า วันนี้ไม่ว่าง เหนื่อยนะ ถ้าหิวอะไรก็หากินเองบ้างสิ ถ้าไม่มีฉันพวกแกจะอยู่กันยังไง บ้างครั้งก็จะมีคำเตือนกับผมว่า เสร็จแล้วนะ ถ้ายังไม่รีบมากินก็จะไม่รอ นานไปพวกเราก็ไม่เห็นเป็นเหมือนอย่างเมื่อก่อนและบ้านเพื่อนเลย ความจริงผมควรเห็นใจแม่และช่วยเป็นลูกมือแม่บ้าง ซึ่งบ้างครั้งตอนหลังผมก็ทำด้วยความเต็มใจ เพื่อที่จะได้กินข้าวพร้อมกัน แต่เวลาผมช่วงแม่ทำหรือผมทำเอง ก็จะมีคนอื่นสักหนึ่งคนบอกว่า กินเถอะ กินก่อนเถอะ เดียวจะกินเอง เดี๋ยวหิวแล้วจะกินเอง ยังไม่หิว ความจริงถ้าผมทำนะ ผมจะทำอะไรที่มันพิเศษให้ทุกคนด้วย บางอย่างแปลกๆ คนอื่นก็ไม่กล้ากิน แต่พอกินแล้วก็มีบอกว่าอร่อยตลอด ไม่รู้ว่าโดนหลอกชมหรือเปล่า คือไม่เห็นต้องเกรงใจกันเลย สังคมเราทุกวันจิตใจคนเรามันเป็นอะไรนะ ใครจะมาหึงมาหวงแค่เรื่องอาหารการกินล่ะ แล้วทำไมต้องวัดคุณค่าของอาหารและภูมิฐานของคนกินด้วยราคาด้วย และไม่เห็นต้องคิดว่ามันเป็นภาระ มันต้องเป็นความภูมิใจของคนทำและความสุขของคนกินสิ และอยากจะบอกว่าคำพูดบางอย่างมันไม่น่าพูดออกมาเลย มันทำให้ดูไม่อบอุ่น รู้มั้ยว่าความฝันของผมคือการมีเวลาว่างทำอาหารแล้วชวนทุกคนกิน คนเราถ้ามีเวลานะ การทำอาหารที่ตัวเองชอบมันคือความสุขอย่างหนึ่งเชียวล่ะ ตอนนี้ผมทำงานอยู่ รายได้ไม่เยอะเวลาไม่มี พอนึกจะกินอะไรก็เบื่อ มีแต่อาหารตามสั่ง แกงถุง คุณค่าทางอาหารน้อย ลืมผักไปได้เลย แถมเย็นจืดชืด ก็เลยนึกถึงกับข้าวง่ายๆ บางอย่างขึ้นมา แค่ทำสักสองอย่างขึ้นไป
เช่น มื้อเย็นข้าวต้องร้อนๆ หรือข้าวต้มร้อนๆจากข้าวที่เหลือตอนกลางวัน
ผักดองต่างๆปรุงรส
เต้าหู้ทอด
ไข่เจียว
ผัดผักต่างๆ ใส่เนื้อสัตว์ก็ได้ ไม่ใส่ก็ได้
น้ำจิ้มต่างๆ น้ำพริก พริกน้ำปลา....
ปลาทูเค็ม ปลาอินทรีทอด แล้วปรุงด้วย พริกสดหั่น มะนาว........
เนื้อสัตว์ทอด ถ้าไม่เอาไปรวมกับจานผัก หมักแปละปรุงดีๆ ทอดเกรียมๆ จะได้รสชาติดีกว่า ในจานผัก(มันอมซอส น้ำมัน และถ้าเนื่อเก่าจะมีกลิ่น) ทอดเสร็จก็หั่นให้กินสะดวก
ทุกอย่าง ถ้าทำเป็นประจำ ทำให้คล่อง มันเสียเวลาไม่มากหรอก ทำแปปเดียว เดี๋ยวก็ชำนาญ
^
^
^
คือที่กล่าวไป มันเป็นอาหารพิ้นฐานมากเลยนะ ต้นทุนถูก ผักให้กันฟรียังไม่อยากได้เลย ทำไมหลายอย่างมันต้องไปแพงที่ร้านข้าวต้ม ผมเอบสงสารคนกรุงจริงๆ
ที่เหลือก็เป็นเครื่องปรุงเล็กๆน้อยๆ ที่คนไทยไม่นิยมเอามาใช้กัน หรือใช้กันน้อย ถ้ารู้จักใช้เป็นกับอาหารประเภทต่างๆ มันจะอร่อยขึ้นมากเลยล่ะ ไม่ใช่เอะอะก็น้ำปลาอย่างเดียว ทำให้ผมเสียดายมาก มันก็มีพวก
ซอสหวาน <<< หมักเนื้อ ทอด ผัด, บะหมี่แห้ง....
เต้าเจี๊ยว <<< ต้องควบคุมให้ดี เค็มมากกกกกกกกก
เต้าหู้ยี้ <<< อย่างเช่น มาทำอย่างเช่นซอสเย็นตาโฟ สุกี้....
ซอสที่หมักและป่มด้วยแป้งเหล้า <<< พวกซอสยี่ปุ่นไรงี้
ใช้เหล้าพื้นบ้านหมักเนื้อ ผัดผัก (ชอบอะ มีไฟลุก 55555)
เครื่องเทศสไตล์เอเชียกลางก็ดีนะ หมักเนื้อ....
คือเครื่องปรุงอย่างที่บอกอะ ถ้าคนไหนที่ไม่เคยกิน ถ้าได้ลอง ก็มีบ่นมีด่า กันบ้างละ (บางอย่างแม่ผมก็ไม่ใช้) แบบว่า นี่มันเ*ี้ยอะรเนี้ยยย, เหม็น เหมือนกลิ่นเหล้าเลย, ไม่กินนนน
แต่บ้างครั้งพวกเพื่อนผมบางคนมันกินก็บอกอร่อย บางคนก็ไม่กินเลย อดแ*กเลยไป กูไม่ง้อ จะไดได้เสร็จกูทั้งหมด 5555555555
ทำไมคนไทยเวลาจะทำอาหารอร่อยๆ ต้องทำให้แพงและยุ่งยากด้วยครับ
ก็ถึงว่าสมัยนี้ครอบครัวที่แต่งงานแล้วจะแยกกันอยู่ ต่างคนต่างทำงาน ถ้าไม่มีเวลาจริงๆ ก็จะซื้ออาหารสำเร็จรูป อยากกินเยอะๆ ก็ต้องซื้อหลายอย่าง แต่ละอย่างๆก็ปาเข้าไป 30+ อยู่กันครอบครัวเล็กๆสองสามคนกินกับข้าวมื้อนั้นไม่หมดก็ต้องทิ้ง ถ้าซื้อทำเองกว่าจะได้กับข้าวแต่ละอย่างก็เสียตังไปเยอะกว่าอาหารสำเร็จรูป แถมต้องเสียเวลา วัตถุดิบในตู้ใช้ไม่หมดนานไปก็ต้องทิ้ง
เพราะบ้านผมอยู่ภาคเหนือช่วงตอนบนหน่อยๆ ติดกับพม่า จะมีหลากหลายวัฒนธรรมการกินจากหลายชาติพันธุ์ของชนกลุ่มน้อยด้วย ตอนไปโรงเรียน หรือไปกินที่บ้านเพื่อน จะเจอของกินถูกใจที่ที่บ้านตัวเองไม่เคยได้ทำด้วย แล้วคนที่นู้นบางบ้านอยู่กับเป็นครอบครัวใหญ่ก็จะมีคุณยายหรือผู้หญิงในครอบครัวคนหนึ่งรับหน้าที่ทำกับข้าว แล้วทุกเย็นทุกคนจะต้องกินข้าวพร้อมกัน มันเป็นวัฒนธรรมของคนเอเชียตะวันออกส่วนมากที่เขาจะใส่ใจในเรื่องนี้กัน
ผมไม่ได้เหมารวมทุกครอบ บางบ้านก็จะเป็นอย่างที่ผมกล่าว คือกินด้วยกันเป็นครอบครัวกันเป็นปกติ แต่หลายบ้าน อย่างครอบครัวผม พี่ชายมีครัวปลูกบ้านติดกันแค่นี้ บางครั้งแม่ก็จะชอบทำกับข้าวอะไรอร่อยๆ ก็จะนึกถึงพี่กับป้า ให้ผมเอากับข้าวที่พึ่งทำเสร็จแล้วแบ่งไว้เดินไปให้ บ้างครั้งแม่รู้ว่าพี่เขากลับจากทำงาน แม่ก็จะเรียกพี่กับหลานมากินด้วยตลอด บ้างครั้งก็ให้ผมไปเรียก แล้วแม่ก็พูดจะด้วยว่าอันนี้พี่ชอบนะ ไปเรียกพี่มากินสิ แต่ก็ไม่ได้เป็นทุกวัน แต่พอบ้านพี่เกิดอยากกินอะไรอร่อยก็จะกินพวกอะไรที่มันทำยุ่งยาก หมูกระทะ ของปิ้งย่าง .... แล้วก็ไปเรียกเพื่อนฟูงมาสังสรรค์กัน แต่ก็ทำเป็นเหมือนเรียกแม่ผมตามมารยาท แม่เขาอยากกินหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ก็ปฎิเสธไปเพราะคนมันเยอะ ดูแล้วมันขัดกับความรู้สึกผม คือ อยากกินอะไรทำไมต้องแพงและยุ่งยากเกินไป และทำไมไม่กินด้วยกันตั้งแต่แรกทุกๆวันไปเลย หรือกระเป๋าตังจ่างตลาดมันไม่ใช่ใบเดียวกัน มีบางครั้งที่ผมคิดว่าทำไมเราไม่ให้ความสำคัญและความภาคภูมิใจกับการทำอาหาร เพราะบ้างครั้งแม่ก็จะมีบ่นว่า วันนี้ไม่ว่าง เหนื่อยนะ ถ้าหิวอะไรก็หากินเองบ้างสิ ถ้าไม่มีฉันพวกแกจะอยู่กันยังไง บ้างครั้งก็จะมีคำเตือนกับผมว่า เสร็จแล้วนะ ถ้ายังไม่รีบมากินก็จะไม่รอ นานไปพวกเราก็ไม่เห็นเป็นเหมือนอย่างเมื่อก่อนและบ้านเพื่อนเลย ความจริงผมควรเห็นใจแม่และช่วยเป็นลูกมือแม่บ้าง ซึ่งบ้างครั้งตอนหลังผมก็ทำด้วยความเต็มใจ เพื่อที่จะได้กินข้าวพร้อมกัน แต่เวลาผมช่วงแม่ทำหรือผมทำเอง ก็จะมีคนอื่นสักหนึ่งคนบอกว่า กินเถอะ กินก่อนเถอะ เดียวจะกินเอง เดี๋ยวหิวแล้วจะกินเอง ยังไม่หิว ความจริงถ้าผมทำนะ ผมจะทำอะไรที่มันพิเศษให้ทุกคนด้วย บางอย่างแปลกๆ คนอื่นก็ไม่กล้ากิน แต่พอกินแล้วก็มีบอกว่าอร่อยตลอด ไม่รู้ว่าโดนหลอกชมหรือเปล่า คือไม่เห็นต้องเกรงใจกันเลย สังคมเราทุกวันจิตใจคนเรามันเป็นอะไรนะ ใครจะมาหึงมาหวงแค่เรื่องอาหารการกินล่ะ แล้วทำไมต้องวัดคุณค่าของอาหารและภูมิฐานของคนกินด้วยราคาด้วย และไม่เห็นต้องคิดว่ามันเป็นภาระ มันต้องเป็นความภูมิใจของคนทำและความสุขของคนกินสิ และอยากจะบอกว่าคำพูดบางอย่างมันไม่น่าพูดออกมาเลย มันทำให้ดูไม่อบอุ่น รู้มั้ยว่าความฝันของผมคือการมีเวลาว่างทำอาหารแล้วชวนทุกคนกิน คนเราถ้ามีเวลานะ การทำอาหารที่ตัวเองชอบมันคือความสุขอย่างหนึ่งเชียวล่ะ ตอนนี้ผมทำงานอยู่ รายได้ไม่เยอะเวลาไม่มี พอนึกจะกินอะไรก็เบื่อ มีแต่อาหารตามสั่ง แกงถุง คุณค่าทางอาหารน้อย ลืมผักไปได้เลย แถมเย็นจืดชืด ก็เลยนึกถึงกับข้าวง่ายๆ บางอย่างขึ้นมา แค่ทำสักสองอย่างขึ้นไป
เช่น มื้อเย็นข้าวต้องร้อนๆ หรือข้าวต้มร้อนๆจากข้าวที่เหลือตอนกลางวัน
ผักดองต่างๆปรุงรส
เต้าหู้ทอด
ไข่เจียว
ผัดผักต่างๆ ใส่เนื้อสัตว์ก็ได้ ไม่ใส่ก็ได้
น้ำจิ้มต่างๆ น้ำพริก พริกน้ำปลา....
ปลาทูเค็ม ปลาอินทรีทอด แล้วปรุงด้วย พริกสดหั่น มะนาว........
เนื้อสัตว์ทอด ถ้าไม่เอาไปรวมกับจานผัก หมักแปละปรุงดีๆ ทอดเกรียมๆ จะได้รสชาติดีกว่า ในจานผัก(มันอมซอส น้ำมัน และถ้าเนื่อเก่าจะมีกลิ่น) ทอดเสร็จก็หั่นให้กินสะดวก
ทุกอย่าง ถ้าทำเป็นประจำ ทำให้คล่อง มันเสียเวลาไม่มากหรอก ทำแปปเดียว เดี๋ยวก็ชำนาญ
^
^
^
คือที่กล่าวไป มันเป็นอาหารพิ้นฐานมากเลยนะ ต้นทุนถูก ผักให้กันฟรียังไม่อยากได้เลย ทำไมหลายอย่างมันต้องไปแพงที่ร้านข้าวต้ม ผมเอบสงสารคนกรุงจริงๆ
ที่เหลือก็เป็นเครื่องปรุงเล็กๆน้อยๆ ที่คนไทยไม่นิยมเอามาใช้กัน หรือใช้กันน้อย ถ้ารู้จักใช้เป็นกับอาหารประเภทต่างๆ มันจะอร่อยขึ้นมากเลยล่ะ ไม่ใช่เอะอะก็น้ำปลาอย่างเดียว ทำให้ผมเสียดายมาก มันก็มีพวก
ซอสหวาน <<< หมักเนื้อ ทอด ผัด, บะหมี่แห้ง....
เต้าเจี๊ยว <<< ต้องควบคุมให้ดี เค็มมากกกกกกกกก
เต้าหู้ยี้ <<< อย่างเช่น มาทำอย่างเช่นซอสเย็นตาโฟ สุกี้....
ซอสที่หมักและป่มด้วยแป้งเหล้า <<< พวกซอสยี่ปุ่นไรงี้
ใช้เหล้าพื้นบ้านหมักเนื้อ ผัดผัก (ชอบอะ มีไฟลุก 55555)
เครื่องเทศสไตล์เอเชียกลางก็ดีนะ หมักเนื้อ....
คือเครื่องปรุงอย่างที่บอกอะ ถ้าคนไหนที่ไม่เคยกิน ถ้าได้ลอง ก็มีบ่นมีด่า กันบ้างละ (บางอย่างแม่ผมก็ไม่ใช้) แบบว่า นี่มันเ*ี้ยอะรเนี้ยยย, เหม็น เหมือนกลิ่นเหล้าเลย, ไม่กินนนน
แต่บ้างครั้งพวกเพื่อนผมบางคนมันกินก็บอกอร่อย บางคนก็ไม่กินเลย อดแ*กเลยไป กูไม่ง้อ จะไดได้เสร็จกูทั้งหมด 5555555555