อยากจะถามครอบครัวใครเป็นแบบเราบ้าง

คือเราก็ไม่อยากจะว่าครอบครัวเรานะแต่มันหลายครั้งจนต้องออกมาตั้งถามว่าใครเคยเจอแบบนี้มั้ย  คือครอบครัวเรามีสี่คน พ่อ แม่ น้อง เรา ซึ่งน้องกับเราห่างกัน10ปีแม่จะชอบเอาน้องไปเปรียบเทียบกับเราตลอดเช่น เนี่ยตอนอายุเท่าน้องยังทำยังงี้ไม่ได้เลยนะ คือมันเสียความรู้สึกนี่แค่น้ำจิ้ม คือพ่อเราเป็นคนเงียบๆๆไม่ค่อยพูดอะแบบคนแถวบ้านก็จะกลัวกันหน่อยเพราะถ้าไม่สนิทก็ไม่คุย พ่อเราพูดชอบพูดแรงๆแต่ไม่หยาบ เช่นเราขับรถพึ่งไปเรียนมาได้ใบขับขี่มา ละพ่อให้เราขับบอกฝึกไว้ขับบ่อยๆเดี๋ยวเก่ง พ่อเราขับปุ๊ปไม่ถูกใจจับพวงมาลัยไม่ถูกใจว่าเราละ อ่าวเราก็นึกอยู่ในใจไหนบอกให้ลองละว่าเราเมื่อไหร่เราจะเก่งอะ พอเราบอกว่าครูสอนให้จับแบบนี้ ก็หาว่าเราเถียงซึ่งเป็นแบบนี้บ่อยมากๆ ฝึกเราแต่มาตะคอกว่าเราว่าขับไม่ถูกใจ จนเราไม่อยากจะขับรถเลยไม่อยากไปไหนเลยด้วยซ้ำซึ่งแม่ก็เหมือนจะเข้าใจนะ เพราะเวลาแม่ไม่พอใจพ่อก็จะมาพูดให้เราฟังเราก็บอกเออเดี๋ยวช่วยคุยให้อะไรอย่างนี้ พอมาวันนี้เกริ่นก่อนว่าเรากับแม่ทะเลาะกันเล็กๆว่าด้วยเรื่องกระเป๋า เราแค่เอารูปกระเป๋าให้ดูจะให้แม่เย็บให้ (แม่เย็บผ้าเป็น) แม่ตอบเรามาว่าไม่มีตังค์ซื้อให้หรอก(หน้าเหวี่ยงๆ)ซึ่งเรางงมากว่าเอออะไรอะเราแค่เอารูปมาให้ดูทำไมต้องมาพูดจาหงุดหงิดใส่เราด้วยเราเลยบอกไปว่า แค่เอารูปมาให้ดูทำไมต้องอารมณ์เสียด้วย พอเราพูดปุ๊ปยาวเลยจ้าแม่ไม่พอใจเราบอกว่าจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไม โอเคเราจบขึ้นห้องไม่เถียงต่อ พอเสร็จสักพักพ่อเราชวนเราล้างรถยนต์เราก็เคลงไปช่วยเราขัดที่วางเท้าให้แล้วก็เอาไปตากเราพ่อเราก็บ่นปวดหลังแล้วก็บอกว่ามาล้างรถแทนหน่อยเราก็เคๆก็ได้ เราก็ถูรถอะตามประสาเราก็ถูไปตรงไหนไม่สะอาดเห็นก็ถู พ่อเราเดินมาบอกว่า"ทำอะไรต้องมีการวางแผนคิดก่อนค่อยทำ" เราก็เออรับฟังเพราะรู้เถียงไปไม่ดีแน่ๆ เราก็ถูๆต่อพอเสร็จมาชี้อีก "ถูยังตรงนี้" เราบอก "ถูแล้วมันแห้งเลยเป็นคราบ" (เราใช้แฟบล้างนะ) ละชี้นิ้วสั่งเรายังงี้ไปเรื่อยๆๆอะจนมาถึงจุดพีค พ่อเดินมาบอก "มันจะไปยากอะไรนักหนาวะ" แล้วก็ถูให้ดู เราก็แบบอารมณ์เสียมากคือไมพ่อพูดไม่ดีอ่ะ เราก็ล้างให้แล้วทำไมต้องมาใช้อารมณ์กับเรา เราเลยล้างมือหน้าบ้านแล้วบอกพ่อว่า "งั้นพ่อก็ล้างเองเลย" รู้มั้ยเราโดนอะไร พ่อเอาฟองน้ำล้างรถที่เปื้อนแฟบปาใส่หน้าเรา แล้วคนแถวบ้านอะเห็นหมดเราแบบอึ้งมากเว้ยทำไมต้องทำแบบนี้อะ ไม่พอตอนกำลังเดินเข้าบ้านแม่เราพูดคำหนึงออกมาแบบเราไม่คิดว่าแม่จะพูดอ่ะ "ลูกเทวดา"แล้วก็ทำสีหน้าเหอะหน่อยๆ เราแบบนี้แม่กูหรอวะคือแม่อ่ะเป็นแบบนี้บ่อยมากเวลาเราโดนชอบเหยียบซ้ำให้เราเจ็บ พอเราขึ้นมาเราล็อคกลอนหมดเลยทั้งประตูแล้วก็ที่กั้นรู้มั้ยเกิดอะไรขึ้น พ่อตามขึ้นมาเราอะไรไม่รู้เหมือนด้ามไม้มาทุบประตูเเรงๆบอกว่า เปิด!! เราแบบร้องไห้เลยอะบอกว่าพ่อแม่คนอื่นเค้าไม่เป็นแบบพ่อหรอก พ่อเราตอบเค้าเป็นยิ่งกว่านี้อีกคือไรอ่ะมันดีอ้อเราเลยบอกไปทั้งน้ำตาว่าพ่อแม่เพื่อนหนูไม่มีใครเป็นแบบพ่อสักคนพ่อไม่เคยจะพูดดีๆเลยนี่มันหลายรอบแล้วนะที่พ่อทำแบบนี้กับหนู พ่อเราตอบแล้วเถียงทำไมเถียงคำไม่ตบฟาดตั้งแต่แม่ละ(เรื่องแม่ที่เล่าไป)เเล้วจะให้เราออกมาให้ได้อะแบบให้เราลงไปล้างรถต่อเราแบบหะบ้าไปแล้วเราอายเป็นนะเสียใจเป็นจะให้เราไปล้างต่อทั้งแบบนี้อะนะเราก็ไม่ลงแล้วอยู่บนห้องไม่ได้กินข้าวกินน้ำกินอะไรเลยไม่กล้าลงไปทั้งอายทั้งกลัว แต่พอมาเช้าวันรุ่งขึ้นเราตัดสินใจลงไปเพราะข้างบนร้อนมากจะเปิดแอร์ก็กลัวจะเปลืองไฟเลยไปข้างล่างเชื่อมั้ย แม่เอาเรื่องของเราไปเล่าต่อแล้วบอกว่าเรายังงู้นยังงี้เราฟังแล้วเราแบบอึ้งเลยอะทำไมต้องไปเล่าต่ออ่ะเราเป็นลูกอยู่มั้ยอะ ตอยแรกแม่เกริ่นแต่คนฟังไม่สนใจเลยเกริ่นอีกรอบจนเค้าถามกลับเราแบบเห้ยมันจำเป็นต้องเล่ามั้ยอ่ะ แม่เราบอกกับคนที่คุยว่าพ่อเราทำงานหาเงินให้เราเรียนหนังสือแทนที่จะเออๆตามไปคนฟังจ้าว่าเราเลยเม้ากันสนุกปากมาก เราเข้าใจนะว่าพ่อเราหาเงินให้เราเรียนแต่การที่เค้าหาเงินมาให้เราเรียนเค้าสามารถทำแบบนี้กับเราได้ใช่มั้ยอ่ะ?? เราจนแบบคิดสั้นเลยนะแบบอยู่ไปทำไมวะเวลาเจอปัญหาครอบครัวไม่มีใครปรึกษาได้เลยเราโทรไปร้องไห้กับเพื่อนอ่ะคือเราเล่าให้เพื่อนฟังหลายรอบแล้วว่าเป็นแบบนี้ๆๆ เวลาเรามีปัญหาไม่ใช่ครอบครัวนะที่จะคอยให้คำปรึกษาเค้าจะคอยว่าเราแบบให้คำปรึกษาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเรามีแต่เพื่อนนี้แหละที่ให้คำปรึกษาได้ เราไม่กล้าออกไปไหนเลยเราอาย อยากถามเพื่อนๆว่าเคยเจอแบบเรามั้ย???

ขอบคุณที่สละเวลาอ่านจนจบนะค่ะขอบคุณมากๆเลย