สวัสดีค่ะ. เราชื่อฝน อายุ18 กำลังสอบเข้าม.
วันนี่อยากจะมาระบาย เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เรามีพี่สาว1คนและพ่อแม่ พ่อแม่จะชอบตามใจพี่สาวเรามาก พี่ตอนนี่อายุ21. ตามใจพี่อยากได้อะไรได้อยากขออะไรก็ให้
อยากไปต่างจังหวัดก็ได้สบายเพื่อนๆ และพี่เป็นคนเรียนเก่งพอตัว แต่เราคือตั้งแต่อายุ13พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจอาดเป็นเพราะเราเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ขออะไรพ่อแม่จะบอกแต่ไม่ไหวไม่มีตัง ต้องส่งพี่เรียน. ไว้อายุ17-18ก่อน เราไม่เคยเทียวกับเพื่อนเลย ไม่เคยเทียวเลยก็ว่าได้นอกจากพ่อแม่จะพาไป เพื่อนในโรงเรียนจะนัดกันไปเทียวปีใหม่เราขอแม่ แม่บอกไปทำไมไม่มีไรหลอก เดียววันหลังแม่พาไป จนทุกวันนี่ยังไม่ได้ไปไหนเลยวันเกิดเราต้องร้องไห้ทุกปีๆ
พ่อแม่จะจำของพี่ได้แต่จำของเราไม่ได้ พ่อแม่จะส่งตังให้พี่จ่ายเดือนละ2หมื่นส่วนเราไม่กล้าขอเพราะเกลงใจ
แม่จะไม่ให้แต่งตัวแบบวัยรุ้น แม่จะชอบให้ใส่แบบเด็กๆ เราก็อยากสวยแบบคนอืนบ้าง ไม่ให้เทียวเราก็ไม่เทียว ไม่ให้ออกไป และตอนนี่พ่อแม่บังคับให้เราเรียนด้านหมอ.
พี่สาวเราสอบหมอติด คือเราว่าเราเรียนไม่เก่งเลยแต่พ่อแม่จะบอกว่าพี่แกยังทำได้ลูกคนอืนยังทำได้ ทำไมแกจะทำไม่ได้ละ เราก็พยายบอกแล้วว่าเราไม่ชอบด้านนี่ เราชอบด้านอืนมากกว่า แม่ก็จะว่าทำไมแกทำตัวแบบนี่ ทำไมไม่เหมือนพี่ ทำอะไรไม่เคยได้
ทะเลาะกับแม่เป็นอาทิตจนตอนนี่ก็ยังทะเลาะอยู่ เราไม่มีความสุขเลย เราก็อยากหาความสุขบ้างไปเทียวกับเพื่อนอยากดืมบ้าง อยากหัวเราะ เราอิจฉาวัยรุ้นคนอืนมาก วันๆเราก็โดนทั้งพี่พ่อแม่ กดดัน นอนร้องไห้ คิดอยากจะฆ่าตัวตาย เข้าใจว่าพ่อแม่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่พ่อแม่ต้องเข้าใจด้วยว่าลูกต้องการสิ่งที่เหมาะกับตัวเองมากกว่า........
ตั้งแต่เด็กๆเราไม่เคยมีความสุขกับคำว่าครอบครัว
ตอนอยู่กับเพื่อนเราจะเป็นคนที่เฮฮามากแต่พอกลับบ้านเราจะกลายเป็นคนใบ้ ไม่เคยหัวเราะในบ้าน
เราไม่มีความสุข อยากตาย เก็บกดขนาดนี้สักวันจะฆ่าตัวตาย. เราไม่เคยเลือกอะไรได้ด้วยตัวเอง พ่อแม่หมักจะบอกว่าเราเราเป็นคนเพ้อฝันไม่มีวันเป็นไปได้นอกจากแกจะได้คะแนนดีๆเข้าม.ดังๆเท่านั้นถึงชิวิตจะดี. คิดอยากจะฆ่าตัวตายทุกวัน เครียดมาก
พ่อแม่ไม่เคยเข้าใจ
วันนี่อยากจะมาระบาย เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เรามีพี่สาว1คนและพ่อแม่ พ่อแม่จะชอบตามใจพี่สาวเรามาก พี่ตอนนี่อายุ21. ตามใจพี่อยากได้อะไรได้อยากขออะไรก็ให้
อยากไปต่างจังหวัดก็ได้สบายเพื่อนๆ และพี่เป็นคนเรียนเก่งพอตัว แต่เราคือตั้งแต่อายุ13พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจอาดเป็นเพราะเราเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ขออะไรพ่อแม่จะบอกแต่ไม่ไหวไม่มีตัง ต้องส่งพี่เรียน. ไว้อายุ17-18ก่อน เราไม่เคยเทียวกับเพื่อนเลย ไม่เคยเทียวเลยก็ว่าได้นอกจากพ่อแม่จะพาไป เพื่อนในโรงเรียนจะนัดกันไปเทียวปีใหม่เราขอแม่ แม่บอกไปทำไมไม่มีไรหลอก เดียววันหลังแม่พาไป จนทุกวันนี่ยังไม่ได้ไปไหนเลยวันเกิดเราต้องร้องไห้ทุกปีๆ
พ่อแม่จะจำของพี่ได้แต่จำของเราไม่ได้ พ่อแม่จะส่งตังให้พี่จ่ายเดือนละ2หมื่นส่วนเราไม่กล้าขอเพราะเกลงใจ
แม่จะไม่ให้แต่งตัวแบบวัยรุ้น แม่จะชอบให้ใส่แบบเด็กๆ เราก็อยากสวยแบบคนอืนบ้าง ไม่ให้เทียวเราก็ไม่เทียว ไม่ให้ออกไป และตอนนี่พ่อแม่บังคับให้เราเรียนด้านหมอ.
พี่สาวเราสอบหมอติด คือเราว่าเราเรียนไม่เก่งเลยแต่พ่อแม่จะบอกว่าพี่แกยังทำได้ลูกคนอืนยังทำได้ ทำไมแกจะทำไม่ได้ละ เราก็พยายบอกแล้วว่าเราไม่ชอบด้านนี่ เราชอบด้านอืนมากกว่า แม่ก็จะว่าทำไมแกทำตัวแบบนี่ ทำไมไม่เหมือนพี่ ทำอะไรไม่เคยได้
ทะเลาะกับแม่เป็นอาทิตจนตอนนี่ก็ยังทะเลาะอยู่ เราไม่มีความสุขเลย เราก็อยากหาความสุขบ้างไปเทียวกับเพื่อนอยากดืมบ้าง อยากหัวเราะ เราอิจฉาวัยรุ้นคนอืนมาก วันๆเราก็โดนทั้งพี่พ่อแม่ กดดัน นอนร้องไห้ คิดอยากจะฆ่าตัวตาย เข้าใจว่าพ่อแม่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่พ่อแม่ต้องเข้าใจด้วยว่าลูกต้องการสิ่งที่เหมาะกับตัวเองมากกว่า........
ตั้งแต่เด็กๆเราไม่เคยมีความสุขกับคำว่าครอบครัว
ตอนอยู่กับเพื่อนเราจะเป็นคนที่เฮฮามากแต่พอกลับบ้านเราจะกลายเป็นคนใบ้ ไม่เคยหัวเราะในบ้าน
เราไม่มีความสุข อยากตาย เก็บกดขนาดนี้สักวันจะฆ่าตัวตาย. เราไม่เคยเลือกอะไรได้ด้วยตัวเอง พ่อแม่หมักจะบอกว่าเราเราเป็นคนเพ้อฝันไม่มีวันเป็นไปได้นอกจากแกจะได้คะแนนดีๆเข้าม.ดังๆเท่านั้นถึงชิวิตจะดี. คิดอยากจะฆ่าตัวตายทุกวัน เครียดมาก