สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้จขกทจะมาขอคำแนะนำและความคิดเห็นจากทุกคนค่ะ ขอเกริ่นก่อนว่า เราเรียนอยู่ ม.5 ที่โรงเรียนหญิงล้วนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ พื้นเพของนิสัยจขกทนะคะ ก่อนหน้านี้เราเป็นคนที่ค่อนข้างมุทะลุ พูดไม่คิด อยากทำไรทำ เป็นคนที่พยายามมีความมั่นใจ เราจะชอบทำทุกอย่างแทนเพื่อนที่ไม่กล้าทำสิ่งนั้น เพราะถือว่าเรามีความกล้า ช่วยเพื่อนได้ก็ช่วย แต่จริงๆแล้วในใจลึกๆเป็นคนที่กลัวมากค่ะ เพราะมีปมในตอนเด็ก พอตอนโตเลยวอนนาบีทุกอย่าง ทีนี้เราไปแลกเปลี่ยนกลับมาจากอเมริกา แล้วก็รู้สึกว่าทุกอย่างเกี่ยวกับเรานั้นเปลี่ยนไป
ตอนก่อนกลับมาไทยเราเริ่มทบทวนว่าเราได้อะไรจากประสบการณ์ครั้งนี้บ้าง พบว่าตัวเองเป็นคนที่พูดตรงมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม แต่คิดก่อนพูดมากขึ้น และเราได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำให้เราได้คิดทบทวนเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของเรา พอเรากลับมาเรียนที่รรก็ไม่มีอะไรค่ะ เป็นตัวของตัวเอง ไม่บังคับตัวเองให้เป็นอย่างโน้นนี้ (ตอนม.ต้นเคยมีเหตุการณ์ที่เพื่อนทั้งกลุ่มแบนเราเพราะนิสัยเรา เราก็เลยต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อที่จะให้เข้ากับเพื่อนได้ กลายเป็นว่าเราไม่เป็นตัวของตัวเอง) ตอนเด็กๆเรามีปมเยอะมากค่ะ ทั้งเรื่องครอบครัวและเรื่องเพื่อน แต่เหมือนสอนไม่เคยจำอ่ะค่ะ พอเปลี่ยนไปช่วงนึงแล้ว ผ่านไปปีนึงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ต่อที่เรื่องรรค่ะ พอกลับมาใหม่ๆก็ต้องตามงานทุกอย่างที่เพื่อนทำตั้งแต่เปิดเทอม แล้วโรงเรียนเราสอบกลางภาคเร็วมาก ทำงานจะไม่ทันอยู่แล้ว เราก็เครียดเรื่องงานมากค่ะ กลัวทำไม่ทันแล้วไม่มีคะแนน ก็เครียดเรื่องนี้สุดๆแบบไม่ไหวแล้ว งานทุกอย่างถาโถม ครูก็ไม่ผ่อนผันให้เลย แล้วตอนนั้นฟีลเราจะแบบมีเพื่อนเหมือนไม่มีอะค่ะ เพราะตอนนั้นเพื่อนเตรียมสอบกันหมด ไม่มีใครว่างมาช่วยเรา ช่วงนั้นคือดาวน์มากๆ แต่ชีวิตก็ต้องสู้ต่อไป แล้วพอผ่านจุดๆนั้นมาได้ เราก็คิดว่าเออ ผ่านจุดที่(ตอนนั้นคิดว่า)แย่ที่สุดในชีวิตมาแล้ว คงไม่มีอะไรยากไปกว่านี้แล้วแหละ แต่เราคิดผิดค่ะ...
ตอนที่ตามงาน ในห้องจะมีเพื่อนอีกคนที่กลับมาจากแลกเปลี่ยนเหมือนกัน ขอแทนชื่อเพื่อนว่า เอ นะคะ เอกับเราช่วยกันตามงานมาตลอด บอกทุกอย่าง
ช่วยเตือนนู่นนี่จนใกล้เสร็จหมดแล้ว มีวันนึงเรากะเอนัดกันว่าจะไปสอบวิชาหนึ่ง ซึ่งเอก็ผิดนัดค่ะ เอไปสอบมาก่อนแล้ว และเอก็ไม่บอกเรา ตอนนั้นเราโกรธมากจนทำข้อสอบไม่ได้ มัวแต่คิดว่าทำไมเอถึงทำแบบนั้น บวกกับที่ตอนนั้นเป็นช่วงนั้นของเดือน เราก็เลยปรี๊ดใส่เอไป แต่นางก็เฉยๆมากค่ะ และไม่คุยกับเราอีกเลยเราก็เริ่มรู้แล้วว่านางไม่โอเคกับเรา ไปๆมาๆคือเรารู้สึกได้เลยว่าเพื่อนนางทั้งกลุ่มไม่ชอบเราหมดเลย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราเศร้ามากค่ะ เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเรามาก่อนและมันเป็นปมอยู่ในใจอ่ะค่ะ พอเวลาเรารู้สึกว่าเพื่อนไม่ชอบทีไร เราจะเก็บเอาไปคิดมากตลอดจนบางทีก็กระทบกับชีวิตประจำวันค่ะ จนมาวันนี้เราก็แน่ใจว่าทั้งกลุ่มไม่ชอบเรา เราก็เลยเอาไปเล่าให้เพื่อนเราฟังค่ะ เพื่อนเราก็บอกมาว่าพวกมันไม่ชอบเราเพราะเราเป็นคนตรงเกินไป
ตั้งแต่กลับมาเราจะแซวติดตลกเพื่อนบ่อยมากค่ะ ว่าแบบคิ้วเป๊ะนะ บลาๆ คือเราก็รู้แหละว่าเป็นคนพูดตรง แต่ตั้งแต่กลับมา อาการพูดไม่คิดมันกลับมาด้วยค่ะ กลายเป็นว่าเราเป็นคนพูดตรงจนกลายเป็นหยาบคายไปเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้ต้องการอย่างนั้นค่ะ เหมือนว่าอยู่ที่นู่นจะพูดอะไรก็ได้ โนวันแคร์ แต่พอกลับมาเราต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมทุกอย่างที่เคยทำ ซึ่งถ้าปรับ เราจะรู้เลยว่ามันไม่เป็นตัวของตัวเองแน่ๆ ตอนนี้เราก็เลยไม่รู้จะทำยังไง จะไปถามกลุ่มเพื่อนนั้นดีไหมว่าเกลียดเราตรงไหน ให้เราปรับตรงไหน คือบางทีก็รู้สึกว่าแคร์กับสิ่งที่ทุกคนเห็นในตัวเรามากเกินไปอ่ะค่ะ เช่นแบบว่า เฮ้ยเราเดินแบบนี้ คนนั้นมันจะคิดอะไรป่าววะ เราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่มันบังคับไม่ได้ บวกกับตอนนี้ที่ทะเลาะกับครอบครัวด้วย ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าดาวน์มากๆ เครียดมากๆ เคยคิดด้วยว่าเป็นไบโพลาร์หรือป่าว แล้วมันก็กระทบกับการเรียน การใช้ชีวิตค่ะ อย่างในคาบแทนที่เราจะโฟกัสกับคำพูดของครู แต่ในหัวเรามีแต่เรื่องพวกนี้
ตอนนี้ควรจะทำยังไงดีคะ อยากเห็นความคิดเห็นของทุกคนค่ะ
เมื่อฉันพูดตรงเกินไปจนเพื่อนเกลียด
ตอนก่อนกลับมาไทยเราเริ่มทบทวนว่าเราได้อะไรจากประสบการณ์ครั้งนี้บ้าง พบว่าตัวเองเป็นคนที่พูดตรงมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม แต่คิดก่อนพูดมากขึ้น และเราได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำให้เราได้คิดทบทวนเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของเรา พอเรากลับมาเรียนที่รรก็ไม่มีอะไรค่ะ เป็นตัวของตัวเอง ไม่บังคับตัวเองให้เป็นอย่างโน้นนี้ (ตอนม.ต้นเคยมีเหตุการณ์ที่เพื่อนทั้งกลุ่มแบนเราเพราะนิสัยเรา เราก็เลยต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อที่จะให้เข้ากับเพื่อนได้ กลายเป็นว่าเราไม่เป็นตัวของตัวเอง) ตอนเด็กๆเรามีปมเยอะมากค่ะ ทั้งเรื่องครอบครัวและเรื่องเพื่อน แต่เหมือนสอนไม่เคยจำอ่ะค่ะ พอเปลี่ยนไปช่วงนึงแล้ว ผ่านไปปีนึงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ต่อที่เรื่องรรค่ะ พอกลับมาใหม่ๆก็ต้องตามงานทุกอย่างที่เพื่อนทำตั้งแต่เปิดเทอม แล้วโรงเรียนเราสอบกลางภาคเร็วมาก ทำงานจะไม่ทันอยู่แล้ว เราก็เครียดเรื่องงานมากค่ะ กลัวทำไม่ทันแล้วไม่มีคะแนน ก็เครียดเรื่องนี้สุดๆแบบไม่ไหวแล้ว งานทุกอย่างถาโถม ครูก็ไม่ผ่อนผันให้เลย แล้วตอนนั้นฟีลเราจะแบบมีเพื่อนเหมือนไม่มีอะค่ะ เพราะตอนนั้นเพื่อนเตรียมสอบกันหมด ไม่มีใครว่างมาช่วยเรา ช่วงนั้นคือดาวน์มากๆ แต่ชีวิตก็ต้องสู้ต่อไป แล้วพอผ่านจุดๆนั้นมาได้ เราก็คิดว่าเออ ผ่านจุดที่(ตอนนั้นคิดว่า)แย่ที่สุดในชีวิตมาแล้ว คงไม่มีอะไรยากไปกว่านี้แล้วแหละ แต่เราคิดผิดค่ะ...
ตอนที่ตามงาน ในห้องจะมีเพื่อนอีกคนที่กลับมาจากแลกเปลี่ยนเหมือนกัน ขอแทนชื่อเพื่อนว่า เอ นะคะ เอกับเราช่วยกันตามงานมาตลอด บอกทุกอย่าง
ช่วยเตือนนู่นนี่จนใกล้เสร็จหมดแล้ว มีวันนึงเรากะเอนัดกันว่าจะไปสอบวิชาหนึ่ง ซึ่งเอก็ผิดนัดค่ะ เอไปสอบมาก่อนแล้ว และเอก็ไม่บอกเรา ตอนนั้นเราโกรธมากจนทำข้อสอบไม่ได้ มัวแต่คิดว่าทำไมเอถึงทำแบบนั้น บวกกับที่ตอนนั้นเป็นช่วงนั้นของเดือน เราก็เลยปรี๊ดใส่เอไป แต่นางก็เฉยๆมากค่ะ และไม่คุยกับเราอีกเลยเราก็เริ่มรู้แล้วว่านางไม่โอเคกับเรา ไปๆมาๆคือเรารู้สึกได้เลยว่าเพื่อนนางทั้งกลุ่มไม่ชอบเราหมดเลย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราเศร้ามากค่ะ เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเรามาก่อนและมันเป็นปมอยู่ในใจอ่ะค่ะ พอเวลาเรารู้สึกว่าเพื่อนไม่ชอบทีไร เราจะเก็บเอาไปคิดมากตลอดจนบางทีก็กระทบกับชีวิตประจำวันค่ะ จนมาวันนี้เราก็แน่ใจว่าทั้งกลุ่มไม่ชอบเรา เราก็เลยเอาไปเล่าให้เพื่อนเราฟังค่ะ เพื่อนเราก็บอกมาว่าพวกมันไม่ชอบเราเพราะเราเป็นคนตรงเกินไป
ตั้งแต่กลับมาเราจะแซวติดตลกเพื่อนบ่อยมากค่ะ ว่าแบบคิ้วเป๊ะนะ บลาๆ คือเราก็รู้แหละว่าเป็นคนพูดตรง แต่ตั้งแต่กลับมา อาการพูดไม่คิดมันกลับมาด้วยค่ะ กลายเป็นว่าเราเป็นคนพูดตรงจนกลายเป็นหยาบคายไปเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้ต้องการอย่างนั้นค่ะ เหมือนว่าอยู่ที่นู่นจะพูดอะไรก็ได้ โนวันแคร์ แต่พอกลับมาเราต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมทุกอย่างที่เคยทำ ซึ่งถ้าปรับ เราจะรู้เลยว่ามันไม่เป็นตัวของตัวเองแน่ๆ ตอนนี้เราก็เลยไม่รู้จะทำยังไง จะไปถามกลุ่มเพื่อนนั้นดีไหมว่าเกลียดเราตรงไหน ให้เราปรับตรงไหน คือบางทีก็รู้สึกว่าแคร์กับสิ่งที่ทุกคนเห็นในตัวเรามากเกินไปอ่ะค่ะ เช่นแบบว่า เฮ้ยเราเดินแบบนี้ คนนั้นมันจะคิดอะไรป่าววะ เราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่มันบังคับไม่ได้ บวกกับตอนนี้ที่ทะเลาะกับครอบครัวด้วย ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าดาวน์มากๆ เครียดมากๆ เคยคิดด้วยว่าเป็นไบโพลาร์หรือป่าว แล้วมันก็กระทบกับการเรียน การใช้ชีวิตค่ะ อย่างในคาบแทนที่เราจะโฟกัสกับคำพูดของครู แต่ในหัวเรามีแต่เรื่องพวกนี้
ตอนนี้ควรจะทำยังไงดีคะ อยากเห็นความคิดเห็นของทุกคนค่ะ