ทำอย่างไรถึงจะเลิกยึดมั่นถือมั่นในตัวเองได้

เจริญอาณาปานสติและมรณานุสสติมากๆ อย่าลืมว่าตัวเองต้องตาย เวลาดิ้นรนเอาอะไรมา ก็อย่าลืมว่าเราต้องตาย คนอื่นก็จบแค่ตรงนี้ สิ่งที่สร้างมาทั้งหมดก็ไม่มีความหมาย มีหน้าที่การงานอะไรก็สักแต่ว่าทำไปตามหน้าที่ ทำให้ดีที่สุด พอมีอะไรมากระทบใจ ก็เตือนตัวเองว่า เดี๋ยวก็ตายหวะ จะไปเอาอะไรมาก คนที่ไม่ยึดมั่นถือมั่นอะไรๆในโลกเลย ว่าเป็นของๆเรา ก็คือพระอรหันต์ อย่างพระโสดาบันท่านตัดสักกายทิฏฐิได้ คือท่านไม่เคยลืมความตาย ที่พระพุทธเจ้าทรงถามพระอานนท์ว่าเธอนึกถึงความตายวันละกี่ครั้ง ท่านก็ตอบว่า 7 ครั้งพระพุทธเจ้าข้า นี่ตอนนั้นท่านเป็นพระโสดาบันนะ เบื้องต้นเราก็ฝึกแบบพระโสดาบันก็ได้ คุณสมบัติของพระโสดาบัน ครูบาอาจารย์ท่านสอนว่า1.คิดเสมอและไม่ลืมว่าเราจะต้องตาย 2.รักษาศีล5 เป็นปกติ จนเรียกได้ว่ายอมตายดีกว่าศีลขาด ถ้าคิดแบบนี้ได้ก็เท่ากับว่าตัดสักกายทิฏฐิไปด้วย คือไม่อาลัยต่อความตาย 3.เคารพ ไม่ลังเลสงสัยในคุณของพระรัตนตรัย ไม่ปรามาสด้วยกาย วาจา ใจ 4.ต้องการพระนิพพานเป็นปกติ นี่เราฝึกในแนวทางของพระโสดาบันก็ได้ วิธีละเอียดๆไปหาในกูเกิลได้เลย พิมพ์ไปว่าอารมณ์พระโสดาบันก็ขึ้นมาเยอะเลย ...คนเรานะ ถ้าไม่อาลัยในสิ่งที่ตัวเองรักที่สุด คือร่างกาย ในเมื่อรู้ว่าความตายไม่มีความหมายอะไร อยู่ก็ได้ ตายก็ตายไป ถ้าอยู่ก็สร้างประโยชน์ให้ชาวบ้าน ตายเราก็พ้นจากร่างกายที่มันทุกข์นี้ ไม่มีความหนักใจต่อความตาย เมื่อไม่อาลัยในร่างกายแล้ว เราจะไปยึดติดอะไรได้?