คิดถึงบ้าน มาอยู่ต่างประเทศคนละเวลา

คือผมอายุ 14 ปีครับ มาอยู่ต่างประเทศได้จะ 2 ปีแล้วยังไม่มีเพื่อนเลย รู้สึกท้อใจมากครับ จะเทอมสองแล้วไม่รู้ว่าจะมีเพื่อนไหม อีกอย่างตอนนี้คิดถึงบ้านมากครับ คิดถึงพี่คิดถึงเพื่อน อยากกลับไปเรียนอยู่ที่บ้าน อยากใช้ชีวิตแบบเดิมๆครับ ตอนนี้ยังร้องไห้ครับ ร้องจนไม่เหลือน้ำตาให้ร้องแล้ว ผมต้องทำไงดีครับ โตขึ้นชีวิตก็จะเปลี่ยนไป ไม่ได้นอนกับพี่ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันเหมือนแต่ก่อน ไม่ได้ดูหนังด้วยกัน ต้องอยู่ที่นี่จนอายุเพิ่ม ขึ้น ไม่ได้ไปใช้ชีวิตตอนเด็กกับเพื่อนที่ไทย ไม่ได้ไปอยู่บ้านเดียวกันกับพี่ พออายุเพิ่มขึ้นคงจะไม่ได้ทำอะไรแปปนี้อีกแล้ว ตอนนี้ท้อมากครับทำอะไรไม่ถูกภาษาก็ไม่ค่อยได้ เพื่อนก็ไม่มี ต้องพรัดพรากจากครอบครัวที่รัก ถึงแม้ผมจะอยู่กับแม่ก็ตาม แต่ก็ยังคิดถึงคนที่เคยอยู่ด้วยกันมาตลอดไม่เคยลืมและไม่อยากลืมด้วย ผมคิดมาตลอดว่า ถ้าเรียนจบแล้วจะไปอยู่ที่ไทยถาวรเลยไปอยู่กับครอบครัว ผมควรทำอย่างไรดีไม่มีเพื่อนสักคนเลยที่ต่างประเทศ และผมควรทำอย่างไรดีกับทางบ้าน ผมอยากไปต่อมหาลัยที่ไทยเมื่อจบ ม.6 ที่นี่ ผมอยู่นอร์เวย์นะครับ การศึกษาก็ดีแต่ก็ยาก แถมต้องใช้ภาษาเค้าด้วย ท้อมากๆครับ ผมต้องทำไงดี