นี่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับหนูค่ะ หนูเป็นวัยรุ่นที่พึ่งข้ามช่วงเด็กมาหมาดๆ หนูอายุ13ค่ะ แต่แม่พ่อและน้องๆไม่เคยรักหนูเลย ทุกคนจะเห็นหัวหนูแค่ตอนที่ทะเลาะกัน พอคืนดีกันก็ด่าหนู ใช้หนูเหมือนกับทาส ทำทุกอย่างในบ้าน อ้างว่าน้องยังเด็ก อ้างว่าหนูว่าง ทั้งๆที่บางทีหนูก็ทำการบ้านอยู่ ไล่ให้หนูไปตายบ้างบางทีก็บอกให้ผูกคอตายไปเลยอยู่ก็เป็นภาระ หนูก็ไม่ใช่ว่าอยากอยู่ให้เขาด่าหนู ให้ไล่หนู แต่ด้วยความที่อายุหนูแค่นี้ จะไปทำอะไรได้ ไปไหนก็ไม่ได้ ไม่รู้จะไหน ไม่มีหนทางเลย ปัญหาถาโถมเข้ามารอบด้าน ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องที่บ้าน ไปอยู่ไหนไม่ได้เลยจริงๆ แม่เขาไม่เคยรักหนูเลย ทะเลาะกับพ่อทีก็บอกว่ารักหนู พอดีกันก็บอกเกลียดหนู ให้หนูไปตาย น้องๆก็เหมือนกัน เวลาไปกินอะไรกันก็พยายามพูดให้หนูไม่ไป บางทีก็พูดว่าเราไปกินกันแค่นี้แหละ4พ่อแม่ลูกหนูเป็นคนเดียวที่ไม่เคยมีใครนึกถึง หนูไม่รุ้ว่าต้องเจอกับอะไรแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ได้แต่คิดว่าอยากหลับไปแล้วไม่ตื่นอีกเลย หรือไม่ก็อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้ผ่านไปเร็วๆ ตอนนี้หนูเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะเริ่มเป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆแล้วค่ะ แต่คงไม่ได้บอกใครเพราะทุกวันนี้คนจะคุยกับหนูแทบไม่มี ได้แต่มองญาติๆที่เค้ามีทุกอย่างสมบูรณ์ ขอโทษนะคะที่หนุต้องมาระบายในนี้ หนูไม่มีที่พึ่งแล้วจริงๆ
ทำไมแม่หนูไม่เห็นรักหนูเลย