หลายๆคนเคย..บอกกับผมว่าความรักนั้นเป็นทั้งสิ่งที่สวยงาม มีความสุข ...และ ก็อาจจะทำให้เรา ทุกข์ เจียนตายได้ใน ขณะเดียวกัน ผมเองก็เป็นหนึ่งคนที่เชื่อแบบเดียวกันนี้ ความรัก ความคิดถึง การรอคอย ... ระยะทาง ความเชื่อใจ การให้อภัย ...และอีกหลายๆสิ่ง ที่เป็นตัวแปร ทำให้เกิดความรักขึ้น ในหลายๆรูปแบบ บางครั้งอาจจะเกินกว่าจินตนาการ ได้ บางคน อาจจะเชื่อในความบังเอิญ แต่สำหรับ ผม ผมว่า ความบังเอิญ ไม่มีอยู่จริง มันคงมีอะไรสักอย่าง ที่ทำให้คนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า ไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้อะไรเลย แล้ว วันหนึ่งโลกใบกลมๆนี้ก็เหวี่ยง คนสองคน มาให้ทักทายกัน รู้จักกัน ... ความรักอาจจะจบลงด้วยความเศร้า แต่ อย่างน้อยมันก็เริ่มต้นด้วย ความสุข เสมอ.... จะอย่างไรก็ตาม ในที่สุด ไม่ว่าความรักจะสมหวังหรือผิดหวัง ในทุกๆครั้งมันก็จะเป็นบทเรียนที่เราต้องผ่านไปทีละ บท ....
เกริ่นมาซะยืดเยื้อ ผมขอเล่าเรื่องๆ หนึ่งแล้วกันนะครับ ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมเอง ....
.....ผม เคยมีความรัก และทุกครั้งที่ ผมจะพยายามทำความรู้จักมัน ความก็จากผมไปก่อนซะทุกครั้ง....
" ...Since you've stepped into my life
Like someone brought the vision to the blind..."
เมื่อผมได้รู้จักกับเธอ เนื้อเพลง เพลง The only ของวง Part Time Musicians ก็ได้ลอยขึ้นมา ผมได้รู้จักกับเธอผ่านทางโลกของ social network ที่เต็มไปด้วย การโกหกหลอกลวง ดราม่า ความไม่จริงใจ... เราสามารถบอกใครก็ได้ว่าเราเป็นอะไร ในโลกใบนี้ ซึ่งทำให้ผมไม่เคยคิดจะความรักจาก โลกของ social network จนผมได้พบเธอ ... ผมเริ่มจาก การส่งข้อความผ่านทางตัวอักษร ... เราคุยกันในหลายๆเรื่องที่บางทีคุยกับคนอื่นแล้วเค้าไม่ค่อยเข้าใจ เราชอบ สนใจ ในหลายๆเรื่องที่เหมือนๆกัน ซึ่งสิ่งเหล่านั้นค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็ง ของผมลงเรื่อยๆ จนในที่สุด จากการส่งข้อความผ่านทางตัวอักษร ก็มาเป็นการ ส่งผ่านทางเสียงแทน ผมและเธออาศัยอยู่คนละจังหวัดกัน ซึ่งนั้นก็เป็นระยะทางที่ไกลกันพอสมควร และด้วยหน้าที่การงาน ภาระส่วนตัวของแต่ละคน ทำให้ เรา ยังไม่เคยที่จะพบหน้ากันเลยสักครั้ง ผมและเธอ เรา 2 คนคุยกันทุกวัน คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ผมมีความสุขในทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เธอเองก็คอยหัวเราะในมุขที่จะไม่ต่อยตลกของผม ในบางครั้งที่ ผมและเธอเงียบไป แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นความเงียบที่น่ากลัว แต่มันกลับเป็นความเงียบที่ เรา 2 คนจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เพื่อที่ยังรู้ว่ายังมีอีกคนอยู่ตรงนี้ จนถึงวันนี้ ก็ผ่านเวลามา พอสมควร ทั้งผมและเธอ เรา 2 คนก็ยังไม่เคยพบหน้า กันและกัน ...
To be continue ....
คนที่ไม่เคยพบ...หน้า
เกริ่นมาซะยืดเยื้อ ผมขอเล่าเรื่องๆ หนึ่งแล้วกันนะครับ ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมเอง ....
.....ผม เคยมีความรัก และทุกครั้งที่ ผมจะพยายามทำความรู้จักมัน ความก็จากผมไปก่อนซะทุกครั้ง....
" ...Since you've stepped into my life
Like someone brought the vision to the blind..."
เมื่อผมได้รู้จักกับเธอ เนื้อเพลง เพลง The only ของวง Part Time Musicians ก็ได้ลอยขึ้นมา ผมได้รู้จักกับเธอผ่านทางโลกของ social network ที่เต็มไปด้วย การโกหกหลอกลวง ดราม่า ความไม่จริงใจ... เราสามารถบอกใครก็ได้ว่าเราเป็นอะไร ในโลกใบนี้ ซึ่งทำให้ผมไม่เคยคิดจะความรักจาก โลกของ social network จนผมได้พบเธอ ... ผมเริ่มจาก การส่งข้อความผ่านทางตัวอักษร ... เราคุยกันในหลายๆเรื่องที่บางทีคุยกับคนอื่นแล้วเค้าไม่ค่อยเข้าใจ เราชอบ สนใจ ในหลายๆเรื่องที่เหมือนๆกัน ซึ่งสิ่งเหล่านั้นค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็ง ของผมลงเรื่อยๆ จนในที่สุด จากการส่งข้อความผ่านทางตัวอักษร ก็มาเป็นการ ส่งผ่านทางเสียงแทน ผมและเธออาศัยอยู่คนละจังหวัดกัน ซึ่งนั้นก็เป็นระยะทางที่ไกลกันพอสมควร และด้วยหน้าที่การงาน ภาระส่วนตัวของแต่ละคน ทำให้ เรา ยังไม่เคยที่จะพบหน้ากันเลยสักครั้ง ผมและเธอ เรา 2 คนคุยกันทุกวัน คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ผมมีความสุขในทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เธอเองก็คอยหัวเราะในมุขที่จะไม่ต่อยตลกของผม ในบางครั้งที่ ผมและเธอเงียบไป แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นความเงียบที่น่ากลัว แต่มันกลับเป็นความเงียบที่ เรา 2 คนจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เพื่อที่ยังรู้ว่ายังมีอีกคนอยู่ตรงนี้ จนถึงวันนี้ ก็ผ่านเวลามา พอสมควร ทั้งผมและเธอ เรา 2 คนก็ยังไม่เคยพบหน้า กันและกัน ...
To be continue ....