เคยไหม? ทุ่มเทเพื่อใคร แต่เขากลับไม่ชัดเจน T_T

..เคยแอบชอบรุ่นพี่คนนึงคะ ตอนนั้นเราก็เข้า ม.1 ส่วนพี่เขาอยู่ ม.3 อาจจะดูเหมือนเป็นความรักวัยซนของคนเพิ่งจะเข้าสู่วัยรุ่น แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดว่าคนอื่นจะมองยังไง พี่เขาเป็นนักร้องนำของวงดนตรีโรงเรียนคะ ส่วนเราก็ยังคงเป็นเด็กน้อยม.ต้น เอ๋อๆ คนนึง ..เป็นเรื่องธรรมดาที่นักร้องนำวงดนตรีโรงเรียนจะน่ารักและมีเสน่ห์ แน่นอนว่าคงมีสาวๆชอบอยู่ไม่น้อย เฮ้ออออ.. แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เดินหน้าทำตามหัวใจอย่างเต็มที่คะ พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้นทุกอย่าง ทั้งเรื่องเรียน และการดูแลตัวเอง พยายามถีบตัวเองให้ได้ไปอยู่จุดที่ได้ใกล้กับเขาที่สุด เช่นการสมัครประกวดร้องเพลงกับครูที่โรงเรียน จนได้มีโอกาสได้แสดงความสามารถ จนถือได้ว่าตอนนั้นเราเข้าใกล้พี่คนนั้นแค่เอื้อมแล้ว ซึ่งก่อนหน้านั้นจนมาถึงตอนนี้เรายอมรับเลยว่าเราจีบพี่เขามาตลอดทั้งของขวัญ ดอกไม้ อะไรต่างๆในโอกาสหรือวันสำคัญของเขา จนเราได้มีโอกาสได้คุยกันอย่างจริงจัง แต่..คงใช้คำว่าแฟนไม่ได้ เพราะมันยังไม่ถึงขั้นนั้น ส่วนตัวเราพร้อมยินดีใช้คำว่าแฟนอยู่แล้ว แต่ว่าพี่เขาเหมือนจะบ่ายเบี่ยงทุกที่เมื่อเราพูดถึงเรื่องนี้ แต่เขาก็พูดดีกะเรา เหมือนว่าเขามีใจ เป็นแบบนี้อยู่ประมาณสองปีกว่า ..จนถึงวันที่ เขาต้องไป..พี่เขาต้องไปอยู่กับแม่ที่เมืองนอกและไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่ แน่นอนว่าตอนนั้นเราร้องไห้ฟูมฟายมาก เพราะไม่อยากให้เขาไปไกลจากเรา แต่..ก่อนจะไป พี่เขาจะร้องเพลงเป็นการอำลากับเพื่อนๆในวงเป็นครั้งสุดท้าย ในงานวันปีใหม่ที่โรงเรียน ก่อนจะถึงวันงานมีพี่แฝดสองคน คนนึงเป็นมือเบส อีกคนเป็นมือกีต้าร์ในวงเดียวกันกะพี่เขา มาชวนเราให้ไปร้องเพลงคู่กะพี่คนที่เราชอบ เราก็รีบตอบตกลงไปแบบไม่คิดมาก เราร้องเพลง..รักไม่ต้องการเวลา ด้วยกัน ตอนที่ซ้อมพี่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะอะไร ก็ดูเหมือนจะปกติดีทุกอย่าง แต่พอถึงวันจริง วันที่เราต้องขึ้นร้องจริงๆ เขาดูเหมือนไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจว่าเรากะเขาคุยกันอยู่แบบไหน คือตอนที่อยู่บนเวที เขาแทบไม่ร้องกะเราเลย เขาร้องแค่ท่อนแรก หลังๆมาจนจบเพลง เขาก็ปล่อยให้เราร้องอยู่คนเดียว แล้วก็ยืนอยู่ห่างๆกะเรา ไปยืนอยู่กับมือกลองมั้งไรงี้  จนเรารู้สึกอยากจะร้องไห้แล้วตอนนั้น ถ้าเกิดว่าหยุดกลางคันคงต้องอายกว่านี้แน่ ก็เลยประคับประคองจนจบเพลงอย่างทุลักทุเล บอกเลยตอนนั้นน้ำตาตกใน มันรู้สึกเหมือนเขารังเกียจอะไรเรารึป่าว พอหลังจากวันนั้นพี่เขาก็ดูห่างๆจากเราไป เราก็พยายามโทรหาตลอดแบบถี่ๆ รับสายบ้าง ไม่รับบ้าง ได้คุยกัน แปปๆ ก็วาง แต่เราก็ใช้สายตื้อ เพราะรู้ว่าอีกไม่นานพี่เขาต้องไปแล้ว ไปแบบที่เรายังไม่รู้ความรู้สึกของพี่เขาว่าเขาคิดยังไงกะเรา ไปแบบปล่อยให้เราค้างคาคำถามในใจ จนวันที่เขาต้องไปจริงๆ วันที่เขาต้องขึ้นเครื่องไปแล้ว..เราก็ยังอยากโทรหาโดยที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นการได้คุยกันเปนครั้งสุดท้ายรึป่าว..เราจำได้ขึ้นใจเสมอว่าประโยคสุดท้ายที่พูดไปคือ..รักพี่นะ แล้วพี่เขาก็ตอบมาด้วยเสียงหัวเราะแล้วพูดว่า ..ครับ..พอหลังจากวันนั้น เราก็มีโทรกันบ้างช่วงแรกๆที่พี่เขาไปถึง..วันสองวัน แล้วก็เงียบหายไปเลย ...