7 ปีที่แล้ว คนรักคนแรกของผมจากไปดั่งสายลม ยอมรับโดยไม่มีข้อแม้ว่าเป็นความผิดของผมเอง ผมโทรไปขออนุญาติพ่อแม่แฟน ให้แฟนกับพี่ชายของแฟนมางานวันเกิดของผม ผมพยายามอย่างมาก ตอนแรกแม่ของแฟนก็บอกว่ามันมืดแล้ว ไม่อยากให้เดินทางกลางคืน ผมจึงขอร้องให้แม่ของผมช่วยคุยให้อีกคน จนสุดท้ายแม่ของแฟนก็ยอม (ผมสนิทกับพี่ชายของแฟนมากๆครับ เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก) เพราะตอนนั้นผมสอบได้ทุนเรียนต่อ ตปท. และผมคิดว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ฉลองวันเกิดร่วมกัน ใช่ครับ มันเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของผม ที่ผมฉลองวันเกิดของตัวเอง ระหว่างทางจากจังหวัดชัยภูมิมายังกาฬสินธุ์ คืนนั้นสองพี่น้องประสบอุบัติเหตุ น้องสาวเสียชีวิตคาที่ พี่ชายอาการสาหัสและเสียในคืนเดียวกัน เด็ก ม.5 คนนึงยอมรับมันไม่ได้เลยจริงๆครับ ผมร้องไห้เหมือนคนบ้า ล้มลงนอนร้องไห้ที่พื้นโรงพยาบาล แม่แฟนก็ตะโกนด่าผม สาบแช่งผมตลอดเวลา แต่ตอนนั้นผมเองไม่มีสติ ร้องไห้จนปวดหัว ปวดเหมือนจะระเบิด คืนแรกของงานศพ แม่ของเธอเริ่มตั้งสติได้ ตอนนั้นท่านเลิกด่าผมแล้ว ผมคิดหาทางที่จะทำให้ผมรู้สึกผิดน้อยลง ทำให้ผมกลับมาเป็นคนปกติ ผมนั่งลงข้างๆโลงศพและบอกเธอไปว่า ทุกครั้งที่ผมมีความสุข ผมจะแบ่งให้เธอครึ่งนึง และให้พี่ของเธออีกครึ่งนึง คนเห็นแก่ตัวอย่างผมไม่คู่ควรกับความสุขเหล่านั้น
จากวันนั้นมา ผมไม่เคยคิดถึงงานวันเกิดของตัวเองอีกเลย ผมสลับวันเกิดของตัวเองในเฟสบุคไปมาก มีเพียงแฟนคนปัจจุบันที่จำวันเกิดของผมได้ และเป็นคนเดียวที่คอยอวยพรผมทุกๆปี ทุกครั้งที่ผมประสบความสำเร็จในการทำสิ่งต่างๆ หน้าของสองพี่น้องก็วนเวียนในหัวผม ผมได้แต่เฝ้าคิดว่า หากไม่เป็นเพราะผม สองคนนั้นเองก็คงมีความสุข ผ่านมา 7 ปี ผมยังคงนึกถึงเรื่องเหล่านี้ไม่หยุด แฟนผมเองก็ช่วยปลอบมาตลอด ผมเริ่มมองว่าผมควรหาทางหลุดจากวังวนนี้ ผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับคนรอบตัวผมที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมกลายเป็นคนไม่มีความสุข คนรอบกายของผมไม่กล้าพูดถึงเรื่องวันเกิด ไม่มีใครกล้าอวยพรวันเกิดผมเพราะกลัวผมเสียใจ ผมกลายเป็นคนที่ไม่ดีใจ ไม่ฉลองความสำเร็จในชีวิต ไม่ชอบการเที่ยว ผมเองก็สงสารแฟนที่ต้องคอยระวังเรื่องพวกนี้ แต่ผมเองก็คิดไม่ออกว่าจะบอกตัวเองยังไงให้ทำใจได้ ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเป็นข้ออ้างให้เลิกรู้สึกผิด แต่ผมไม่รู้จริงๆว่าทางที่ดีกว่าคืออะไร คำสัญญานี้จะติดตัวผมไปตลอดชีวิตเลยหรือเปล่า บางทีก็คิดว่าผมแค่งี่เง่า โง่งม พยายามลืมไปแล้ว แต่บางทีมันก็วนกลับเข้ามาในหัวผมอยู่ดี
คำสัญญาของเด็กคนนึง จะถูกจดจำไปตลอดชีวิตเลยหรอครับ
จากวันนั้นมา ผมไม่เคยคิดถึงงานวันเกิดของตัวเองอีกเลย ผมสลับวันเกิดของตัวเองในเฟสบุคไปมาก มีเพียงแฟนคนปัจจุบันที่จำวันเกิดของผมได้ และเป็นคนเดียวที่คอยอวยพรผมทุกๆปี ทุกครั้งที่ผมประสบความสำเร็จในการทำสิ่งต่างๆ หน้าของสองพี่น้องก็วนเวียนในหัวผม ผมได้แต่เฝ้าคิดว่า หากไม่เป็นเพราะผม สองคนนั้นเองก็คงมีความสุข ผ่านมา 7 ปี ผมยังคงนึกถึงเรื่องเหล่านี้ไม่หยุด แฟนผมเองก็ช่วยปลอบมาตลอด ผมเริ่มมองว่าผมควรหาทางหลุดจากวังวนนี้ ผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับคนรอบตัวผมที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมกลายเป็นคนไม่มีความสุข คนรอบกายของผมไม่กล้าพูดถึงเรื่องวันเกิด ไม่มีใครกล้าอวยพรวันเกิดผมเพราะกลัวผมเสียใจ ผมกลายเป็นคนที่ไม่ดีใจ ไม่ฉลองความสำเร็จในชีวิต ไม่ชอบการเที่ยว ผมเองก็สงสารแฟนที่ต้องคอยระวังเรื่องพวกนี้ แต่ผมเองก็คิดไม่ออกว่าจะบอกตัวเองยังไงให้ทำใจได้ ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเป็นข้ออ้างให้เลิกรู้สึกผิด แต่ผมไม่รู้จริงๆว่าทางที่ดีกว่าคืออะไร คำสัญญานี้จะติดตัวผมไปตลอดชีวิตเลยหรือเปล่า บางทีก็คิดว่าผมแค่งี่เง่า โง่งม พยายามลืมไปแล้ว แต่บางทีมันก็วนกลับเข้ามาในหัวผมอยู่ดี