รู้สึกสงสัยมั้ยว่าทำไมเขาไม่กลับบ้านเขาไป?
ต้องขอบอกก่อนเลยนะว่าเราเฉยๆคนผิดก็คือคนผิดลงโทษตามกฏหมายเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สังคมไทยควรจะทำแบบเข้มงวด
ที่เราสงสัยคือ ทำไมไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่กลับบ้านก็ยังมีครอบครัวมีพ่อมีแม่อยู่ ซึ่งดูแล้วน่าจะมีฐานะ คือไม่น่าจะจน การหางานทำที่บ้านหรือ อยู่กับครอบครัว ก็น่าจะมีความสุขกว่า ที่จะมาอยู่แบบนี้ที่เดินไปไหนก็มีคนเกลียด มีคนด่ามีคนว่า คนร่วมกันลงชื่อเนรเทศ เท่าที่ดูมามันมากเกินไป ยังไม่รวมคนที่เห็นด้วยแต่ไม่ได้ลงอีกนะ ถึงคดีจบทุกอย่างลงโทษตามกฏหมายเรียบร้อย แล้วยังไงต่อสังคมก็ยังตีหน้าว่า นี่คือคนไม่ดีที่ไม่ควรอยู่ในประเทศ เราก็ยังเกลียดเขาเหมือนเดิม การที่เราให้โอกาส ใช่นะว่าครั้งสองครั้งมันให้ได้ ไม่ใช่ให้แล้วก็ต้องให้ไปเรื่อยๆ แต่การให้โอกาสของเราคืออะไร คือการที่เขาทำผิดครั้งที่หนึ่งแล้วยังได้อยู่ประเทศนี่ต่อหรอ? เรายังไม่รู้ว่าโอกาสที่สังคมให้คืออะไร เพราะคนไม่ชอบก็ด่าเหมือนเดิม คนชอบก็ดิ้น
มันเป็นแบบนี้ คนผิดว่ากันตามผิด ว่ากันตามกฏหมาย การตักเตือน การว่ากล่าว (ที่มีเหตุผล) เราว่ามันดีนะ ทำให้คนที่ ชอบหรืออยากทำตามรู้ว่ามันผิด แต่การเหยียบย้ำ ด่าทอ ทับถม พยายามกดให้คนที่ล้ม เราว่า เรารู้สึกว่าเป็นความรู้สึกไม่ชอบกันมากกว่าพอเขาล้มเราเหยียบ มีหลายคนนะเราว่า ที่เราจะรอคนที่เราไม่ชอบล้มแล้วเราพร้อมที่จะเหยียบเขา ผิดประเด็นละ ที่ตั้งขึ้นมาเพราะเราสงสัยว่าทำไมเขาไม่กลับบ้าน ลองมองกลับว่าถ้าเป็นตัวเราเองเราจะอยู่หรือเราจะไป อยู่ไปไม่เจอเด็กก็เจอตีน เหมือนนั่งอยู่บ้าน แต่ความรู้สึกมันคือคุก
อย่าด่านะไม่ใช่ติ่งเราแค่สงสัย
ปล.ทำดีหลายครั้งทำผิดครั้งเดียว ก็คือผิดเราคิดแบบนี้
รู้สึกสงสัยมั้ยว่าทำไมเขาไม่กลับบ้านเขาไป?
ต้องขอบอกก่อนเลยนะว่าเราเฉยๆคนผิดก็คือคนผิดลงโทษตามกฏหมายเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สังคมไทยควรจะทำแบบเข้มงวด
ที่เราสงสัยคือ ทำไมไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่กลับบ้านก็ยังมีครอบครัวมีพ่อมีแม่อยู่ ซึ่งดูแล้วน่าจะมีฐานะ คือไม่น่าจะจน การหางานทำที่บ้านหรือ อยู่กับครอบครัว ก็น่าจะมีความสุขกว่า ที่จะมาอยู่แบบนี้ที่เดินไปไหนก็มีคนเกลียด มีคนด่ามีคนว่า คนร่วมกันลงชื่อเนรเทศ เท่าที่ดูมามันมากเกินไป ยังไม่รวมคนที่เห็นด้วยแต่ไม่ได้ลงอีกนะ ถึงคดีจบทุกอย่างลงโทษตามกฏหมายเรียบร้อย แล้วยังไงต่อสังคมก็ยังตีหน้าว่า นี่คือคนไม่ดีที่ไม่ควรอยู่ในประเทศ เราก็ยังเกลียดเขาเหมือนเดิม การที่เราให้โอกาส ใช่นะว่าครั้งสองครั้งมันให้ได้ ไม่ใช่ให้แล้วก็ต้องให้ไปเรื่อยๆ แต่การให้โอกาสของเราคืออะไร คือการที่เขาทำผิดครั้งที่หนึ่งแล้วยังได้อยู่ประเทศนี่ต่อหรอ? เรายังไม่รู้ว่าโอกาสที่สังคมให้คืออะไร เพราะคนไม่ชอบก็ด่าเหมือนเดิม คนชอบก็ดิ้น
มันเป็นแบบนี้ คนผิดว่ากันตามผิด ว่ากันตามกฏหมาย การตักเตือน การว่ากล่าว (ที่มีเหตุผล) เราว่ามันดีนะ ทำให้คนที่ ชอบหรืออยากทำตามรู้ว่ามันผิด แต่การเหยียบย้ำ ด่าทอ ทับถม พยายามกดให้คนที่ล้ม เราว่า เรารู้สึกว่าเป็นความรู้สึกไม่ชอบกันมากกว่าพอเขาล้มเราเหยียบ มีหลายคนนะเราว่า ที่เราจะรอคนที่เราไม่ชอบล้มแล้วเราพร้อมที่จะเหยียบเขา ผิดประเด็นละ ที่ตั้งขึ้นมาเพราะเราสงสัยว่าทำไมเขาไม่กลับบ้าน ลองมองกลับว่าถ้าเป็นตัวเราเองเราจะอยู่หรือเราจะไป อยู่ไปไม่เจอเด็กก็เจอตีน เหมือนนั่งอยู่บ้าน แต่ความรู้สึกมันคือคุก
อย่าด่านะไม่ใช่ติ่งเราแค่สงสัย
ปล.ทำดีหลายครั้งทำผิดครั้งเดียว ก็คือผิดเราคิดแบบนี้