เราแต่งงานมีลูก 1คนค่ะ อายุ 1 ปี 8 เดือน ปัจจุบันลูกอาศัยอยู่ทางบ้านแม่สามีที่ต่างจังหวัดค่ะ ทุกวันเสาร์อาทิตย์ เรากับสามีก็กลับไปอยู่กับลูกที่บ้านแม่สามีค่ะ
แต่สถานการณ์เรากับแม่สามีไม่ค่อยดีค่ะ คือเราพยายามทำดีกับเค้าแล้วนะคะ แต่เค้าก็ไม่ค่อยชอบเราเลย เค้าชอบพูดว่าลูกชายเค้าดีเพอร์เฟค ใครๆแถวนี้ก็อิจฉาเราทั้งนั้น ที่ได้เป็นสะใภ้บ้านนี้ แต่เราเป็นคนมาเกาะลูกชายเค้า ทำอะไรเองก็ไม่เป็น ทำให้เค้าต้องห่างจากลูกชายเค้า (เราทำงานนะคะ ไม่เคยขอเงินจากสามี เราทำไม่เป็นอย่างเดียวคือขับรถ ซึ่งตอนอยู่ต่างจังหวัดมันไม่มีแท๊กซี่หรือมอเตอร์ไซต์วินให้เรียก ซึ่งเราเดินทางไปไหนมาไหนเองไม่ได้ ถ้าไปก็ต้องให้สามีพาไป)
ซึ่งเรากับสามีเคยทะเลาะกันเรื่องแม่เค้าบ่อยมาก ณ ตอนนั้นคือเราก็พยายามยอม เพราะเรามีลูกด้วยกันแล้ว
สามีเราเค้าก็เป็นคนดีนะคะ รักครอบครัว ดูแลเรากับลูกค่อนข้างดี แต่พอมีเรื่องพ่อแม่หรือน้องเค้ามาเกี่ยวข้อง เค้าก้อพร้อมจะทิ้งเราตลอดเวลา สุดท้ายเรายอมทุกอย่าง บอกเค้าว่า โอเค ถ้างั้นถ้าเรื่องพ่อแม่สามี เราจะยอม เราจะไม่ขัด ถ้าสามีเราอยากพาพ่อแม่ไปไหนก็โอเค แต่ช่วยบอกเราล่วงหน้า เราจะได้วางแผนชีวิตตัวเอง
พอเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา เรากลับไป พ่อสามีป่วยเป็นไส้ติ่งค่ะ ซึ่งเค้าต้องนอนรพ. แต่ตั้งแต่เกิดเรื่องมีแค่สามีกับเราที่วิ่งอุ้มลูกไปเดินเรื่องให้ วันนั้นเรากลับบ้านมาเลี้ยงลูกที่บ้าน เพราะไม่อยากให้เด็กอยู่รพ.มาก กลัวจะติดโรค ส่วนแม่สามีก็ขึ้นไปนอน เราเลี้ยงลูก เก็บกวาดบ้านไปตามเรื่องตามราว ปรากฎพอตอนค่ำสามีโทรมาบอกเราว่า เค้าต้องลางานเฝ้าพ่อเค้า แล้วให้เรากลับเอง
อันนี้เรารู้ว่าเราผิดค่ะ เรางอนเค้า เพราะเราไม่รู้ว่าจากต่างจังหวัดกลับมากรุงเทพเราจะกลับยังไง (ซึ่งจริงๆเราไม่สมควรงอนเลย พ่อเค้าป่วยอยู่แท้ๆ) พอวันรุ่งขึ้นสามีกลับมาบ้าน เราก็ยังไม่คุยด้วย คืองอนของเราในที่นี้คือเงียบ ไม่พูดอะไร แต่พูดกับแม่สามีปกติ
ปรากฎว่าบ่าย เราต้องกลับคนเดียวจริงๆ เราเลยเก็บของ พวกเสื้อผ้า รองเท้าที่ต้องใส่มาทำงาน ซึ่งของสำหรับ 1 สัปดาห์มีทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋ามันก็ใหญ่ แม่สามีบอก ของเยอะอย่างนี้จะกลับยังไง สามีเราบอกว่า ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่งเราที่กรุงเทพ แล้วค่อยกลับมาเฝ้าพ่อเค้า
เท่านั้นแหละค่ะ แม่สามีด่าเราว่าเราทำอะไรเองไม่เป็นเลยเหรอ ทำไมต้องติดกับตัวสามีตลอด ทุกวันนี้ยังติดกันไม่พออีกเหรอ นี่เค้าต้องห่างกับลูกเพราะเราเค้าก้อเสียใจจะแย่แล้ว นี่พอมีเรื่องพ่อเค้าป่วย เรายังจะมาให้เค้าไปส่งอีก (ซึ่งเรื่องนี้เราก็ผิดจริงอ่ะไม่เถียง) พูดไปพูดมา เค้าก็เริ่มบอกว่า เค้าชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ งั้นสามีไม่ต้องกลับมาทำงานที่กรุงเทพละ แยกกันอยู่ไปเลย เลิกกันไปเลย นี่ลูกชายเค้าเป็นสิทธิ์ของเค้า
พอสามีเราได้ยินแม่เค้าบอกว่าจะให้เลิก ทนไม่ไหวแล้ว เค้าก็บอกเราว่าเค้าจะเลิกกับเราค่ะ คือเรารู้ว่าเราทำผิด ซึ่งสิ่งที่เราทำมันไม่ถูกต้องจริงๆ และเราสำนึกผิดแล้ว แต่สามีเราเค้าบอกว่า เราทำให้แม่เค้าเสียใจ ซึ่งเค้าไม่โอเคที่จะอยู่กับเราอีกแล้ว ยังไงเค้าก็จะเลิก โดยไม่สนใจว่าที่ผ่านมาเราทำอะไรให้เค้าบ้าง เราพยายามขอโทษ ขอร้องยังไง เค้าก็บอกว่าไม่สน รำคาญ
เราก็เสียใจนะคะ ว่าทำไมคนรักกัน เรื่องแบบนี้มันปรับปรุงกันได้ไม่ใช่เหรอ โอเคเราผิดจริง แต่มันถึงขนาดนั้นเลยใช่ไม๊ ต้องเลิกกันไม่มองหน้ากันเลยใช่ไม๊
ตอนนี้เราเริ่มพยายามทำใจแล้วค่ะ ว่าเราคงต้องเลิก เพราะมันเป็นความผิดที่ให้อภัยไม่ได้ แต่เรื่องลูกนี่เรายังไงดีคะ เราอยากอยู่กับลูกค่ะ คิดถึงลูกแทบขาดใจ แต่อยู่กรุงเทพเรามีภาระเลี้ยงดูพ่อแม่ที่อายุเยอะมากแล้วกับน้องหมาที่ป่วยอีก 1 ตัว
ตอนนี้เราทำงานบริษัทเอกชนค่ะ แต่ว่าเราขับรถไม่เป็น ไม่มีรถยนต์ขับ มีบ้านที่กำลังผ่อนอยู่และคิดว่าจะหมดภายในไม่เกิน 6 ปี
ทุกคนคิดว่าถ้าเราเอาลูกมาอยู่กับเรา ระหว่างวันพาลูกเข้าเนิสเซอรี่ เราจะทำให้ลูกเราลำบากหรือเปล่าคะ ถ้าให้อยู่กับทางบ้านสามี อาจจะสบายกว่ารึเปล่า
แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทางสามีคงไม่พาลูกมาอยู่ที่กรุงเทพ เราคงจะได้เจอกับลูกยากมาก
หรือเราควรปล่อยลูกให้บ้านสามีไปเลย แล้วดูแลพ่อแม่กับน้องหมาจนถึงที่สุด พอถึงวันนั้นเราค่อยไปจบชีวิตแบบเงียบๆดีคะ เพราะชีวิตเราก็มีแค่นี้ พ่อแม่ สามี ลูก และน้องหมา เราไม่มีความฝัน ไม่มีเป้าหมายอะไรแล้ว ถ้าไม่มีคนสำคัญเราก็คงไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแล้วค่ะ ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เรายังหายใจอยู่คือ พ่อ แม่ น้องหมา และลูกของเราค่ะ
ใครพอจะมีความเห็นเรื่องการเอาลูกชายมาอยู่ด้วยบ้างหรือเปล่าคะ ขอบคุณค่ะ
ถ้าเราเอาลูกมาเลี้ยงเอง แต่ต้องเข้า nursery มันจะทำให้เด็กลำบากรึเปล่าคะ?
แต่สถานการณ์เรากับแม่สามีไม่ค่อยดีค่ะ คือเราพยายามทำดีกับเค้าแล้วนะคะ แต่เค้าก็ไม่ค่อยชอบเราเลย เค้าชอบพูดว่าลูกชายเค้าดีเพอร์เฟค ใครๆแถวนี้ก็อิจฉาเราทั้งนั้น ที่ได้เป็นสะใภ้บ้านนี้ แต่เราเป็นคนมาเกาะลูกชายเค้า ทำอะไรเองก็ไม่เป็น ทำให้เค้าต้องห่างจากลูกชายเค้า (เราทำงานนะคะ ไม่เคยขอเงินจากสามี เราทำไม่เป็นอย่างเดียวคือขับรถ ซึ่งตอนอยู่ต่างจังหวัดมันไม่มีแท๊กซี่หรือมอเตอร์ไซต์วินให้เรียก ซึ่งเราเดินทางไปไหนมาไหนเองไม่ได้ ถ้าไปก็ต้องให้สามีพาไป)
ซึ่งเรากับสามีเคยทะเลาะกันเรื่องแม่เค้าบ่อยมาก ณ ตอนนั้นคือเราก็พยายามยอม เพราะเรามีลูกด้วยกันแล้ว
สามีเราเค้าก็เป็นคนดีนะคะ รักครอบครัว ดูแลเรากับลูกค่อนข้างดี แต่พอมีเรื่องพ่อแม่หรือน้องเค้ามาเกี่ยวข้อง เค้าก้อพร้อมจะทิ้งเราตลอดเวลา สุดท้ายเรายอมทุกอย่าง บอกเค้าว่า โอเค ถ้างั้นถ้าเรื่องพ่อแม่สามี เราจะยอม เราจะไม่ขัด ถ้าสามีเราอยากพาพ่อแม่ไปไหนก็โอเค แต่ช่วยบอกเราล่วงหน้า เราจะได้วางแผนชีวิตตัวเอง
พอเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา เรากลับไป พ่อสามีป่วยเป็นไส้ติ่งค่ะ ซึ่งเค้าต้องนอนรพ. แต่ตั้งแต่เกิดเรื่องมีแค่สามีกับเราที่วิ่งอุ้มลูกไปเดินเรื่องให้ วันนั้นเรากลับบ้านมาเลี้ยงลูกที่บ้าน เพราะไม่อยากให้เด็กอยู่รพ.มาก กลัวจะติดโรค ส่วนแม่สามีก็ขึ้นไปนอน เราเลี้ยงลูก เก็บกวาดบ้านไปตามเรื่องตามราว ปรากฎพอตอนค่ำสามีโทรมาบอกเราว่า เค้าต้องลางานเฝ้าพ่อเค้า แล้วให้เรากลับเอง
อันนี้เรารู้ว่าเราผิดค่ะ เรางอนเค้า เพราะเราไม่รู้ว่าจากต่างจังหวัดกลับมากรุงเทพเราจะกลับยังไง (ซึ่งจริงๆเราไม่สมควรงอนเลย พ่อเค้าป่วยอยู่แท้ๆ) พอวันรุ่งขึ้นสามีกลับมาบ้าน เราก็ยังไม่คุยด้วย คืองอนของเราในที่นี้คือเงียบ ไม่พูดอะไร แต่พูดกับแม่สามีปกติ
ปรากฎว่าบ่าย เราต้องกลับคนเดียวจริงๆ เราเลยเก็บของ พวกเสื้อผ้า รองเท้าที่ต้องใส่มาทำงาน ซึ่งของสำหรับ 1 สัปดาห์มีทั้งเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋ามันก็ใหญ่ แม่สามีบอก ของเยอะอย่างนี้จะกลับยังไง สามีเราบอกว่า ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่งเราที่กรุงเทพ แล้วค่อยกลับมาเฝ้าพ่อเค้า
เท่านั้นแหละค่ะ แม่สามีด่าเราว่าเราทำอะไรเองไม่เป็นเลยเหรอ ทำไมต้องติดกับตัวสามีตลอด ทุกวันนี้ยังติดกันไม่พออีกเหรอ นี่เค้าต้องห่างกับลูกเพราะเราเค้าก้อเสียใจจะแย่แล้ว นี่พอมีเรื่องพ่อเค้าป่วย เรายังจะมาให้เค้าไปส่งอีก (ซึ่งเรื่องนี้เราก็ผิดจริงอ่ะไม่เถียง) พูดไปพูดมา เค้าก็เริ่มบอกว่า เค้าชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ งั้นสามีไม่ต้องกลับมาทำงานที่กรุงเทพละ แยกกันอยู่ไปเลย เลิกกันไปเลย นี่ลูกชายเค้าเป็นสิทธิ์ของเค้า
พอสามีเราได้ยินแม่เค้าบอกว่าจะให้เลิก ทนไม่ไหวแล้ว เค้าก็บอกเราว่าเค้าจะเลิกกับเราค่ะ คือเรารู้ว่าเราทำผิด ซึ่งสิ่งที่เราทำมันไม่ถูกต้องจริงๆ และเราสำนึกผิดแล้ว แต่สามีเราเค้าบอกว่า เราทำให้แม่เค้าเสียใจ ซึ่งเค้าไม่โอเคที่จะอยู่กับเราอีกแล้ว ยังไงเค้าก็จะเลิก โดยไม่สนใจว่าที่ผ่านมาเราทำอะไรให้เค้าบ้าง เราพยายามขอโทษ ขอร้องยังไง เค้าก็บอกว่าไม่สน รำคาญ
เราก็เสียใจนะคะ ว่าทำไมคนรักกัน เรื่องแบบนี้มันปรับปรุงกันได้ไม่ใช่เหรอ โอเคเราผิดจริง แต่มันถึงขนาดนั้นเลยใช่ไม๊ ต้องเลิกกันไม่มองหน้ากันเลยใช่ไม๊
ตอนนี้เราเริ่มพยายามทำใจแล้วค่ะ ว่าเราคงต้องเลิก เพราะมันเป็นความผิดที่ให้อภัยไม่ได้ แต่เรื่องลูกนี่เรายังไงดีคะ เราอยากอยู่กับลูกค่ะ คิดถึงลูกแทบขาดใจ แต่อยู่กรุงเทพเรามีภาระเลี้ยงดูพ่อแม่ที่อายุเยอะมากแล้วกับน้องหมาที่ป่วยอีก 1 ตัว
ตอนนี้เราทำงานบริษัทเอกชนค่ะ แต่ว่าเราขับรถไม่เป็น ไม่มีรถยนต์ขับ มีบ้านที่กำลังผ่อนอยู่และคิดว่าจะหมดภายในไม่เกิน 6 ปี
ทุกคนคิดว่าถ้าเราเอาลูกมาอยู่กับเรา ระหว่างวันพาลูกเข้าเนิสเซอรี่ เราจะทำให้ลูกเราลำบากหรือเปล่าคะ ถ้าให้อยู่กับทางบ้านสามี อาจจะสบายกว่ารึเปล่า
แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทางสามีคงไม่พาลูกมาอยู่ที่กรุงเทพ เราคงจะได้เจอกับลูกยากมาก
หรือเราควรปล่อยลูกให้บ้านสามีไปเลย แล้วดูแลพ่อแม่กับน้องหมาจนถึงที่สุด พอถึงวันนั้นเราค่อยไปจบชีวิตแบบเงียบๆดีคะ เพราะชีวิตเราก็มีแค่นี้ พ่อแม่ สามี ลูก และน้องหมา เราไม่มีความฝัน ไม่มีเป้าหมายอะไรแล้ว ถ้าไม่มีคนสำคัญเราก็คงไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแล้วค่ะ ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เรายังหายใจอยู่คือ พ่อ แม่ น้องหมา และลูกของเราค่ะ
ใครพอจะมีความเห็นเรื่องการเอาลูกชายมาอยู่ด้วยบ้างหรือเปล่าคะ ขอบคุณค่ะ