เคยเลวกับแฟนมาก จนวันนึงตั้งใจกลับตัวกลับใจ แต่แฟนไม่เชื่อและขอเลิก ผมควรพยายามต่อไหม

สวัสดีครับ

นี่เป็นโพสแรกของผมเลยครับ สรุปย่อๆก็ตามหัวข้อเลยครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป เรื่องเต็มๆก็มีอยู่ว่า...(ยาวหน่อยนะครับ)

ผมกำลังศึกษาที่ต่างประเทศหนึ่งในขณะที่เจอแฟนคนนี้ครับ ตอนที่ผมเจอเค้าครั้งแรกเราเจอกันที่ร้านผับแห่งหนึ่ง ผมชอบเค้ามากๆเลยแต่ตอนนั้นผมก็มีแฟน(เก่า)อยู่ด้วยครับ ขอเล่าถึงแฟนเก่าหน่อย เค้าอยู่ที่ไทยครับ เราคบกันมา 10 ปีกว่าๆแต่ด้วยผมต้องย้ายที่บ่อยๆ เราเลยไม่มีโอกาศอยู่ใกล้กันเลยครับ เป็นความรักทางไกลตลอด ตอนที่ผมเจอแฟนใหม่คนนี้ ผมเลยตัดสินใจเลิกเลย (เลวครับ ยอมรับเลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร)

พอผมเริ่มคบกับแฟนใหม่ ผมมีเรื่องติดพันกับแฟนเก่าตลอดเป็นเวลาปีกว่าๆเกือบสองปี ผมกับไทยมาก็ไปหาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (ไม่ได้ไปหาเฉยๆหลอกครับ) มาตัดขาดกันได้จริงๆก็เมื่อปลายๆปีที่แล้วครับ เพราะผมเริ่มรู้สึกถึงความรักที่แฟนคนนี้มีให้ผมแล้ว เดี๋ยวผมกลับมาเล่าเพิ่มครับ

เล่าถึงตัวผมก่อนนะครับ ผมใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด ย้ายที่อยู่บ่อยมากๆ และต้องอยู่ต่างประเทศเกือบตลอดเวลา ไปเรียนที่ต่างประเทศนี่ผมซึมซับความเลวมาทั้งนั้นครับ เพราะเพื่อนฝรั่งเยอะ ปาร์ตี้อะไรต่างไม่ขาด ใช้ชีวิตขาดจุดหมายเรื่อยมา แต่เรื่องเรียนนี่ผมไม่ขาดครับ เรียนจบดีมาก มีงานทำที่ต่างประเทศสบาย ตอนนั้นผมเลยไม่รู้สึกว่าผมผิดอะไรครับ work hard play hard ประกอบกับผมมาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ครับและจน ผมเลยตามหาความรักจากคนใหม่ๆตลอดเวลา เติบโตมากับคุณตาและคุณยาย ท่านทั้งสองนี่ให้ทุกอย่างกับผมเลยครับ เป็นพระเจ้าของผมเลยก็ว่าได้ ชัวิตที่ต่างประเทศของผม ไม่มีใครรู้อะไรเลยครับนอกจากเรื่องที่ผมเรียนดี

ระหว่างที่ผมคบกับแฟนใหม่อยู่ เธอเป็นคนเดียวที่รู้ทุกอย่างว่าผมทำอะไร มีชีวิตจริงๆอยู่ที่ต่างประเทศอย่างไร ตลอด 2 ปีที่คบกันมา ไม่ว่าผมจะนอกใจ นอกกาย แฟนผมเค้าพยายามเข้าใจ เตือนผม และให้อภัยครับ เค้าบอกกับผมเสมอว่า "เราอยากให้เธอมีชีวิตครอบครัวที่อบอุ่นนะ" แต่ผมก็ฟังๆ เล่นๆ ตามภาษาคนเลวไปครับ แฟนผมคนนี้เป็นคนดีมาก มาทำงานที่ต่างประเทศนี้เพื่อใช้หนี้ที่บ้าน และเก็บเงินสร้างบ้านให้พ่อแม่เค้าที่ไทย เค้าบอกเสมอว่าเค้าไม่มีอะไรเค้าเลยอยากจะมีความดีไว้ผมจะได้ไม่อายใครที่เลือกเค้า (ตอนนี้ผมอายตัวเองครับ) ทำอาหารเก่ง เป็นคนสวยและเก่งในทุกๆด้าน

แต่ตอนนั้นผมไม่สนใจแนผมเลยครับ จะอยู่จะไปก็ไม่สน (ผมไม่รู้ว่าผมคิดไปได้ยังไง) เพราะผมมีเพื่อนเยอะ อนาคตที่รอ ดำแหน่งด้านการเรียน Ph D ทุกอย่างที่ไม่เคยมีก็มีหมด ผมหลงในสิ่งของ ลาภยศ คำชมต่างๆ จนลืมถึงความรักไป

แต่เเล้ววันที่ผมล้มก็มาถึง คุณยายและคุณตาผมเสียชีวิตติดๆกันในปีเดียวเมื่อต้นปีมฝที่ผ่านมา ผมเสียสิ่งเดียวที่เป็นจุดหมายในชีวิตผมเลยครับ ผมแค่อยากทำให้ท่านภูมิใจในตัวหลานและเห็นท่านยิ้ม แต่วันนี้ไม่มีอีกแล้วครับ และในวันนี้แหละครับที่แฟนคนนี้ก็มากอดผม ร้องไห้ไปกับผม และสัญญาว่าเราจะไม่ไปไหนจากกัน ถึงจุดนั้นเหมือนผมตาสว่างขึ้นมาทั้งหมด นึกย้อนเสียใจไปในชีวิตอดีตที่ผ่านมา และผมเลยรู้สึกถึงความรักแล้วครับ (จากที่โง่มานาน) ผมคิดว่าตายายท่านจากไปแล้ว ยังสอนและทิ้งผู้หญิงๆดีไว้เคียงข้างผมอีกคน ผมเลยสัญญาและตั้งใจเลยครับ ว่ายังไงผมก็จะกลับตัวกลับใจ และรักแฟนคนนี้ให้ดีที่สุดเลย

(ยาวหน่อยต้องขอโทษนะครับ) แต่เส้นทางของเราไม่ได้เรียบแล้วครับ มีเรื่องเก่าๆที่ผมเคยทำผุดขึ้นมาเรื่อยๆเมื่อเราทะเลาะกันบางที แต่ผมเลิกทุกอย่างไปแล้วและก็ยอมรับกับสิ่งที่ทำพลาดมาครับ ผ่านมาครึ่งปี ผมมีเหตุที่ต้องกลับไทยมาจัดการเรื่องคุณตาคุณยายให้เรียบร้อย ตอนนี้แฟนผมเค้าไม่เชื่อใจผมมากๆครับ และเริ่มเปิดโอกาศกับตัวเองหาคนใหม่ๆ ซึ่งผมก็รับรู้มาเดือนกว่าๆแล้ว แต่เพราะสิ่งเลวๆที่ทำมา ผมเลยละอายที่จะพูดอะไรมากครับ

ตอนนี้เราก็ถึงจุดที่ต้องตัดสินใจครับว่าจะเอายังไงกับชีวิตเราของคน ถึงผมจะเล่นไปเรื่อยๆ แต่นี่ก็แฟนคนที่สองในชีวิตและคิดว่าจะรักไปตลอดชีวิตแหละครับ ซึ่งผมทนได้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรต่อจากนี้ครับเพราะผมได้รักแฟนผมหมดหัวใจแล้ว แต่ถ้าแฟนผมเค้าต้องการจะไปจริงๆ ผมว่าผมควรจะเคารพในการตัดสินครับ หรือคุณคิดว่าผมควรเดินหน้าต่อ...

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้ครับ อย่าทำเลวเลยนะครับ มันไม่ดี
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่