สวัสดีครับ ผมอายุ 18 ปี ผมอาศัยอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกามาได้ 5 ปีแล้ว ผมแอบชอบสาวคนนึงมา 3 ปีซึ่งตอนนี้เป็นแฟนกับผมคบกันมาได้เกือบปีแล้ว เราเป็นรักแรกของกันและกันครับ ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อนตัวเธอเองก็เช่นกัน อาจยาวไปนิดเพราะผมเล่าละเอียดนะครับแต่เดี๋ยวจะเว้นให้เป็นแต่ละช่วงเพราะมันเยอะมากนะครับ ผมต้องการความช่วยเหลือจริงๆ นี่เป็นเรื่องจริงโดยตรงจากชีวิตผมครับ ตัวผมเองเป็นคนวิตกกังวลครับกลัวแล้วก็คิดไปเองซะส่วนใหญ่มันเลยทำให้เรื่องเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่หลายครั้งที่ผ่านมา
ช่วงที่ 1:
***แฟนผมเป็นคนโลเลครับ ชอบเปลี่ยนคำพูดบางทีก็พูดวกวนมันเลยทำให้เล่าออกมาได้ยาก ผมพยายามเล่าให้เข้าใจได้ง่ายที่สุดแล้วครับ***
แฟนผมแก่กว่าผมปีนึงครับแต่เรียนอยู่ชั้นเดียวกัน แฟนผมเป็นคนไต้หวัน (แต่เธอเรียกตัวเองว่าจีน) เธอไม่เคยคิดเรื่องมีแฟนเลยเพราะพ่อแม่กีดกันเรื่องนี้ ประมาณว่า "อย่าพึ่งไปคิดถึงเรื่องนี้เลยยังเด็กอยู่" แล้วก็อยากให้เธอเรียนและเป็นหมอซึ่งตัวเธอเองก็โฟกัสเรื่องเรียนมาตลอดและไม่เคยมีความรักเลย ก่อนเป็นแฟนกันผมโดนปฎิเสธหลายครั้งมากก เรารู้จักกันตั้งแต่ตอน ม.4 แต่เธอไม่รู้ว่าผมแอบชอบเธอจนถึง ม.6 เราไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยแต่ผมได้แต่คอยมองห่างๆซึ่งก็มีคุยบ้างแล้วก็รู้สึกดีตลอด พอตอนม.6 เราได้คุยกันเยอะขึ้นและได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันแล้วผมก็สารภาพรักแต่เธอปฎิเสธผมหลายครั้งโดยบอกผมว่าเธอไม่ชอบผมและไม่สนใจความรัก แต่ก็มีช่วงนึงที่เธอหลุดๆออกมาบ้างบอกว่าชอบผมนะแต่ก็เปลี่ยนคำพูดตัวเองว่าจริงๆไม่ได้ชอบเมื่อวานเธอคิดไปเองซึ่งตัวผมเองก็มองเห็นว่าเธอเป็นคนโลเลเปลี่ยนใจบ่อยมากวันนึงชอบผมอีกวันต่อมาไม่ชอบผมละ แต่ผมก็ตามตื๊อมาเรื่อยๆ จนเธอบอกผมว่าจริงๆเธอก็ชอบผมตั้งแต่แรกแหละแต่ไม่อยากคบเพราะถ้าคบต้องคอยมานั่งปิดบังทุกคนเพราะไม่อยากให้พ่อแม่รู้ทีหลัง เธออยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่า แต่ผมไม่ยอมแล้วก็บอกเธอว่าไม่เป็นไรหรอกคบกันแบบลับๆเนี่ยแหละได้ปิดได้อยู่แล้ว (มองกลับไปตอนนี้ผมคิดว่าผมโง่มากเพราะน้องชายเธอ กับญาติเธอก็อยู่โรงเรียนนี้เต็มไปหมด ซึ่งเราก็ไม่สามารถคุยกันได้อยู่แล้วที่โรงเรียน ต้องแอบคุยกันหลังเลิกเรียนเอา) เราก็ปิดกันมาประมาณ 1-2 เดือนจนกระทั่งโดนจับได้เพราะว่าเราจะไปงานพรอมด้วยกัน แล้วน้องชายเธอดันไปบอกทั้งครอบครัว แม่เธอโกรธมากแล้วหลังจากนั้นก็คอยเตือนให้เธอระวังตลอดและให้อยู่ห่างจากผมเพราะแม่เธอบอกเธอว่าสิ่งที่ผู้ชายวัยรุ่นต้องการคือ sex อย่างเดียว ซึ่งผมคิดว่ามันไม่แฟร์เลยเพราะแม่เธอไม่เคยคุยกับผมแม้แต่ครั้งเดียวแต่เหมารวมไปหมด แล้วแม่เธอก็ฟังแต่สิ่งที่น้องชายเธอพูดเกี่ยวกับผมซึ่งจะมีแต่สิ่งที่ไม่ดี แต่แฟนผมก็ไม่มีเสียงที่จะคอยปกป้องผมได้เพราะเวลาที่เธอจะพูดว่าผมไม่ใช่คนแบบนั้น แม่เธอจะไม่ฟังและห้ามให้เธอพูดโดยบอกว่า "อย่าเถียง" ซึ่งตัวแฟนผมเองเป็นคนอ่อนแอมาก เพราะพ่อแม่คอยโอ๋มาตลอดเธอเลยไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองเลย เวลาไปไหนมาไหนหรือทำอะไรจะมีคนอยู่ด้วยเพื่อช่วยเหลือตลอด เลยทำให้แฟนผมไม่กล้าเถียงพ่อแม่เพื่อผมอีก นี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เราได้เลิกกัน เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดแล้วก็แอบพ่อแม่อีกแล้วเพราะโดนจับได้ ซึ่งพ่อแม่เธอเองก็ระมัดระวังมากขึ้นและห้ามให้เธออยู่หลังเลิกเรียน ***ผมมารู้ในช่วงที่ 3 ครับว่าถ้าเธอจะมีแฟนครอบครัวเธออยากให้คนคนนั้นเป็นคนจีน ซึ่งตอนแรกแฟนผมก็อยากมีแฟนเป็นคนจีนแต่เธอบอกผมว่าผมคือผู้ชายในอุดมคติของเธอ (มีทุกอย่างยกเว้นเป็นคนจีน จริงๆแล้วผมเป็นลูกครึ่งไทย-จีนแต่พูดจีนไม่ได้แล้วก็ไม่รู้วัฒนธรรมจีนเลยไม่ถือว่าผมเป็นคนจีนครับ)***
ช่วงที่ 2:
เราไม่ค่อยได้เจอหรือคุยกันเลยประมาณ 2 อาทิตย์แต่พอเจอเมื่อไหร่ผมก็พยายามจะเข้าไปคุยไปถามว่าทำไมเราแอบคบกันต่อไม่ได้ เธอก็จะบอกผมว่าตอนนี้เธอไม่ชอบผมไม่ได้แล้วจริงๆเพราะรู้สึกผิดแต่เธอบอกผมว่าให้รอจนถึงมหาลัยซึ่งมันก็อีกประมาณ 5 เดือนกว่าเราจะเรียนจบผมรอไม่ไหวจริงๆ ผมก็พยายามคุยกับเธอทุกวิถีทางและบอกเธอว่าเพราะผมให้เธอไปแล้ว 100% ให้ผมถอยออกมาผมคงทำไม่ได้ ตอนแรกๆเธอก็ไม่ฟังและไม่ยอมกลับมาคบกับผมเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก จนกระทั่งเดือนต่อมาเธอได้กลับมาคุยกับผมและเราก็ตกลงเป็นแฟนกันอีก แต่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมครับเพราะเธอระแวงสิ่งรอบข้างมากกว่าเดิมกลัวโดนจับได้อีกว่านี่เป็นช่วงที่เราคบกันแล้วก็เลิกกันแล้วก็กลับมาคบกันอีกบ่อยมากประมาณ 4-5 ครั้งได้ เวลาผมอยู่กับแฟนเพียงแค่
สองคนเราก็มีความสุขกันดี แต่เพราะแฟนผมเป็นคนลังเล, ขี้กังวลและติดเพื่อนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอโดนจับได้เลยกลายเป็นแบบนี้คูณ 10 เลยครับหนักกว่าเดิมเยอะมาก แต่ก่อนตอนยังไม่โดนจับได้แฟนผมจะอยากอยู่กับผมตลอดแล้วก็จะเลือกผมตลอดแต่พอตอนนี้มีอะไรๆก็จะเลือกแต่เพื่อนครับเพราะว่ามันปลอดภัยกว่า (ถ้าไปกับผมมีสิทธิ์ที่จะถูกพ่อแม่จับได้อีก) เพื่อนเธอก็ไม่ชอบผมสักคนครับผมก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มันเลยทำให้ผมไปไหนมาไหนกับเธอตอนที่เธออยู่กับเพื่อนเธอไม่ได้ ผมก็งอลแล้วก็น้อยใจครับเพราะไม่ได้ทำอะไรไปไหนมาไหนด้วยกันเลย แล้วก็มีหลายครั้งที่เธอบอกเลิกผมหรือทิ้งผมไปเพราะผมโกรธ/งอลเธอและเหตุผลที่เธอบอกกับผมเสมอตอนเลิกกันคือเธอไม่ชอบผมแล้วหมดรักแล้วเป็นแค่เพื่อนกันเถอะ แล้วก็เลิกคุยกันไปประมาณ 2-3 วันแล้วก็กลับมาเริ่มคุยกันในถานะเพื่อนแล้วก็กลับมาคบกันอีก มันวนไปแบบนี้ประมาณ 4-5 ครั้งได้ครับ ***อันนี้ผมก็มารู้ในช่วงที่ 3 เหมือนกันว่าที่เธอบอกผมว่าเธอไม่ชอบผมแล้วเธอพยายามที่จะหลอกตัวเองครับ จริงๆเธอก็ยังชอบผมอยู่แต่เธอไม่อยากมานั่งเครียดปิดบังพ่อแม่ แล้วเธอก็ไม่อยากพูดออกมาว่าให้ผมรอจนถึงมหาลัยเหมือนแต่ก่อนเพราะตอนนี้เธอไม่รู้จริงๆว่าเธอยังจะชอบผมอยู่หรือเปล่าในอนาคต เธอไม่อยากให้ผมรอสิ่งที่ไม่แน่นอน***
ช่วงที่ 3:
ถ้าถามว่าผมทนได้ไงทำไมผมยังชอบเธออยู่หนะหรอ? ผมคงตอบว่าเพราะเธอเป็นคนที่ผมชอบเพราะเธอคือสาวในอดุมคติของผม เป็นสเป็กของผมทั้งรูปร่าง หน้าตา แล้วก็นิสัย แต่หลังๆมาตั้งแต่ที่โดนพ่อแม่จับได้นิสัยเธอเปลี่ยนแปลงบ่อยมาก (ซึ่งเรื่องนี้ผมปรึกษากับพี่ของผม พี่ผมบอกว่าผู้หญิงในช่วงนี้อารมณ์แปรปวน) ผมชอบเธอเวลาที่เธอดีกับผมเวลาที่ผมส่งข้อความไปปกติเธอจะตอบทันทีทันใดประมาณ 5-10 วิได้ ซึ่งมันทำให้ผมคาดหวังว่าเธอคงจะตอบผมเร็วตลอด พอบางครั้งเธอตอบผมโครตช้าประมาณชั่วโมงนึงหรือนานกว่านั้นหรือบางทีก็จะไม่ตอบเลยอ่านเฉยๆ ตัวผมเองจะโอเคตอนแรก แต่จะหัวเสียมากตอนหลังเพราะมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่มันจะเป็นแบบนี้ประมาณ 2-3 วันผมจึงคิดว่าเธอไม่แคร์ผมเหมือนเดิมแล้วครับ มันเกิดขึ้นหลายครั้งแต่ผมเองก็ยังไม่ชินสักที ผมก็เลยขอคุยกับเธอแบบจริงๆจังๆ เราเลยได้คุยปัญหาคาใจกันหลายเรื่องมากรวมถึงเรื่องที่ผมเป็นผู้ชายในอุดมคติของเธอยกเว้นไม่ใช่คนจีนกับเรื่องที่เธอพยายามหลอกตัวเองว่าไม่ชอบผมเพื่อที่จะไม่ต้องมาแบกความรู้สึกของผม ผมบอกเธอว่าผมไม่ชอบที่เธอเป็นแบบนี้ทั้งเรื่องที่เธอทิ้งผมไปตลอดตอนเรามีปัญหาแทนที่จะพยายามแก้ไข แล้วก็ที่นิสัยเธอเปลี่ยนแปลงตลอด เธอเลยบอกผมว่าเธอไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันและกำลังเรียนรู้ตัวเองอยู่ เธออยากทำอะไรก็ได้ที่เธออยากทำไม่อยากให้เรามาเป็นตัวถ่วงห้ามเธอให้ทำอะไร เธอชอบผมแต่เธอบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะมีแฟนเพราะไม่อยากแคร์ใคร อยากแคร์แค่ตัวเอง ที่ทิ้งผมไปแล้วกลับมาคบก็เพราะมีหลายครั้งที่คิดว่าตัวเองพร้อมแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่พร้อมเพราะไม่ชอบให้ผมมาคอยจู้จี้จุกจิกเพราะเธอชอบความอิสระ ซึ่งตัวเธอเองต้องการความผูกมัดเธอบอกกับผมเองว่าเธอไม่อยากได้เพลย์บอยซึ่งผมก็ทำตัวเองให้เป็นคนผูกมัดเพื่อเธอ ผมเลยสับสนและกังวลว่าเธอต้องการอะไรกันแน่เพราะเธอพูดวกไปวนมา ผมเลยถามเธอว่าเธอต้องการยังไง เธอก็บอกผมว่าเธอชอบผมอยู่แต่ไม่ชอบที่ผมต้องมาคอยโกรธเธอเวลาที่เธอไม่ตอบผมหรือตอนที่เธอตอบผมช้าเพราะเธอตอบผมเร็วทุกวันตลอดคงไม่ได้ และเธอจะให้ผม 75-80% และกับเพื่อนอีก 20-25% เธอไม่ได้อยากใช้เวลาอยู่กับผม 100% ตอนนี้ก็ยังเป็นแฟนกันอยู่ยังไม่ได้เลิกกันแต่พอคุยกันเรื่องซีเรียสกันวันต่อมาเธอก็จะไม่คุยกับผมบ้างเพราะเธอไม่ชอบคุยเรื่องเครียดๆ
สรุปเรื่องที่ผมกำลังกังวลแล้วก็เครียดคือ ผมคาดหวังมากเกินไปหรือป่าว? ความคาดหวังของผมมันสมเหตุสมผลไหม? ผมกังวลในสิ่งที่ไม่ควรกังวลหรือเปล่า? เพราะผมคิดว่าถ้าเกิดเป็นแฟนกันก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันตลอดอยากไปไหนมาไหนด้วยกันคุยกันตลอด แต่ผมคิดว่าแฟนผมไม่อยากอยู่กับผมตลอดเพราะเธอต้องการมองหาคนที่ดีกว่าผมหรือเปิดโอกาสตัวเองที่เจอคนที่ดีกว่าผม (อันนี้ผมคิดมากไปเองหรือป่าว?) จริงๆแล้วแฟนผมคงแค่ยังห่วงกับแคร์เพื่อนเธออยู่ เธอพูดให้ผม 75-80% กับเพื่อน 20-25% แต่การกระทำของเธอผมว่าเธอให้ผมอะ 40% แล้วก็ให้เพื่อนเธอ 60% ผมกังวัลเรื่องที่เธอแคร์เพื่อนเธอมากกว่าผม ผมกลัวว่าเธอจะไม่ใส่ใจผมเพราะอยู่กับเพื่อน กลัวว่าเธอจะสนใจเพื่อนมากกว่า คือมันไม่เหมือนเดิมอะครับผมอยากได้เธอตอนที่ไม่โดนพ่อแม่จับได้คือมา เพราะเธอแคร์ผมตลอดแต่ตอนนี้เธอแคร์และเลือกที่จะอยู่กับเพื่อนมากกว่าผมอีกผมไม่รู้ว่าผมควรทำไงดีผมกังวัลมากเพราะเธออยากไปเที่ยวกับเพื่อน ผมกังวัลว่าเธออาจไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าผมตอนที่อยู่กับเพื่อนเพราะเพื่อนเธอไม่ชอบผมอยู่แล้วอาจแนะนำให้เธอไปคบกับคนอื่นดู ผมระแวงแล้วก็กลัวมากๆเลยครับ แถมยังมีเรื่องทีต้องคอยปิดบังพ่อแม่เธออีกเพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้าตอนไหน
ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมกำลังจะขึ้นมหาลัย ปี 1 ครับ ตอนนี้เธออยู่ที่ไต้หวันเที่ยวกับครอบครัว ส่วนผมจะบินกลับไทยอีก 1 อาทิตย์ มหาลัยจะเปิดวันที่ 21 สิงหา แต่ผมจะกลับมาเมกาวันที่ 13 เราก็เลยจะไม่ได้เจอกันประมาณเดือนนึง ผมแค่อยากเป็นคนพิเศษอะครับอยากให้เธอคอยดูแลเอาใจใส่ตลอด ผมควรทำยังไง? ผมควรเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผมเองเพื่อที่จะไม่ต้องคาดหวังมากหรือเธอไม่ได้รักผมจริงๆและผมควรหาคนใหม่ครับ?
ขอบคุณที่อ่านครับ ได้โปรดช่วยผมทีผมจะบ้าตายอยู่แล้วเพราะว่าบางทีนั่งรอเธอตอบเป็นชั่วโมงเลยครับ ปวดหัวแล้วก็เครียดมากๆเวลาที่เธอเลือกเพื่อนด้วย
***มีปัญหาเรื่องความรักในต่างประเทศครับ ขอคำปรึกษา/แนะนำด้วยครับ***
ช่วงที่ 1:
***แฟนผมเป็นคนโลเลครับ ชอบเปลี่ยนคำพูดบางทีก็พูดวกวนมันเลยทำให้เล่าออกมาได้ยาก ผมพยายามเล่าให้เข้าใจได้ง่ายที่สุดแล้วครับ***
แฟนผมแก่กว่าผมปีนึงครับแต่เรียนอยู่ชั้นเดียวกัน แฟนผมเป็นคนไต้หวัน (แต่เธอเรียกตัวเองว่าจีน) เธอไม่เคยคิดเรื่องมีแฟนเลยเพราะพ่อแม่กีดกันเรื่องนี้ ประมาณว่า "อย่าพึ่งไปคิดถึงเรื่องนี้เลยยังเด็กอยู่" แล้วก็อยากให้เธอเรียนและเป็นหมอซึ่งตัวเธอเองก็โฟกัสเรื่องเรียนมาตลอดและไม่เคยมีความรักเลย ก่อนเป็นแฟนกันผมโดนปฎิเสธหลายครั้งมากก เรารู้จักกันตั้งแต่ตอน ม.4 แต่เธอไม่รู้ว่าผมแอบชอบเธอจนถึง ม.6 เราไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยแต่ผมได้แต่คอยมองห่างๆซึ่งก็มีคุยบ้างแล้วก็รู้สึกดีตลอด พอตอนม.6 เราได้คุยกันเยอะขึ้นและได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันแล้วผมก็สารภาพรักแต่เธอปฎิเสธผมหลายครั้งโดยบอกผมว่าเธอไม่ชอบผมและไม่สนใจความรัก แต่ก็มีช่วงนึงที่เธอหลุดๆออกมาบ้างบอกว่าชอบผมนะแต่ก็เปลี่ยนคำพูดตัวเองว่าจริงๆไม่ได้ชอบเมื่อวานเธอคิดไปเองซึ่งตัวผมเองก็มองเห็นว่าเธอเป็นคนโลเลเปลี่ยนใจบ่อยมากวันนึงชอบผมอีกวันต่อมาไม่ชอบผมละ แต่ผมก็ตามตื๊อมาเรื่อยๆ จนเธอบอกผมว่าจริงๆเธอก็ชอบผมตั้งแต่แรกแหละแต่ไม่อยากคบเพราะถ้าคบต้องคอยมานั่งปิดบังทุกคนเพราะไม่อยากให้พ่อแม่รู้ทีหลัง เธออยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่า แต่ผมไม่ยอมแล้วก็บอกเธอว่าไม่เป็นไรหรอกคบกันแบบลับๆเนี่ยแหละได้ปิดได้อยู่แล้ว (มองกลับไปตอนนี้ผมคิดว่าผมโง่มากเพราะน้องชายเธอ กับญาติเธอก็อยู่โรงเรียนนี้เต็มไปหมด ซึ่งเราก็ไม่สามารถคุยกันได้อยู่แล้วที่โรงเรียน ต้องแอบคุยกันหลังเลิกเรียนเอา) เราก็ปิดกันมาประมาณ 1-2 เดือนจนกระทั่งโดนจับได้เพราะว่าเราจะไปงานพรอมด้วยกัน แล้วน้องชายเธอดันไปบอกทั้งครอบครัว แม่เธอโกรธมากแล้วหลังจากนั้นก็คอยเตือนให้เธอระวังตลอดและให้อยู่ห่างจากผมเพราะแม่เธอบอกเธอว่าสิ่งที่ผู้ชายวัยรุ่นต้องการคือ sex อย่างเดียว ซึ่งผมคิดว่ามันไม่แฟร์เลยเพราะแม่เธอไม่เคยคุยกับผมแม้แต่ครั้งเดียวแต่เหมารวมไปหมด แล้วแม่เธอก็ฟังแต่สิ่งที่น้องชายเธอพูดเกี่ยวกับผมซึ่งจะมีแต่สิ่งที่ไม่ดี แต่แฟนผมก็ไม่มีเสียงที่จะคอยปกป้องผมได้เพราะเวลาที่เธอจะพูดว่าผมไม่ใช่คนแบบนั้น แม่เธอจะไม่ฟังและห้ามให้เธอพูดโดยบอกว่า "อย่าเถียง" ซึ่งตัวแฟนผมเองเป็นคนอ่อนแอมาก เพราะพ่อแม่คอยโอ๋มาตลอดเธอเลยไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองเลย เวลาไปไหนมาไหนหรือทำอะไรจะมีคนอยู่ด้วยเพื่อช่วยเหลือตลอด เลยทำให้แฟนผมไม่กล้าเถียงพ่อแม่เพื่อผมอีก นี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เราได้เลิกกัน เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดแล้วก็แอบพ่อแม่อีกแล้วเพราะโดนจับได้ ซึ่งพ่อแม่เธอเองก็ระมัดระวังมากขึ้นและห้ามให้เธออยู่หลังเลิกเรียน ***ผมมารู้ในช่วงที่ 3 ครับว่าถ้าเธอจะมีแฟนครอบครัวเธออยากให้คนคนนั้นเป็นคนจีน ซึ่งตอนแรกแฟนผมก็อยากมีแฟนเป็นคนจีนแต่เธอบอกผมว่าผมคือผู้ชายในอุดมคติของเธอ (มีทุกอย่างยกเว้นเป็นคนจีน จริงๆแล้วผมเป็นลูกครึ่งไทย-จีนแต่พูดจีนไม่ได้แล้วก็ไม่รู้วัฒนธรรมจีนเลยไม่ถือว่าผมเป็นคนจีนครับ)***
ช่วงที่ 2:
เราไม่ค่อยได้เจอหรือคุยกันเลยประมาณ 2 อาทิตย์แต่พอเจอเมื่อไหร่ผมก็พยายามจะเข้าไปคุยไปถามว่าทำไมเราแอบคบกันต่อไม่ได้ เธอก็จะบอกผมว่าตอนนี้เธอไม่ชอบผมไม่ได้แล้วจริงๆเพราะรู้สึกผิดแต่เธอบอกผมว่าให้รอจนถึงมหาลัยซึ่งมันก็อีกประมาณ 5 เดือนกว่าเราจะเรียนจบผมรอไม่ไหวจริงๆ ผมก็พยายามคุยกับเธอทุกวิถีทางและบอกเธอว่าเพราะผมให้เธอไปแล้ว 100% ให้ผมถอยออกมาผมคงทำไม่ได้ ตอนแรกๆเธอก็ไม่ฟังและไม่ยอมกลับมาคบกับผมเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก จนกระทั่งเดือนต่อมาเธอได้กลับมาคุยกับผมและเราก็ตกลงเป็นแฟนกันอีก แต่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมครับเพราะเธอระแวงสิ่งรอบข้างมากกว่าเดิมกลัวโดนจับได้อีกว่านี่เป็นช่วงที่เราคบกันแล้วก็เลิกกันแล้วก็กลับมาคบกันอีกบ่อยมากประมาณ 4-5 ครั้งได้ เวลาผมอยู่กับแฟนเพียงแค่สองคนเราก็มีความสุขกันดี แต่เพราะแฟนผมเป็นคนลังเล, ขี้กังวลและติดเพื่อนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอโดนจับได้เลยกลายเป็นแบบนี้คูณ 10 เลยครับหนักกว่าเดิมเยอะมาก แต่ก่อนตอนยังไม่โดนจับได้แฟนผมจะอยากอยู่กับผมตลอดแล้วก็จะเลือกผมตลอดแต่พอตอนนี้มีอะไรๆก็จะเลือกแต่เพื่อนครับเพราะว่ามันปลอดภัยกว่า (ถ้าไปกับผมมีสิทธิ์ที่จะถูกพ่อแม่จับได้อีก) เพื่อนเธอก็ไม่ชอบผมสักคนครับผมก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มันเลยทำให้ผมไปไหนมาไหนกับเธอตอนที่เธออยู่กับเพื่อนเธอไม่ได้ ผมก็งอลแล้วก็น้อยใจครับเพราะไม่ได้ทำอะไรไปไหนมาไหนด้วยกันเลย แล้วก็มีหลายครั้งที่เธอบอกเลิกผมหรือทิ้งผมไปเพราะผมโกรธ/งอลเธอและเหตุผลที่เธอบอกกับผมเสมอตอนเลิกกันคือเธอไม่ชอบผมแล้วหมดรักแล้วเป็นแค่เพื่อนกันเถอะ แล้วก็เลิกคุยกันไปประมาณ 2-3 วันแล้วก็กลับมาเริ่มคุยกันในถานะเพื่อนแล้วก็กลับมาคบกันอีก มันวนไปแบบนี้ประมาณ 4-5 ครั้งได้ครับ ***อันนี้ผมก็มารู้ในช่วงที่ 3 เหมือนกันว่าที่เธอบอกผมว่าเธอไม่ชอบผมแล้วเธอพยายามที่จะหลอกตัวเองครับ จริงๆเธอก็ยังชอบผมอยู่แต่เธอไม่อยากมานั่งเครียดปิดบังพ่อแม่ แล้วเธอก็ไม่อยากพูดออกมาว่าให้ผมรอจนถึงมหาลัยเหมือนแต่ก่อนเพราะตอนนี้เธอไม่รู้จริงๆว่าเธอยังจะชอบผมอยู่หรือเปล่าในอนาคต เธอไม่อยากให้ผมรอสิ่งที่ไม่แน่นอน***
ช่วงที่ 3:
ถ้าถามว่าผมทนได้ไงทำไมผมยังชอบเธออยู่หนะหรอ? ผมคงตอบว่าเพราะเธอเป็นคนที่ผมชอบเพราะเธอคือสาวในอดุมคติของผม เป็นสเป็กของผมทั้งรูปร่าง หน้าตา แล้วก็นิสัย แต่หลังๆมาตั้งแต่ที่โดนพ่อแม่จับได้นิสัยเธอเปลี่ยนแปลงบ่อยมาก (ซึ่งเรื่องนี้ผมปรึกษากับพี่ของผม พี่ผมบอกว่าผู้หญิงในช่วงนี้อารมณ์แปรปวน) ผมชอบเธอเวลาที่เธอดีกับผมเวลาที่ผมส่งข้อความไปปกติเธอจะตอบทันทีทันใดประมาณ 5-10 วิได้ ซึ่งมันทำให้ผมคาดหวังว่าเธอคงจะตอบผมเร็วตลอด พอบางครั้งเธอตอบผมโครตช้าประมาณชั่วโมงนึงหรือนานกว่านั้นหรือบางทีก็จะไม่ตอบเลยอ่านเฉยๆ ตัวผมเองจะโอเคตอนแรก แต่จะหัวเสียมากตอนหลังเพราะมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่มันจะเป็นแบบนี้ประมาณ 2-3 วันผมจึงคิดว่าเธอไม่แคร์ผมเหมือนเดิมแล้วครับ มันเกิดขึ้นหลายครั้งแต่ผมเองก็ยังไม่ชินสักที ผมก็เลยขอคุยกับเธอแบบจริงๆจังๆ เราเลยได้คุยปัญหาคาใจกันหลายเรื่องมากรวมถึงเรื่องที่ผมเป็นผู้ชายในอุดมคติของเธอยกเว้นไม่ใช่คนจีนกับเรื่องที่เธอพยายามหลอกตัวเองว่าไม่ชอบผมเพื่อที่จะไม่ต้องมาแบกความรู้สึกของผม ผมบอกเธอว่าผมไม่ชอบที่เธอเป็นแบบนี้ทั้งเรื่องที่เธอทิ้งผมไปตลอดตอนเรามีปัญหาแทนที่จะพยายามแก้ไข แล้วก็ที่นิสัยเธอเปลี่ยนแปลงตลอด เธอเลยบอกผมว่าเธอไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันและกำลังเรียนรู้ตัวเองอยู่ เธออยากทำอะไรก็ได้ที่เธออยากทำไม่อยากให้เรามาเป็นตัวถ่วงห้ามเธอให้ทำอะไร เธอชอบผมแต่เธอบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะมีแฟนเพราะไม่อยากแคร์ใคร อยากแคร์แค่ตัวเอง ที่ทิ้งผมไปแล้วกลับมาคบก็เพราะมีหลายครั้งที่คิดว่าตัวเองพร้อมแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่พร้อมเพราะไม่ชอบให้ผมมาคอยจู้จี้จุกจิกเพราะเธอชอบความอิสระ ซึ่งตัวเธอเองต้องการความผูกมัดเธอบอกกับผมเองว่าเธอไม่อยากได้เพลย์บอยซึ่งผมก็ทำตัวเองให้เป็นคนผูกมัดเพื่อเธอ ผมเลยสับสนและกังวลว่าเธอต้องการอะไรกันแน่เพราะเธอพูดวกไปวนมา ผมเลยถามเธอว่าเธอต้องการยังไง เธอก็บอกผมว่าเธอชอบผมอยู่แต่ไม่ชอบที่ผมต้องมาคอยโกรธเธอเวลาที่เธอไม่ตอบผมหรือตอนที่เธอตอบผมช้าเพราะเธอตอบผมเร็วทุกวันตลอดคงไม่ได้ และเธอจะให้ผม 75-80% และกับเพื่อนอีก 20-25% เธอไม่ได้อยากใช้เวลาอยู่กับผม 100% ตอนนี้ก็ยังเป็นแฟนกันอยู่ยังไม่ได้เลิกกันแต่พอคุยกันเรื่องซีเรียสกันวันต่อมาเธอก็จะไม่คุยกับผมบ้างเพราะเธอไม่ชอบคุยเรื่องเครียดๆ
สรุปเรื่องที่ผมกำลังกังวลแล้วก็เครียดคือ ผมคาดหวังมากเกินไปหรือป่าว? ความคาดหวังของผมมันสมเหตุสมผลไหม? ผมกังวลในสิ่งที่ไม่ควรกังวลหรือเปล่า? เพราะผมคิดว่าถ้าเกิดเป็นแฟนกันก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันตลอดอยากไปไหนมาไหนด้วยกันคุยกันตลอด แต่ผมคิดว่าแฟนผมไม่อยากอยู่กับผมตลอดเพราะเธอต้องการมองหาคนที่ดีกว่าผมหรือเปิดโอกาสตัวเองที่เจอคนที่ดีกว่าผม (อันนี้ผมคิดมากไปเองหรือป่าว?) จริงๆแล้วแฟนผมคงแค่ยังห่วงกับแคร์เพื่อนเธออยู่ เธอพูดให้ผม 75-80% กับเพื่อน 20-25% แต่การกระทำของเธอผมว่าเธอให้ผมอะ 40% แล้วก็ให้เพื่อนเธอ 60% ผมกังวัลเรื่องที่เธอแคร์เพื่อนเธอมากกว่าผม ผมกลัวว่าเธอจะไม่ใส่ใจผมเพราะอยู่กับเพื่อน กลัวว่าเธอจะสนใจเพื่อนมากกว่า คือมันไม่เหมือนเดิมอะครับผมอยากได้เธอตอนที่ไม่โดนพ่อแม่จับได้คือมา เพราะเธอแคร์ผมตลอดแต่ตอนนี้เธอแคร์และเลือกที่จะอยู่กับเพื่อนมากกว่าผมอีกผมไม่รู้ว่าผมควรทำไงดีผมกังวัลมากเพราะเธออยากไปเที่ยวกับเพื่อน ผมกังวัลว่าเธออาจไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าผมตอนที่อยู่กับเพื่อนเพราะเพื่อนเธอไม่ชอบผมอยู่แล้วอาจแนะนำให้เธอไปคบกับคนอื่นดู ผมระแวงแล้วก็กลัวมากๆเลยครับ แถมยังมีเรื่องทีต้องคอยปิดบังพ่อแม่เธออีกเพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้าตอนไหน
ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมกำลังจะขึ้นมหาลัย ปี 1 ครับ ตอนนี้เธออยู่ที่ไต้หวันเที่ยวกับครอบครัว ส่วนผมจะบินกลับไทยอีก 1 อาทิตย์ มหาลัยจะเปิดวันที่ 21 สิงหา แต่ผมจะกลับมาเมกาวันที่ 13 เราก็เลยจะไม่ได้เจอกันประมาณเดือนนึง ผมแค่อยากเป็นคนพิเศษอะครับอยากให้เธอคอยดูแลเอาใจใส่ตลอด ผมควรทำยังไง? ผมควรเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผมเองเพื่อที่จะไม่ต้องคาดหวังมากหรือเธอไม่ได้รักผมจริงๆและผมควรหาคนใหม่ครับ?
ขอบคุณที่อ่านครับ ได้โปรดช่วยผมทีผมจะบ้าตายอยู่แล้วเพราะว่าบางทีนั่งรอเธอตอบเป็นชั่วโมงเลยครับ ปวดหัวแล้วก็เครียดมากๆเวลาที่เธอเลือกเพื่อนด้วย