สวัสดีค่ะ ไม่ได้เรียนแบบ แต่อดไม่ได้ที่คงต้องพูดว่า ....
▶ นี่คือกระทู้แรกของเรา และ ไม่คิดว่าจะต้องมาตั้งกระทู้ของตัวเองด้วย 5555
ยังไงผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ 😊
สวัสดีอีกรอบนะคะ เรื่องของเรา เราเองก็ไม่แน่ใจ
ว่าเราตั้งเผื่อมาระบาย เผื่อตั้งคำถาม เผื่อข้อความเห็น หรืออะไร
แต่แน่ๆ คือ เราอยากเตือนใจหลายๆคน ว่าอย่าทิ้งขว้างความรู้สึกใคร
อย่าทำดีเมื่อตอนสายไป อย่าทำสิ่งที่ขอตอนที่ไม่ต้องการแล้ว หรือ กำลังจะเสียมันไป ....
เรากับแฟนเริ่มคุยและคบกันมาตั้งแต่เราจบ ม.3 ใหม่ๆ
เค้าเป็นรุ่นพี่เรา 2ปี แต่ห่างกันแค่1 ชั้นเรียน งงมั้ยไม่งงเนอะ 55555
เรารู้จักกัน เพราะ เรียน มอต้นที่เดียวกัน คุยผ่าน MSN ทำไมดูแก่ 5555
อยู่นาน ทำให้รู้ว่าบ้านเราเข้มงวด เหมือนกัน ห้ามกลับมืด (ไม่เกิน17.00)
ห้ามเที่ยวกลางคืน ห้ามนอนบ้านเพื่อน ห้ามนู่นนี. บลาๆ
ตอนนั้น เราโอเคและเราอุ่นใจ ที่เจอคนเหมือนๆกัน และ พี่เค้าก็นิสัยดี
ใจเย็น ให้เกียรติเรา ไม่เคยด่าว่า กล้ามาเจอพ่อแม่เรา (พ่อดุมาก ซึ้งลูกสาวไม่ได้สวยมาก)
อีกอย่างที่เราโอเคมาก คือ เราไม่ต้องลำบากใจ
เฅฅ.พราะ ถ้าเราไม่ได้ไปไหนทำอะไรแบบที่วัยรุ่นทั่วไปทำกัน ก็เพราะเรา2คนเอง
แต่ไม่ใช่ว่า ไม่ได้ไป ไม่ได้ทำ เพราะ ใครคนใดคนนึง สำหรับเราเรารู้สึกว่า
ถ้าคนนึงไปได้ อีกคนไปไม่ได้ คนที่ไปไม่ได้ก็อยากไปอยู่ดี พารานอยอีกที่ออกไม่ได้
ถ้าแบบนี้ คือ ออกไม่ได้ทั้งคู่ เย้!!! เรากับแฟน เรียน ปวช เเฟนเรียนช่างกล เราเรียนบริหาร
ทุกอย่างก็ดำเนินมาเรื่อยๆ จนมาถึงตอนเค้า อยู่ปี 3 และเราอยู่ปี2
พอเค้าปี3. เค้าฝึกงานในห้าง เข้าออก ตามเวลาห้างปิด แน่นอนว่าห้างปิด 22.30 น.
เค้าจึงกลับดึกได้ แต่... นั้นคือจุดเปลี่ยน ตลอดไป
เพราะเค้าเริ่มเที่ยว กินเหล้า ปารตี้ เหมือนเด็กเก็บกด ที่ได้ออกสู่โลกกว้าง
สิ่งที่ตามมาคือ ทำไมเค้าไปได้ ทำได้ ในขณะที่เราทำไม่ได้เหมือนเดิม ยังต้องกลับบ้สนเวลาเดิม
เรานอย เรางอล เราโกด เราไม่โอเคมากๆ เราร้องไห้เพราะเป็นห่วง เพราะเค้าขี่มอเตอร์ดึกๆ ไปเที่ยว
เราร้องไห้น้อยใจ ที่เวลาของเราเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เรารอเค้าเลิกงาน แต่พอเลิกงานจากที่ได้คุยกัน
กลับกลายเป็น ไม่มี เพราะเค้าไปเที่ยวต่อ ข้อเสียขอเค้าคือ ถ้าอยู่กับเพื่อนจะไม่โท และ ไม่รับไม่คุยมือถือเลย
แน่นอนว่า เราโทรไปเค้าไม่อยากคุย และ ถ้าเราไม่พอใจใส่ จะตัดสายทิ้งปิดเครื่อง ทันที
ยังไม่จบบบ สิ่งที่ตามมาต่อคือ เค้า เที่ยว กินเหล้า จนตื่นไปฝึกงานไม่ไหว
พอเราพูด เราเตือน เราย้ำ คือ หงุดหงิด ไม่พอใจ รำคาน เค้าพูดว่า เกรดก็เกรดเค้ามายุ่งทำไม?
แต่สำหรับเราคือ ถ้าจะคบถึงแต่ง อนาคตเค้าก็เหมือนอนาคตเรา ถ้าเค้าเรียนไม่จบก็ไร้อนาคต
ทุกอย่างเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมีปัญหาทะเลาะกับที่บ้าน สิ่งที่เค้าเลือกทำคือ ....
หนีออกจากบ้าน ไม่กลับบ้าน เพราะที่บ้านว่า และ ด่า ที่เค้าเที่ยวกินเหล้า เหลวไหล
แต่ไม่นาน ที่บ้านเค้าก็ยกธงขาว ยอมเค้าทุกอย่างแค่กลับบ้านก็พอ
เค้าเลยใช้สิทธิผู้ชนะ ด้วยการอยู่หอ ให้เหตุผลว่าได้ตื่นไปเรียนทัน
ที่บ้านก็จำใจยอม หลังจากนั้น เค้าก็กินเหล้า เย็นยันเช้า หรือ มืดยันสว่าง ไปเรียนไม่ไหวเกือบไม่จบ ปวช
เค้าแทบหายไปจากเรา มีแต่เราที่วิ่งตาม ร้องไห้บ้าบอทุกวันทะเลาะกันทุกวัน
อาจจะเพราะตอนนั้นเราเด็กด้วย เราเลยคิดว่าไหนตอนนั้นเราศีลเสมอกัน เราเข้าใจกัน แต่ตอนนี้ไม่เลย
ทำไมตอนนี้ มันกลับตลาปัดไปหมด เราช็อก กับการเปลี่ยนแปลงมาก แต่ตอนนั้น รักไปแล้ว
เราคิดว่า เราจะอยู่ เพราะเชื่อว่า มันจะเหมือนเดิมได้ แต่จริงๆคือ ไม่เลย
เค้ากินเหล้าหนักมาก สังคมหนักมาก จนเข้ามหาลัย เราคิดว่าโตขึ้นคงดีขึ้น คิดได้เอง
แต่เปล่าเลย หนักกว่าเดิม สังคมวิศวะ รับน้องต่อด้วยเลี้ยงเหล้า
สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ กลุ่มใหญ่กว่าเดิม เพิ่มเติม คือ รุ่นพี่. เย้!😕
เค้าเข้ามหาลัยก่อนเรา 1ปี ปีแรกที่เรียน เค้าติดเพื่อนกินเหล้า จนเทอมแรกได F7ตัว
เทอมสอง ได้ F มาอีก5ตัว!!! อเมซิ่งมากที่รักกกก เก่งมากกกก ปรบมือค่ะทุกคน รออัลไล!!
เค้าเลยซิว เข้าปี1ใหม่พร้อมเรา แต่ก็เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ หนักกว่าเดิม!!!!
ตลอด 3ปี ที่ผ่านมา เราตามเค้า เข็นเค้า ให่ตื่นไปเรียน เราเสียสุขภาพจิตมาก
เพราะ ที่บ้านเค้าหวังว่าเราจะพาเค้าไปในทางที่ดีได้ เอาง่ายๆก็จับตาดูอยู่ ให้พากันเรียน
ช่วง ปวช เราต้องลุ้นทุกวัน ว่าเค้าจะตื่นไหม โทไปจะติดไหมชอบเมาและแบตหมดไป
ทุกเช้า เราปลุกเค้า ด้วยการโทรหาเป็นระยะ ตั้งแต่ 6โมง 45 พอเราวางเค้าก็นอนต่อ
พอเราเซ้าซี้ก็ ตวาดใส่ และหลายครั้งเค้าก็หลับต่อ ให้เราโทรปลุกและยืนรอโมโหจนร้องไหแทบทุกวัน
ซึ้งตอนนั่น เรายังไม่มีรถ เพราะยังไม. 18 เราปลุกและยืนรอขึ้นรถไปเรียนพร้อมกัน
หลายครั้งเค้าชอบพูดให่ไปก่อน แต่ถ้าเราไปเค้าจะสโลวไลฟมาก เราจึงทนรอทุกวัน
เรารู้สึกไร้ค่ามาก เค้าหลับต่อทั้งๆที่เรายืนรออยู. เรารอวันละ 2-3. ชม ทุกวัน
พอมามหาลัย เรามีรถ เค้ากลับมาอยู่บ้านแล้ว เราจึงไปรอรับหน้าปากซอยบ้านทุกวัน
แต่ก็นั้นแหละ เราก็ต้องลุ้นทุกวัน รอทุกวัน โทหาคนในบ้านก็โกดแต่บางวันเค้ามีสอบ
เราก็จำเป็นต้องโทรไปจริงๆ หลายครั้งที่สาย เพราะรอเค้า
จนเวลาผ่านไป เราท้อ เราเหนื่อย เราเบื่อ เราหนาย เรารู้สึกเค้าทำตัวไร้ค่าเกินไป
เค้าไม่เคยเห็นแก่ใคร เพราะเค้าเห็นแก่ตัว เรียน 2 ปี 2ที่ ไม่เคยได้เกรดติด Fตลอด
พ่อแม่เค้าเสียใจ เค้ารับรู้ทุกอย่าง เหมือนเสียใจ แต่ก็ทำต่อ ไม่เคยคิดถึงใจใคร
ตอนปี2 เราเลยบอกเลิกเค้า เลิกกันไป7 เดือน แต่ก็กลับมาคบใหม่ เพราะแม่เราป่วย
เราหนักมาก ทั้งเรียน ดูแลแม่ ทั้งดูแลงานที่บ้าน เค้าคือคนที่เข้าใจทุกอย่าง
โดยที่เราไม่ต้องอธิบายใดๆ เราเลยตัดสินใจกลับมาคบกัน เพราะคิดว่า
ช่วงเวลาที่เลิกกันไป เค้าคงคิดได้ และ รู้แล้วว่าควรทำยังไง
แรกๆก็เหมือนจะดี แต่พอสองเดือน ทุกอย่างก็เหมือนเดิม กินเหล้า
ติดเพื่อน โดนดัดนิสัยให้หยุดเรียนไปทำงาน ก็ยังเหมือนตอนเรียน
ตกเย็นกินเหล้ายันหว่าง ตื่นไปทำงานไม่ไหว ทำงานจัน-ศุกร์
ไปทำงานอาทิตละ 2-3 วัน จนเกือบโดนไล่ออก แต่พี่ๆช่วยคุยตลอด
มีวันนึงที่เค้านัดกับเราไว้ พอเพื่อนโทรมา เค้ากลับเทเราและไปกับเพื่อน
เราโกดมาก เลยบอกไปไหนก็ไป และตัดสายทิ้ง เหตุการณ์นี้เราลองใจ
ไม่โทรหาเค้าก่อน รอเค้าโทมา จนเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
เค้าไม่เคยทักเฟส ทักไลท โทรมา หรือ ติดต่อหาเราเลย แต่เราเห็นเค้าเช็คอินตลอด
เป็นเวลา 1 เดือนเต็มๆ จนมันทบมาถึงวันเกิดเรา เรารอดู ว่าเค้าจะมาอวยพรมั้ย
สรุปว่า เค้าไม่มาอวยพรเรา ไม่ทัก ไม่โทรหา แม้แต่ส่งฉุกเฉินให้โทรกลับก็ไม่ทำ
เราทนไม่ไหว เราเลยโทไปเอง คำตอบที่ได้คือ เค้าบอกว่า ก็ทะเลาะกันอยู่
เลยไม่อยากโทมา กลัวทะเลาะไปกันใหญ่ ซึ้งจริงๆ เราไม่ได้ทะเลาะกันแรงเลย
แค่เค้าขอโทด ทุกอย่างก็จบแล้ว แต่เหตุผลเค้ามันไม่เมคเซ้น เค้าเสียใจมาก
ใจมันแตกเป็นเสี่ยงๆ เค้าไม่เคยพูดขอโทด ไม่เคยอธิบายเวลาเราถาม
ไม่เคยคิด หรือ พยายามพูดอะไรให้เราเข้าใจหรือรู้สึกดี เค้าเอาแต่เงียบให้มันผ่านไป
ไม่ว่าเราจะร้องไห้ ฟูมฟาย ขอให้อธิบายไม่ว่าเรื่องอะไร หรือพูดอะไรให้เรารู้สึกดีก็ได้
เค้าก็ไม่ทำ ไม่ว่าเราจะพยายามพูดแรงๆ กะว่าให้โมโหแล้วพูดอะไรออกมาบ้าง
เพราะเราไม่รู้เลยว่าเค้าคิดอะไรอยู. แต่ไม่ได้ฃ่วยอะไร เค้าเงียบ และ เงียบ พูดแค่ว่าไม่รู้จะพูดอะไร
หลังจากวันนั้น เรารู้สึกได้เลย ว่าเราเปลี่ยนไปมาก เราไม่แคร์ เราไม่สนใจ ชนิดที่ว่าไม่ใยดี
เราไม่แคร์เค้า ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ไม่สนใจ ขี้เกียจตอบแชท ขี้เกียจรับโทรศัพ
ลำคานเวลาอยู่ใกล้ ทำอะไรก็ขว้างหูขว้างตา บางทีเราก็สงสารนะ
เคยถามตัวเองหลายรอบ ว่านี่คือคนที่เรารู้สึกรักมาก แบบพร้อมถวายชีวิตจริงๆเหรอ
ก่อนหน้านี้ ใจเรายังพอจะเต้นบางเวลานึกถึงเค้า แต่หลังจากเหตุการ์ณวันเกิด
ใจเราเหมือนไม่เต้นอีกเลย ยิ่งช่วงหลังเพื่อนเค้าเริ่มจบ และ ทำงานแยกย้ายกันไป
สังคมเหล้าก็เบาบางลง เค้ากลับมาสนใจเรา มาใส่ใจ มาทำอะไรๆที่เราเคยขอมาตลอด
ระยะเวลา เกือบ 3-4ปี ตอนนี้เราไม่ต้องการ แถมรำคานด้วยซ้ำ ตอนนั้นเราชวนไปไหน
ไปซื้อของ ไปดูหนัง ไปกินข้าว เค้าไม่เคยว่าง ถ้าไม่ว่างก็ไม่ตื่น ต้องอะไรสักอย่าง
เรากลายเป็นผู้หญิงที่ กินข้าวคนเดียวได้ บุฟเฟ่คนเดียวได้ ดูหนังรักคนเดียวก็บ่อย
ซื้อของ เดินเล่น เราอยากไปไหน เราก็เปิด GPS ไปเอง ไปคนเดียว จนชินกับการอยู่แบบนี้
เราไม่เคยรอให้ใครพา ไม่เคยงอแงให้พาไป
▶อ่อ ตั้งแต่เข้ามหาลัย เราลดเลเวลการตามลงเรื่อยๆ
แรกๆ เราใช้วิธีหลอกว่าไม่โกด ไม่ว่า ไม่ห้าม อยากไปไหน ไปกินกับใคร ขอแค่บอก
เอ้อออ มันได้ผล ที่เราทำแบบนี้เพราะ ถ้าทะเลาะ เค้าจะตัดสายทิ้ง ปิดเครื่องหนีทันที
เราอยากติดต่อได้ เลยใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แต่หลอกไปหลอกมา เราก็ไม่สนใจไปเอง
เราไม่อยากรู้เรื่องของเค้า น้อยลงเรื่อยๆ จนในที่สุดไม่อยากรู้เลยในปัจจุบัน
ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอ ไม่อยากตอบแชท ไม่อยากรับโทรศัพ รับก็ตัดบทจบไวๆ
หลายครั้งแกล้งทำเสียงเหมือนนอนอยู่ให้เค้าวางไวๆ 555555555.
ทั้งๆที่ตอนนี้เค้าพยายามทำตัวดี แบบที่เราเคยต้องการ ขอร้องไห้อ้อนวอนขอให้เห็นแก่เรา
จริงๆ เหมือนเรารอคอยเค้า เป็นคนที่ดีขึ้น เวอร์ชั่นนี้มาตลอด 3-4ปี
ความรัก 7ปี กับ ความสัมพันธ์ที่เหมือนจะ "ดี" ที่ใครๆก็อิจฉา
▶ นี่คือกระทู้แรกของเรา และ ไม่คิดว่าจะต้องมาตั้งกระทู้ของตัวเองด้วย 5555
ยังไงผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ 😊
สวัสดีอีกรอบนะคะ เรื่องของเรา เราเองก็ไม่แน่ใจ
ว่าเราตั้งเผื่อมาระบาย เผื่อตั้งคำถาม เผื่อข้อความเห็น หรืออะไร
แต่แน่ๆ คือ เราอยากเตือนใจหลายๆคน ว่าอย่าทิ้งขว้างความรู้สึกใคร
อย่าทำดีเมื่อตอนสายไป อย่าทำสิ่งที่ขอตอนที่ไม่ต้องการแล้ว หรือ กำลังจะเสียมันไป ....
เรากับแฟนเริ่มคุยและคบกันมาตั้งแต่เราจบ ม.3 ใหม่ๆ
เค้าเป็นรุ่นพี่เรา 2ปี แต่ห่างกันแค่1 ชั้นเรียน งงมั้ยไม่งงเนอะ 55555
เรารู้จักกัน เพราะ เรียน มอต้นที่เดียวกัน คุยผ่าน MSN ทำไมดูแก่ 5555
อยู่นาน ทำให้รู้ว่าบ้านเราเข้มงวด เหมือนกัน ห้ามกลับมืด (ไม่เกิน17.00)
ห้ามเที่ยวกลางคืน ห้ามนอนบ้านเพื่อน ห้ามนู่นนี. บลาๆ
ตอนนั้น เราโอเคและเราอุ่นใจ ที่เจอคนเหมือนๆกัน และ พี่เค้าก็นิสัยดี
ใจเย็น ให้เกียรติเรา ไม่เคยด่าว่า กล้ามาเจอพ่อแม่เรา (พ่อดุมาก ซึ้งลูกสาวไม่ได้สวยมาก)
อีกอย่างที่เราโอเคมาก คือ เราไม่ต้องลำบากใจ
เฅฅ.พราะ ถ้าเราไม่ได้ไปไหนทำอะไรแบบที่วัยรุ่นทั่วไปทำกัน ก็เพราะเรา2คนเอง
แต่ไม่ใช่ว่า ไม่ได้ไป ไม่ได้ทำ เพราะ ใครคนใดคนนึง สำหรับเราเรารู้สึกว่า
ถ้าคนนึงไปได้ อีกคนไปไม่ได้ คนที่ไปไม่ได้ก็อยากไปอยู่ดี พารานอยอีกที่ออกไม่ได้
ถ้าแบบนี้ คือ ออกไม่ได้ทั้งคู่ เย้!!! เรากับแฟน เรียน ปวช เเฟนเรียนช่างกล เราเรียนบริหาร
ทุกอย่างก็ดำเนินมาเรื่อยๆ จนมาถึงตอนเค้า อยู่ปี 3 และเราอยู่ปี2
พอเค้าปี3. เค้าฝึกงานในห้าง เข้าออก ตามเวลาห้างปิด แน่นอนว่าห้างปิด 22.30 น.
เค้าจึงกลับดึกได้ แต่... นั้นคือจุดเปลี่ยน ตลอดไป
เพราะเค้าเริ่มเที่ยว กินเหล้า ปารตี้ เหมือนเด็กเก็บกด ที่ได้ออกสู่โลกกว้าง
สิ่งที่ตามมาคือ ทำไมเค้าไปได้ ทำได้ ในขณะที่เราทำไม่ได้เหมือนเดิม ยังต้องกลับบ้สนเวลาเดิม
เรานอย เรางอล เราโกด เราไม่โอเคมากๆ เราร้องไห้เพราะเป็นห่วง เพราะเค้าขี่มอเตอร์ดึกๆ ไปเที่ยว
เราร้องไห้น้อยใจ ที่เวลาของเราเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เรารอเค้าเลิกงาน แต่พอเลิกงานจากที่ได้คุยกัน
กลับกลายเป็น ไม่มี เพราะเค้าไปเที่ยวต่อ ข้อเสียขอเค้าคือ ถ้าอยู่กับเพื่อนจะไม่โท และ ไม่รับไม่คุยมือถือเลย
แน่นอนว่า เราโทรไปเค้าไม่อยากคุย และ ถ้าเราไม่พอใจใส่ จะตัดสายทิ้งปิดเครื่อง ทันที
ยังไม่จบบบ สิ่งที่ตามมาต่อคือ เค้า เที่ยว กินเหล้า จนตื่นไปฝึกงานไม่ไหว
พอเราพูด เราเตือน เราย้ำ คือ หงุดหงิด ไม่พอใจ รำคาน เค้าพูดว่า เกรดก็เกรดเค้ามายุ่งทำไม?
แต่สำหรับเราคือ ถ้าจะคบถึงแต่ง อนาคตเค้าก็เหมือนอนาคตเรา ถ้าเค้าเรียนไม่จบก็ไร้อนาคต
ทุกอย่างเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมีปัญหาทะเลาะกับที่บ้าน สิ่งที่เค้าเลือกทำคือ ....
หนีออกจากบ้าน ไม่กลับบ้าน เพราะที่บ้านว่า และ ด่า ที่เค้าเที่ยวกินเหล้า เหลวไหล
แต่ไม่นาน ที่บ้านเค้าก็ยกธงขาว ยอมเค้าทุกอย่างแค่กลับบ้านก็พอ
เค้าเลยใช้สิทธิผู้ชนะ ด้วยการอยู่หอ ให้เหตุผลว่าได้ตื่นไปเรียนทัน
ที่บ้านก็จำใจยอม หลังจากนั้น เค้าก็กินเหล้า เย็นยันเช้า หรือ มืดยันสว่าง ไปเรียนไม่ไหวเกือบไม่จบ ปวช
เค้าแทบหายไปจากเรา มีแต่เราที่วิ่งตาม ร้องไห้บ้าบอทุกวันทะเลาะกันทุกวัน
อาจจะเพราะตอนนั้นเราเด็กด้วย เราเลยคิดว่าไหนตอนนั้นเราศีลเสมอกัน เราเข้าใจกัน แต่ตอนนี้ไม่เลย
ทำไมตอนนี้ มันกลับตลาปัดไปหมด เราช็อก กับการเปลี่ยนแปลงมาก แต่ตอนนั้น รักไปแล้ว
เราคิดว่า เราจะอยู่ เพราะเชื่อว่า มันจะเหมือนเดิมได้ แต่จริงๆคือ ไม่เลย
เค้ากินเหล้าหนักมาก สังคมหนักมาก จนเข้ามหาลัย เราคิดว่าโตขึ้นคงดีขึ้น คิดได้เอง
แต่เปล่าเลย หนักกว่าเดิม สังคมวิศวะ รับน้องต่อด้วยเลี้ยงเหล้า
สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ กลุ่มใหญ่กว่าเดิม เพิ่มเติม คือ รุ่นพี่. เย้!😕
เค้าเข้ามหาลัยก่อนเรา 1ปี ปีแรกที่เรียน เค้าติดเพื่อนกินเหล้า จนเทอมแรกได F7ตัว
เทอมสอง ได้ F มาอีก5ตัว!!! อเมซิ่งมากที่รักกกก เก่งมากกกก ปรบมือค่ะทุกคน รออัลไล!!
เค้าเลยซิว เข้าปี1ใหม่พร้อมเรา แต่ก็เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ หนักกว่าเดิม!!!!
ตลอด 3ปี ที่ผ่านมา เราตามเค้า เข็นเค้า ให่ตื่นไปเรียน เราเสียสุขภาพจิตมาก
เพราะ ที่บ้านเค้าหวังว่าเราจะพาเค้าไปในทางที่ดีได้ เอาง่ายๆก็จับตาดูอยู่ ให้พากันเรียน
ช่วง ปวช เราต้องลุ้นทุกวัน ว่าเค้าจะตื่นไหม โทไปจะติดไหมชอบเมาและแบตหมดไป
ทุกเช้า เราปลุกเค้า ด้วยการโทรหาเป็นระยะ ตั้งแต่ 6โมง 45 พอเราวางเค้าก็นอนต่อ
พอเราเซ้าซี้ก็ ตวาดใส่ และหลายครั้งเค้าก็หลับต่อ ให้เราโทรปลุกและยืนรอโมโหจนร้องไหแทบทุกวัน
ซึ้งตอนนั่น เรายังไม่มีรถ เพราะยังไม. 18 เราปลุกและยืนรอขึ้นรถไปเรียนพร้อมกัน
หลายครั้งเค้าชอบพูดให่ไปก่อน แต่ถ้าเราไปเค้าจะสโลวไลฟมาก เราจึงทนรอทุกวัน
เรารู้สึกไร้ค่ามาก เค้าหลับต่อทั้งๆที่เรายืนรออยู. เรารอวันละ 2-3. ชม ทุกวัน
พอมามหาลัย เรามีรถ เค้ากลับมาอยู่บ้านแล้ว เราจึงไปรอรับหน้าปากซอยบ้านทุกวัน
แต่ก็นั้นแหละ เราก็ต้องลุ้นทุกวัน รอทุกวัน โทหาคนในบ้านก็โกดแต่บางวันเค้ามีสอบ
เราก็จำเป็นต้องโทรไปจริงๆ หลายครั้งที่สาย เพราะรอเค้า
จนเวลาผ่านไป เราท้อ เราเหนื่อย เราเบื่อ เราหนาย เรารู้สึกเค้าทำตัวไร้ค่าเกินไป
เค้าไม่เคยเห็นแก่ใคร เพราะเค้าเห็นแก่ตัว เรียน 2 ปี 2ที่ ไม่เคยได้เกรดติด Fตลอด
พ่อแม่เค้าเสียใจ เค้ารับรู้ทุกอย่าง เหมือนเสียใจ แต่ก็ทำต่อ ไม่เคยคิดถึงใจใคร
ตอนปี2 เราเลยบอกเลิกเค้า เลิกกันไป7 เดือน แต่ก็กลับมาคบใหม่ เพราะแม่เราป่วย
เราหนักมาก ทั้งเรียน ดูแลแม่ ทั้งดูแลงานที่บ้าน เค้าคือคนที่เข้าใจทุกอย่าง
โดยที่เราไม่ต้องอธิบายใดๆ เราเลยตัดสินใจกลับมาคบกัน เพราะคิดว่า
ช่วงเวลาที่เลิกกันไป เค้าคงคิดได้ และ รู้แล้วว่าควรทำยังไง
แรกๆก็เหมือนจะดี แต่พอสองเดือน ทุกอย่างก็เหมือนเดิม กินเหล้า
ติดเพื่อน โดนดัดนิสัยให้หยุดเรียนไปทำงาน ก็ยังเหมือนตอนเรียน
ตกเย็นกินเหล้ายันหว่าง ตื่นไปทำงานไม่ไหว ทำงานจัน-ศุกร์
ไปทำงานอาทิตละ 2-3 วัน จนเกือบโดนไล่ออก แต่พี่ๆช่วยคุยตลอด
มีวันนึงที่เค้านัดกับเราไว้ พอเพื่อนโทรมา เค้ากลับเทเราและไปกับเพื่อน
เราโกดมาก เลยบอกไปไหนก็ไป และตัดสายทิ้ง เหตุการณ์นี้เราลองใจ
ไม่โทรหาเค้าก่อน รอเค้าโทมา จนเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
เค้าไม่เคยทักเฟส ทักไลท โทรมา หรือ ติดต่อหาเราเลย แต่เราเห็นเค้าเช็คอินตลอด
เป็นเวลา 1 เดือนเต็มๆ จนมันทบมาถึงวันเกิดเรา เรารอดู ว่าเค้าจะมาอวยพรมั้ย
สรุปว่า เค้าไม่มาอวยพรเรา ไม่ทัก ไม่โทรหา แม้แต่ส่งฉุกเฉินให้โทรกลับก็ไม่ทำ
เราทนไม่ไหว เราเลยโทไปเอง คำตอบที่ได้คือ เค้าบอกว่า ก็ทะเลาะกันอยู่
เลยไม่อยากโทมา กลัวทะเลาะไปกันใหญ่ ซึ้งจริงๆ เราไม่ได้ทะเลาะกันแรงเลย
แค่เค้าขอโทด ทุกอย่างก็จบแล้ว แต่เหตุผลเค้ามันไม่เมคเซ้น เค้าเสียใจมาก
ใจมันแตกเป็นเสี่ยงๆ เค้าไม่เคยพูดขอโทด ไม่เคยอธิบายเวลาเราถาม
ไม่เคยคิด หรือ พยายามพูดอะไรให้เราเข้าใจหรือรู้สึกดี เค้าเอาแต่เงียบให้มันผ่านไป
ไม่ว่าเราจะร้องไห้ ฟูมฟาย ขอให้อธิบายไม่ว่าเรื่องอะไร หรือพูดอะไรให้เรารู้สึกดีก็ได้
เค้าก็ไม่ทำ ไม่ว่าเราจะพยายามพูดแรงๆ กะว่าให้โมโหแล้วพูดอะไรออกมาบ้าง
เพราะเราไม่รู้เลยว่าเค้าคิดอะไรอยู. แต่ไม่ได้ฃ่วยอะไร เค้าเงียบ และ เงียบ พูดแค่ว่าไม่รู้จะพูดอะไร
หลังจากวันนั้น เรารู้สึกได้เลย ว่าเราเปลี่ยนไปมาก เราไม่แคร์ เราไม่สนใจ ชนิดที่ว่าไม่ใยดี
เราไม่แคร์เค้า ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ไม่สนใจ ขี้เกียจตอบแชท ขี้เกียจรับโทรศัพ
ลำคานเวลาอยู่ใกล้ ทำอะไรก็ขว้างหูขว้างตา บางทีเราก็สงสารนะ
เคยถามตัวเองหลายรอบ ว่านี่คือคนที่เรารู้สึกรักมาก แบบพร้อมถวายชีวิตจริงๆเหรอ
ก่อนหน้านี้ ใจเรายังพอจะเต้นบางเวลานึกถึงเค้า แต่หลังจากเหตุการ์ณวันเกิด
ใจเราเหมือนไม่เต้นอีกเลย ยิ่งช่วงหลังเพื่อนเค้าเริ่มจบ และ ทำงานแยกย้ายกันไป
สังคมเหล้าก็เบาบางลง เค้ากลับมาสนใจเรา มาใส่ใจ มาทำอะไรๆที่เราเคยขอมาตลอด
ระยะเวลา เกือบ 3-4ปี ตอนนี้เราไม่ต้องการ แถมรำคานด้วยซ้ำ ตอนนั้นเราชวนไปไหน
ไปซื้อของ ไปดูหนัง ไปกินข้าว เค้าไม่เคยว่าง ถ้าไม่ว่างก็ไม่ตื่น ต้องอะไรสักอย่าง
เรากลายเป็นผู้หญิงที่ กินข้าวคนเดียวได้ บุฟเฟ่คนเดียวได้ ดูหนังรักคนเดียวก็บ่อย
ซื้อของ เดินเล่น เราอยากไปไหน เราก็เปิด GPS ไปเอง ไปคนเดียว จนชินกับการอยู่แบบนี้
เราไม่เคยรอให้ใครพา ไม่เคยงอแงให้พาไป
▶อ่อ ตั้งแต่เข้ามหาลัย เราลดเลเวลการตามลงเรื่อยๆ
แรกๆ เราใช้วิธีหลอกว่าไม่โกด ไม่ว่า ไม่ห้าม อยากไปไหน ไปกินกับใคร ขอแค่บอก
เอ้อออ มันได้ผล ที่เราทำแบบนี้เพราะ ถ้าทะเลาะ เค้าจะตัดสายทิ้ง ปิดเครื่องหนีทันที
เราอยากติดต่อได้ เลยใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แต่หลอกไปหลอกมา เราก็ไม่สนใจไปเอง
เราไม่อยากรู้เรื่องของเค้า น้อยลงเรื่อยๆ จนในที่สุดไม่อยากรู้เลยในปัจจุบัน
ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอ ไม่อยากตอบแชท ไม่อยากรับโทรศัพ รับก็ตัดบทจบไวๆ
หลายครั้งแกล้งทำเสียงเหมือนนอนอยู่ให้เค้าวางไวๆ 555555555.
ทั้งๆที่ตอนนี้เค้าพยายามทำตัวดี แบบที่เราเคยต้องการ ขอร้องไห้อ้อนวอนขอให้เห็นแก่เรา
จริงๆ เหมือนเรารอคอยเค้า เป็นคนที่ดีขึ้น เวอร์ชั่นนี้มาตลอด 3-4ปี