ปัญหาของเราเกิดจากตัวเราที่สร้างปัญหาให้เกิดขึ้นเอง หลายต่อหลายครั้งที่พี่เค้าพยายามเตือนพยายามบอกว่าเลิกทำได้แล้วนะ สิ่งที่พี่ไม่ชอบ ซึ่งเราก้อทำให้มันเกิดขึ้นอีกจนเป็นต้นเหตุของปัญหาในครั้งนี้ พอมีปัญหาครั้งนี้จากที่ติดต่อกันก้อไม่รับสายเราอีกเลย เงียบ และพิมไปไม่ตอบ จนนานวันเข้าก้อมีตอบเราบ้าง แต่โทรไปจะไม่รับสาย เราก้อพยายามติดต่อเพราะเราเองก็รุ้ว่าผิด และอยากแก้ไข ไม่อยากให้เราทั้งสองคนต้องอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้ นิสัยเราถ้ามีปัญหาเราจะเคลียร์ให้จบ ส่วนนิสัยพี่เค้าจะเงียบ จนกว่าโอเคถึงจะมีการพิมแล้วตอบ ซึ่งอันนี้คือนิสัยของเค้า
จนหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป เราตัดสินใจติดต่อไป ด้วยการโทร แต่ก็ทำใจว่าคงไม่รับ แต่ก็เสี่ยง ก็ลุ้น และแล้วพี่เค้าก็รับสาย จึงได้มีการพูดคุยกัน ได้คุยสักพักเราก้อถามพี่เค้าว่าขอเจอได้มั้ย เราอยากเจอแล้วคุยกันมากกว่า เย็นวันนั้นได้เจอกันเราก็ไม่ได้คุยอะไร พี่เค้าก็พาไปกินข้าวเหมือนแต่ก่อน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือบรรยากาศจากที่แต่ก่อนคุยเล่น ตอนนี้กินข้าวแบบเงียบๆต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ แต่ก้อมีถามไถ่กันถึงงานถึงอะไรอย่างอื่นแต่ไม่ได้คุยเรื่องที่เราทะเลาะกันมาเลย จนกินข้าวเสร็จ ก้อกลับเข้าคอนโดปกติหลังจากไม่ได้เจอกันครึ่งเดือนได้ ไปถึงคอนโดพี่เค้าก้อปกติ เราก้อเอาผลไม้ใส่จานให้กิน นั่งกินด้วยกัน พี่เค้าก้อมาป้อนใส่ปากเรา จนเราเองก็งงๆ เพราะเราอยุ่กันแบบเงียบๆ ไม่ได้พูดเล่นกันแบบแต่ก่อนแล้วอยู่ดีๆมาป้อนเราทำไมวะ อะไรแบบนี้ แต่ในใจเราก็แอบดีใจที่ยังนึกถึงเราบ้าง
บางทีเราก็รุ้สึกเหมือนจะดี บางทีเราก็รุ้สึกไม่ดี เราเลยถามพี่เค้าไปในรถว่า หนูทำให้พี่อึดอัดรึเปล่า พี่เค้าก็บอกว่าคิดมากไปเปล่าอะไรแบบนี้ เราเลยบอกเห็นน้ำเสียงพี่ยังหงุดหงิด พี่เค้าตอบกลับเรามาว่า มีปัญหากันจะให้กลับมาร้อยเหมือนเดิมก้อคงไม่ใช่ แล้วเค้าก้อบอกเราว่าอย่าถามอะไรที่ไม่ควรถาม อยู่เฉยๆดีแล้ว เราก้อเงียบไม่พูดอะไรเพราะช่วงที่มีปัญหาก้อเป็นช่วงที่งานพี่เค้าเร่งและงานก็มีปัญหาแล้วเรายังมาสร้างปัญหาเพิ่มให้เค้าอีก พอมีเรื่องนี้ขึ้นมาอีกก็คงทำให้เค้ารู้สึกเหนื่อยกับเราเพิ่มขึ้นมาอีก เราเลยเลือกที่จะอยู่แบบเงียบๆขอแค่ให้ได้อยุ่ด้วยกัน ได้คุยกัน เพราะใจเราเองก้อยังไม่สามารถจะเลิกได้ ที่ตั้งกระทู้นี้มาเพราะอยากว่าปัญหาของเรา มันจะพอมีหวังให้ความรุ้สึกดีๆกลับมาได้บ้างรึเปล่า หรือเราควรจะเลือกเดินออกมาเอง
สิ่งที่เราตั้งใจคืออยากทำให้ดีที่สุดในทุกวันนี้ซึ่งพี่เค้าก็บอกว่าทำไมถึงมาเชื่อพี่มาทำในวันที่มันมีปัญหา ทำไมถึงไม่เชื่อตั้งแต่แรกที่บอก
รบกวนทุกคนที่เค้ามาอ่าน แนะนำเราหน่อย ว่าถ้าไปต่อ เราควรวางตัวแบบไหน
หรือถ้าคิดว่าทุกอย่างกลับมาไม่ได้ เราควรทำยังไงต่อดี
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ควรจะไปต่อหรือควรพอกับความรักครั้งนี้ดี
จนหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป เราตัดสินใจติดต่อไป ด้วยการโทร แต่ก็ทำใจว่าคงไม่รับ แต่ก็เสี่ยง ก็ลุ้น และแล้วพี่เค้าก็รับสาย จึงได้มีการพูดคุยกัน ได้คุยสักพักเราก้อถามพี่เค้าว่าขอเจอได้มั้ย เราอยากเจอแล้วคุยกันมากกว่า เย็นวันนั้นได้เจอกันเราก็ไม่ได้คุยอะไร พี่เค้าก็พาไปกินข้าวเหมือนแต่ก่อน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือบรรยากาศจากที่แต่ก่อนคุยเล่น ตอนนี้กินข้าวแบบเงียบๆต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ แต่ก้อมีถามไถ่กันถึงงานถึงอะไรอย่างอื่นแต่ไม่ได้คุยเรื่องที่เราทะเลาะกันมาเลย จนกินข้าวเสร็จ ก้อกลับเข้าคอนโดปกติหลังจากไม่ได้เจอกันครึ่งเดือนได้ ไปถึงคอนโดพี่เค้าก้อปกติ เราก้อเอาผลไม้ใส่จานให้กิน นั่งกินด้วยกัน พี่เค้าก้อมาป้อนใส่ปากเรา จนเราเองก็งงๆ เพราะเราอยุ่กันแบบเงียบๆ ไม่ได้พูดเล่นกันแบบแต่ก่อนแล้วอยู่ดีๆมาป้อนเราทำไมวะ อะไรแบบนี้ แต่ในใจเราก็แอบดีใจที่ยังนึกถึงเราบ้าง
บางทีเราก็รุ้สึกเหมือนจะดี บางทีเราก็รุ้สึกไม่ดี เราเลยถามพี่เค้าไปในรถว่า หนูทำให้พี่อึดอัดรึเปล่า พี่เค้าก็บอกว่าคิดมากไปเปล่าอะไรแบบนี้ เราเลยบอกเห็นน้ำเสียงพี่ยังหงุดหงิด พี่เค้าตอบกลับเรามาว่า มีปัญหากันจะให้กลับมาร้อยเหมือนเดิมก้อคงไม่ใช่ แล้วเค้าก้อบอกเราว่าอย่าถามอะไรที่ไม่ควรถาม อยู่เฉยๆดีแล้ว เราก้อเงียบไม่พูดอะไรเพราะช่วงที่มีปัญหาก้อเป็นช่วงที่งานพี่เค้าเร่งและงานก็มีปัญหาแล้วเรายังมาสร้างปัญหาเพิ่มให้เค้าอีก พอมีเรื่องนี้ขึ้นมาอีกก็คงทำให้เค้ารู้สึกเหนื่อยกับเราเพิ่มขึ้นมาอีก เราเลยเลือกที่จะอยู่แบบเงียบๆขอแค่ให้ได้อยุ่ด้วยกัน ได้คุยกัน เพราะใจเราเองก้อยังไม่สามารถจะเลิกได้ ที่ตั้งกระทู้นี้มาเพราะอยากว่าปัญหาของเรา มันจะพอมีหวังให้ความรุ้สึกดีๆกลับมาได้บ้างรึเปล่า หรือเราควรจะเลือกเดินออกมาเอง
สิ่งที่เราตั้งใจคืออยากทำให้ดีที่สุดในทุกวันนี้ซึ่งพี่เค้าก็บอกว่าทำไมถึงมาเชื่อพี่มาทำในวันที่มันมีปัญหา ทำไมถึงไม่เชื่อตั้งแต่แรกที่บอก
รบกวนทุกคนที่เค้ามาอ่าน แนะนำเราหน่อย ว่าถ้าไปต่อ เราควรวางตัวแบบไหน
หรือถ้าคิดว่าทุกอย่างกลับมาไม่ได้ เราควรทำยังไงต่อดี
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ