สืบเนื่องจากกระทู้เรื่องการหลับใน   https://pantip.com/topic/36648190
ผมขออนุญาตมาตั้งกระทู้ใหม่เพื่ออธิบายว่าจริงๆ แล้วการหลับในจากคนที่เคยประสบมาจริงๆ นั้นเป็นยังไง

ประมาณปี 2533-34  ผมมีเหตุต้องไปทำงานที่หน่วยงานก่อสร้างในพื้นที่กันดารของจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสานตอนบน  ติดกับชายแดนเพื่อนบ้าน

วันหนึ่งหลังจากทำงานมาทั้งวัน  ปรากฎว่าเย็นวันนั้นมีข้อมูลมาว่าวันรุ่งขึ้นจะมี จนท. จากหน่วยงานของเจ้าของโครงการมาตรวจ  และจะมีการตรวจใบ กว. ของวิศวกรด้วยว่ามีครบจำนวนคนตามที่ได้แจ้งไว้หรือไม่  ซึ่ง ณ ขณะนั้นที่ site มีไม่ครบคน

ด้วยการสื่อสารยุคนั้นยังไม่คล่องอย่างปัจจุบัน  ทั้ง site ก็มีโทรศัพท์กระเป๋าหิ้วระบบ 470 อยู่เครื่องเดียว  อีกทั้งคนที่จะโทรไปหาก็ไม่มีใครมีโทรศัพท์  ทางออกทางเดียวก็คือต้องตระเวนไปถามหาพรรคพวกเพื่อนฝูงคนรู้จักเท่าที่พอจะหาได้ในละแวกจังหวัดนั้นว่ามีใครที่เป็นวิศวกร, มีใบ กว. และยังว่างงานอยู่บ้าง  เป็นการ recruit คนแบบข้ามคืนที่ผมก็เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก

ผมขับรถ Toyota Cab ไปกันทั้งหมด 3 คน  ตระเวนถามหาคนโน้นคนนี้,  แวะกินข้าว ( จำไม่ได้จริงๆ ว่าตอนนั้นมีการดื่มด้วยหรือไม่ )  เสร็จแล้วก็ตระเวนต่อ แวะหาเพื่อนฝูงคนรู้จักเพื่อถามไถ่ไปเรื่อย

ผมจำไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วเราได้ใครมา   แต่จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งซึ่งน่าจะเกินเที่ยงคืนแล้ว  ผมขับรถอยู่บนถนนสองเลนที่รถวิ่งสวนได้  เป็นถนนสายรองที่ไม่มีไฟส่องสว่างริมทาง  แทบไม่มีรถหรือมอเตอร์ไซค์สวนมา

สิ่งที่ผมจำได้คือผมขับรถไปเรื่อยๆ  มือจับพวงมาลัย  ตาก็มองถนนไปตลอด  แต่จู่ๆ ผมก็สะดุ้งขึ้นมาและพบว่าผมกำลังขับรถอยู่อีกเลนที่เป็นเลนรถสวนมาโดยผมไม่รู้สึกตัวและไม่รู้ว่าผมมาอยู่ในเลนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่และนานเท่าไหร่  ทั้งๆ ที่ผมก็ยังลืมตาขับรถอยู่เป็นปกติ

ทันทีที่รู้ตัวผมก็รีบเบี่ยงซ้ายเข้าเลนตัวเองและประคองรถกลับไปถึง site อย่างปลอดภัย   ในใจก็คิดว่าถ้าเวลานั้นมีรถอะไรสวนมาก็คงคาดเดาผลลัพธ์ได้ไม่ยาก  อาจจะต่างกันที่เขาเจ็บ, เราเจ็บ, เขาตายหรือเราตายเท่านั้นเอง

หลังจากนั้นผมพยายามที่จะเลี่ยงการขับรถหลังจากการทำงานนานๆ หรือขับรถยาวๆ โดยไม่ได้พักผ่อนอีกเลย   และรู้สึกโชคดีที่ยังได้มีโอกาสมาเล่าให้คนอื่นฟังว่าการหลับในนั้นมันเป็นอย่างไร