อุบลบ้านผมช่วงนี้ฝนตกทุกวัน…ทำให้เช้าๆอากาศดียิ่งนัก…
วันนี้ผมจึงมานั่งคิดว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร…
เพราะคำถามนี้ทำให้หลายๆคนออกแสวงหาคำตอบ…
ยกตัวอย่าง เช่น ท่านอาจารย์ชยสาโร ในวัยเด็กท่านไม่สบายเป็นโรคหอบหืด…
ท่านจึงไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน แต่ท่านชอบอ่านหนังสือ และสงสัยตลอดเวลาว่า เราเกิดมาทำไม ..??
ท่านชอบไปอ่านหนังสือในร้านขายหนังสือที่เคมบริดจ์…
จนวันหนึ่งท่านได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนา จึงรู้สึกว่าท่านได้คำตอบ…
เมื่ออายุ 17 ปีหลังจบไฮสกูลก่อนเข้ามหาวิทยาลัย ท่านทำงานสะสมเงินได้จำนวนหนึ่งจึงออกเดินทางไปอินเดีย…
ที่อินเดียท่านได้ประสบการณ์มากมาย พบฤาษีองค์หนึ่งที่มีจริยวัตรน่าเลื่อมใสท่านได้อยู่กับฤาษีองค์นี้ระยะเวลาหนึ่ง…
จนถึงเวลาที่ฤาษีจะขึ้นเขาหิมพานต์ท่านได้ขอติดตามไปด้วยแต่ฤาษีบอกว่าต้องไปขออนุญาตพ่อแม่ก่อน…
ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ต้องขออนุญาตพ่อแม่(จากหนังสือหนี้ศักดิ์สิทธิ)
แต่ฤาษีก็ไม่ยินยอมอยู่ดีแล้วฤาษีก็จากไป ท่านอยู่คนเดียววันหนึ่งขณะที่นั่งริมหน้าผา…
ท่านก็คิดถึงบุญคุณพ่อแม่ รู้สึกถึงความยากลำบากที่พ่อแม่เลี้ยงท่านมา…
ท่านจึงได้เดินทางกลับบ้าน…เมื่อมาถึงบ้านก็ได้ข่าวว่ามีท่านอาจารย์สุเมโธที่วิหารแฮมสเตด…
จึงได้ไปเป็นปะขาว(อนาคาริก)ที่นั่น(ประเพณีวัดหนองป่าพง ชาวต่างชาติต้องเป็นปะขาวถือศีล 8 3-6 เดือน และเป็นสามเณร 1ปีจึงบวชพระได้)
หลังจากนั้นท่านได้เดินทางมาเมืองไทยและได้มาพบหลวงพ่อชาได้บวชกับหลวงพ่อชาเมื่อปี 2523จนถึงปัจจุบัน…
ความคิดว่า"เราเกิดมาทำไม…ทำอย่างไรเราจะใช้ชีวิตให้คุ้มกับที่เกิดมา…???
ทำให้เราศึกษาว่าอะไรคือสิ่งที่มีคุณประโยชน์และอะไรคือสิ่งไร้ประโยชน์.????
เราจะปล่อยเวลาให้สูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์เช่นนั้นหรือ..??
เสมือนกับเราเดินทางบนเส้นทางหนึ่งแล้วเจอทางแยกข้างหน้าที่ไปซ้ายกับขวา…
เราจะเลือกไปทางไหน…ระหว่างดีกับชั่ว..????
เราเป็นผู้เลือกเองทั้งสิ้นจะไปทางที่ดีหรือทางที่ชั่ว…
ทางดีค่อนข้างลำบากแต่ทำแล้วทำให้ตนเองมีคุณค่าในสายตาผู้อื่น…
กับทางชั่วที่สร้างแต่ความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่นและถูกสาปแช่งเมื่อจากโลกนี้ไป…
ดังเช่นสุภาษิตจีนที่บอกว่า…
"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกตายได้ จะตายแบบขนนกหรือขุนเขา …"
ครับ อากาศดีๆเอาข้อคิดดีๆมาฝากเพื่อนๆครับ…
คนอุบล
เราเกิดมาเพื่ออะไร..???/คนอุบล
วันนี้ผมจึงมานั่งคิดว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร…
เพราะคำถามนี้ทำให้หลายๆคนออกแสวงหาคำตอบ…
ยกตัวอย่าง เช่น ท่านอาจารย์ชยสาโร ในวัยเด็กท่านไม่สบายเป็นโรคหอบหืด…
ท่านจึงไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน แต่ท่านชอบอ่านหนังสือ และสงสัยตลอดเวลาว่า เราเกิดมาทำไม ..??
ท่านชอบไปอ่านหนังสือในร้านขายหนังสือที่เคมบริดจ์…
จนวันหนึ่งท่านได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนา จึงรู้สึกว่าท่านได้คำตอบ…
เมื่ออายุ 17 ปีหลังจบไฮสกูลก่อนเข้ามหาวิทยาลัย ท่านทำงานสะสมเงินได้จำนวนหนึ่งจึงออกเดินทางไปอินเดีย…
ที่อินเดียท่านได้ประสบการณ์มากมาย พบฤาษีองค์หนึ่งที่มีจริยวัตรน่าเลื่อมใสท่านได้อยู่กับฤาษีองค์นี้ระยะเวลาหนึ่ง…
จนถึงเวลาที่ฤาษีจะขึ้นเขาหิมพานต์ท่านได้ขอติดตามไปด้วยแต่ฤาษีบอกว่าต้องไปขออนุญาตพ่อแม่ก่อน…
ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ต้องขออนุญาตพ่อแม่(จากหนังสือหนี้ศักดิ์สิทธิ)
แต่ฤาษีก็ไม่ยินยอมอยู่ดีแล้วฤาษีก็จากไป ท่านอยู่คนเดียววันหนึ่งขณะที่นั่งริมหน้าผา…
ท่านก็คิดถึงบุญคุณพ่อแม่ รู้สึกถึงความยากลำบากที่พ่อแม่เลี้ยงท่านมา…
ท่านจึงได้เดินทางกลับบ้าน…เมื่อมาถึงบ้านก็ได้ข่าวว่ามีท่านอาจารย์สุเมโธที่วิหารแฮมสเตด…
จึงได้ไปเป็นปะขาว(อนาคาริก)ที่นั่น(ประเพณีวัดหนองป่าพง ชาวต่างชาติต้องเป็นปะขาวถือศีล 8 3-6 เดือน และเป็นสามเณร 1ปีจึงบวชพระได้)
หลังจากนั้นท่านได้เดินทางมาเมืองไทยและได้มาพบหลวงพ่อชาได้บวชกับหลวงพ่อชาเมื่อปี 2523จนถึงปัจจุบัน…
ความคิดว่า"เราเกิดมาทำไม…ทำอย่างไรเราจะใช้ชีวิตให้คุ้มกับที่เกิดมา…???
ทำให้เราศึกษาว่าอะไรคือสิ่งที่มีคุณประโยชน์และอะไรคือสิ่งไร้ประโยชน์.????
เราจะปล่อยเวลาให้สูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์เช่นนั้นหรือ..??
เสมือนกับเราเดินทางบนเส้นทางหนึ่งแล้วเจอทางแยกข้างหน้าที่ไปซ้ายกับขวา…
เราจะเลือกไปทางไหน…ระหว่างดีกับชั่ว..????
เราเป็นผู้เลือกเองทั้งสิ้นจะไปทางที่ดีหรือทางที่ชั่ว…
ทางดีค่อนข้างลำบากแต่ทำแล้วทำให้ตนเองมีคุณค่าในสายตาผู้อื่น…
กับทางชั่วที่สร้างแต่ความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่นและถูกสาปแช่งเมื่อจากโลกนี้ไป…
ดังเช่นสุภาษิตจีนที่บอกว่า…
"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกตายได้ จะตายแบบขนนกหรือขุนเขา …"
ครับ อากาศดีๆเอาข้อคิดดีๆมาฝากเพื่อนๆครับ…
คนอุบล