ระบาย ระบาย

คือตื่นเช้ามาทุกวันมันก็หดหู่เลย เหมือนชีวิตไม่รู้จักความสุขเลย ผม รู้สึกเหมือน ไม่มีวิญญาน คล้ายกับคนเหม่อลอย จำอะไรไม่ค่อยใด้ ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเสียงความคิดอยู่ในหัว ผมไม่รู้ว่าควรจะคิดอะไร คิดไม่ออกบอกไม่ถูกถึงเรื่องปัญหาของตัวเอง ผมรู้สึกตัวและรู้ตัวอยู่แต่กับสิ่งที่ทำ ไม่ใด้มีอาการใจลอย พอทำเสร็จก็ลืม ผมพยายามอยู่ไกล้ๆเพื่อนหรือคนอื่นๆ แต่ดูเหมือนเพื่อน จะค่อยๆหายไป ทีละคน เพราะเราไม่รู้จะคุยอะไรกับพวกเขา ความจริงใจที่ตอนนี้ ชีวิตผมดูหดหู่ จืดชืด  คนที่ผมพบเจอมีทั้งดีบ้างและไม่ดีบ้าง แต่พอชีวิตผมติดลบ ผมรู้สึกว่ามีแต่คนดีๆและก็มีเมตตาเข้ามาหา แต่ผมมักจะอยู่กับพวกเขาไม่นาน เพราะความคิดอกุศลมันวนเวียนเข้ามาในหัวเหมือนแขกประจำ กับพระกับจ้าวก็ไม่เว้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเป็น ผมไร้ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ผมทนละอายใจ และทำใจไม่ใด้ไม่ใด้ที่ต้องคิดแบบนั้นกับเพื่อน และคนดีๆที่เข้ามา ผมจึงต้องถอย ออกมาอยู่คนเดียว ผมเคยโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีก เงินที่เหลือกำลังจะหมด หลายคนมาฉวยโอกาส ในยามที่ผมแย่   แฟนที่คบกันมาหลายปีก็มีคนใหม่โดยไม่บอกลา แต่ผมก็เข้าใจ แต่ที่ผมเป็นมันไม่เกี่ยวกันกับเธอหรอก ดีแล้วที่ไป เสียใจด้วย ยาจิตเวช ช่วยผมให้นอนหลับ แต่มันทำให้ผมรู้สึกแย่ ผมเลิกทานล่ะ ใช้เวลามานั่งทบทวนตัวเอง เขียนระบายมั่งเพื่อที่ผมจะใด้พยายามจัดระเบียบความคิดและทบทวนตัวเองไปในตัว เพราะผมคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้ผมหมดประโยชน์กับใครต่อใคร ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอย่างนี้ใด้อย่างไรตั้งแต่ตอนไหน ประติดประต่อไม่ค่อยใด้  ไม่ว่าการ์ตูนหรือหนัง ไม่ช่วยอะไรเลย ผมไม่เข้าใจในมุขตลก ผมไม่ค่อยเข้าใจในความหมายของคำพูด ผม ยิ้มไปเพื่อให้คนอื่นไม่รู้สึกแย่กับผมเท่านั้น ตอนนี้ผมยังงงเลยว่ารอดชีวิตมาใด้ยังไง ผมรู้ว่ามันจะผ่านไป แค่มัน สับสน รู้สึกแย่ และไม่มีที่ไป ไม่รู้ว่ามันจะแย่กว่าเดิมหรือเปล่า แต่ผมก็รับใด้ล่ะ  ผมคิดถึงแม่  ทำไมผมฝันร้ายตลอด  ตอนนี้ชีวิตผมว่างเปล่า วันพรุ่งนี้ขอให้ผมตื่นขึ้นมาเจอกับวันที่สดใส ยิ่งเขียนยิ่งงง แต่มันก็ยังดีกว่านั่งคิดเพราะมันจับต้นชนปลายไม่ถูกเหมือนกัน  ยิ่งเขียนยิ่งสงสาร ตัวเอง และคนอื่นๆมากๆ