ในที่สุดก็ได้เห็นวันนี้ วันที่ทีมไทยไม่มีหัวเสาหลัก และต้องฝากทีมไว้กับหัวเสาดาวรุ่ง อายุ 17 กับ 19

ไม่น่าเชื่อว่าไทยจะมาถึงจุดนี้
นี่ไม่ได้โทษใครนะ ไม่ได้อยากดรามา
แต่อะไรจะโชคร้ายขนาดนี้

อรอุมา บาดเจ็บ
มัลลิกา ป่วย

เพียว ที่มีอาการบาดเจ็บรบกวน แต่คิดว่าหายทันและกลับมาช่วยทีมได้
บวกกับดาวรุ่ง อายุ 17 กับ 19 ที่มีแววดี ก็น่าจะรักษาระดับไว้ได้

แต่ใครจะไปคิดว่า เพียวยังกลับมาไม่ได้
สุดท้ายหัวเสาฝากไว้ในมือดาวรุ่งทั้งสองคน
สภาพทีมมันเป็นแบบนี้นี่เอง

ในขณะที่เชียร์ไป เหี่ยวไป
ก็ยังพอมีสิ่งที่ทำให้ชื่นใจ คือ บอลเร็ว หัตถยากลับมาแล้ว
ลิปคนใหม่ มีแววดีเลย พอเป็นความหวังอีกคน

และในความโชคร้าย ก็ยังมีความโชคดีมากกกกกกก
ที่ปีนี้ไม่มีตกชั้น ไม่งั้นคงเป็นทีมเต็งตกชั้น

ขอให้เพียวกลับมาเร็วๆ ฮึดสู้หน่อย มาช่วยน้องๆได้แล้ว ยังเหลืออีก 2 สนาม
ฝันอยากไปเล่นยุโรป เวทีนี้เป็นเวทีแสดงฝีมือ ก้าวผ่านขีดจำกัด เอาชนะตัวเองให้ได้
ส่วนดาวรุ่ง ก็ขยับฝีมือขึ้นมาเร็วๆ

เวลาตบ อยากให้ตบปักๆ แรงๆ แบบอรอุมา
ถ้าไม่แรง ก็ขอแบบปักๆ ฉีกๆ แบบมัลลิกา
ถ้านึกถึงดาวรุ่งเหมือนกัน นึกถึงการตบของ 4T เวียดนาม อยากให้หัวเสาไทยตบแบบนั้น

ตบไม่ปัก ระดับโลก เขาก็รับกลับมาได้หมด
คนพากษ์บอกคู่แข่งรับเหนียว มันก็จริงแค่ส่วนหนึ่ง เพราะเท่าที่เห็น หลายๆครั้ง เราตบไม่ปักเอง


การแก้เกมส์ของโค๊ช ก็อยากให้ปรับปรุงด้วย
สังเกตกันมั๊ยว่าบอลทับของไทย โดนจับได้หมดแล้ว
มีสูตรใหม่อีกมั๊ย สูตรเก่าเขารู้ทันกันแล้ว

จุดเกรงใจวันนี้ไม่มี แต่เห็นแย่งกันรับแทน การสื่อสารในทีมยังต้องปรับปรุง

สิ่งที่คนดูคาดหวัง คือ  อยากจะเห็นพัฒนาการที่ดีขึ้นๆ ในแต่ละเกมส์
ถึงจะเรียกว่าเป็นการหาประสบการณ์ที่คุ้มค่า