ทำยังไงดี หรือเราควรปล่อย

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา สมัครมาเพื่ออยากให้ทุกคนช่วยแสดงความคิดเห็นกัน คือเราไม่รู้จะหาทางออกยังไงดี จนปัญญาแล้วจริงๆ คือเรื่องมีอยู่ว่า เรากับแฟนคือกันได้ 2 ปีกว่าแล้ว แต่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราเรียนกันคนละที่ ซึ่งแน่นอนก็จะมีปัญหาเรื่องระยะทางแต่เราก็ประคับประคองกันมา  เพราะต่างฝ่ายก็ต่างเชื่อใจกัน เมื่อก่อนเราคุยกันทุกวันผ่านการแชทเป็นส่วนใหญ่ น้อยมากที่เราจะคุยโทรศัพท์กัน แต่ช่วงหลังๆมา ตั้งแต่ปิดเทอม แฟนเราก็กลับไปอยู่บ้าน เราเริ่มคุยกันน้อยลง เพราะแฟนเราต้องแอบแม่มาคุยกับเรา ซึ่งเขาแอบแม่มาคุยกับเราตั้งแต่แรกที่เราคบกันแล้วจนทุกวันนี้ก็ยังแอบคุย และด้วยแฟนเราต้องช่วยงานแม่ด้วย ก็เลยยิ่งคุยน้อย เวลาเขาอยู่กับแม่ก็แทบจะไม่ได้คุยกับเราเลย หายไปหลายๆชั่วโมง หลายๆครั้งก็ไม่เคยบอกเรา เราก็เป็นฝ่ายรอคุยกับเขาตลอด แต่เราก็อดทนมาเรื่อยๆนะ พยายามเข้าใจ แฟนเราเขาก็พยายามอธิายให้เราเข้าใจ แต่แล้ววันนี้เราเริ่มรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้ว เราคุยกับเขาไม่มีความสุขแล้ว ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะเหมือนเมื่อก่อน ต้องออกตัวก่อนนะว่าเราก็ไม่ได้ไปคุยกับคนอื่น เราก็คุยกับแฟนแค่คนเดียวไม่ได้นอกใจ แต่คือตอนนี้ความรู้สึกเราเริ่มสับสน ปัญหาตอนนี้ก็คุมเครือ เราก็พยายามคุยกับเขา บอกเขาว่าไม่โอเค แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เราไม่ได้เจอกันบ่อยด้วยแหละ มันก็เริ่มห่างเหิน ถามว่าเรายังรักเขามั้ย เราก็ไม่รู้ เราก็เริ่มไม่แน่ใจ เราหาทางแก้ไม่ได้ ทุกวันนี้เราก็รอคุยกับแฟนเราตลอด เหมือนเราเป็นฝ่ายตามเขา ฝ่ายรอเขาอย่างเดียว ก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเมือนผู้หญิงที่ไม่มีค่าอะไรเลย ตอนนี้เรากับแฟนก็ยังมึนตึงกันอยู่ เพราะไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง อยากให้ทุกๆคนที่มาอ่านมาช่วยแสดงความคิดเห็นให้เราหน่อยนะ เผื่อเราจะเอาไปใช้
สุดท้ายนี้ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านและมาแสดงความคิดเห็น อ่านตรงไหนงง หรือสงสัยตรงไหนถามเราได้นะ เราอาจเรียบเรียงคำงงๆหน่อย