มันเป็นความรู้สึกของคนที่คบกับแฟนที่อยู่ไกล

คือ...ผมอยู่ห่างกันกับแฟน คือพอผมคิดถึงเขาผมจะชอบเอารูปเก่าๆมาเปิดดูก็นั้นหละคับมันยิ่งทำให้คิดถึง พอดูรูปแล้วก็นึกถึงวันที่ได้อยู่ด้วยกันวันที่เขาซื้อข้าวมาให้ตอนหิวแล้วรีบวิ่ง ดิ๊กๆ เพราะอาย วันที่เขาชอบงอแงใส่ วันที่เขาเรียกผม สั้นๆว่า "อ้าย"แล้วแทนตัวเองว่า "น้อง" ยิ่งนึกยิ่งคิดถึง คิดถึงก็อยากไปหาสิครับคราวนี้แต่ติดที่อยู่ไกลกันไปหากันบ่อยๆก็ไม่ได้ แถมเวลาคุยกันก็น้อย มันเลยทำให้ผมต้องมาคอยดูรูปแล้วนึกย้อนวันเก่าๆ มีความสุขดีนะครับ ที่เขาเรียกว่ารักคงเป็นแบบนี้ ผมว่าคนที่คบกันแล้วอยู่ห่างกันไม่จำเป็นต้องเลิกกันเสมอไปหรอกเนอะ บางทีเราเก็บเอาความสุขเล็กๆน้อยๆจากความทรงจำ หรือจากวันเก่าๆ เวลาที่อยู่ด้วยกัน วันที่ได้คุยกัน วันที่ได้เจอกัน เอามาเป็นความสุขในการคบกันมันคงจะมีความสุขมากมาย

(แต่จริงๆแล้วมันเป็นในส่วนของความทรงจำของผมเอง ซึ่งผมเองก็ไม่ร็ว่าในความทรงจำของเขาจะเหมือนผมไหม แต่ผมก็เชื่อนะว่ามันต้องเหมือนกันสักอย่างไม่งั้นเราคงไม่ได้คบกันมาจนถึงขนาดนี้)
อ่านอาจจะงงๆนะครับ ผมพิมพ์ตามความรู้สึก55
ขอบคุณที่อ่านความรู้สึกของผมนะครับ