แตะขอบฟ้า ท้าลมฝน แวะชมผีตาโขน

  บริบทของชีวิต สิ่งแวดล้อมแบบคนเมือง ที่ต้องแบกและพกพาภาระมากมาย  
อยากจะหาโอกาส ยืนนิ่งๆไร้สิ่งบีบบังคับ มองอะไรตรงหน้าแล้วว่างเปล่า ไร้ความคิดสืบเนื่อง  
ยืนมึนๆสักสิบนาที คงจะดีไม่น้อย
  จินตนาการไว้ ถ้าอาทิตย์นี้ไม่ติดอะไร อยากจะไปขี่เวฟฟ้าพากานดามาเยือนดินแดนผีตาโขน  
เพ้อฝันไว้ก่อน  อนาคตไม่แน่ไม่นอน
ถ้าฝนตกห่าใหญ่ แล้วไม่ได้ไปจงอย่าง้องอล  ว่าแล้วล้มตัวลงนอน ตื่นขึ้นมาค่อยว่ากัน..

   เราคิด และต้องการจะทำสิ่งนั้น....