สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้เกี่ยวกับเรื่องวิญญาณกระทู้แรกของเรา เห็นหลายๆคนมาตั้งกระทู้เกี่ยวกับเรื่องผี เราเลยนึกขึ้นได้ว่าเราก็มีเรื่องนึง เป็นเรื่องที่เกิดกับคุณย่าสมัยที่คุณย่าพึ่งจะแต่งงานกับคุณปู่ ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เราก็เล่าไปตามที่คุณย่าเล่าให้ฟัง เชื่อไม่เชื่อก็แล้วบุคคลโปรดใช้วิจารณญาณ
เรื่องมีอยู่ว่า
ปู๋กับย่าเราเป็นคนต่างจังหวัด ซึ่งเป็นจังหวัดนึงทางภาคอิสาน อยู่คนละอำเภอกันหลังจากแต่งงานกันแล้วปู่ก็มาอยู่ที่บ้านย่า อยู๋กินกันคลอดลูกแล้วหนึ่งคน(ย่ามีลูก9คน) ปู่จะเป็นคนชอบเที่ยว ชอบกินเหล้า เล่นการพนัน ไปเล่นที่วันสองวันกว่าจะกลับบ้าน ไม่ค่อยทำมาหากิน
พอถึงฤดูทำนา ปู๋กับย่าก็จะไปทำนาที่อำเภอของปู่ซึ่งห่างออกไป 20 กิโล เพราะที่บ้านที่อำเภอย่าไม่มีที่นา การเดินทางในสมัยนั้นจะเดินเท้าเพราะยังไม่มีรถ คนรวยหน่อยก็จะขับเกวียณ ต้องออกเดินทางแต่เช้ามืดเพราะกว่าจะถึงก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ย่าก็จะอุ้มลูกสาวแล้วเดินทางไป ซึ่งลูกสาวก็คือป้าของเราตอนนั้นป้าอายุประมาณ2 ขวบ
พอถึงแล้วก็จัดการทำนา เวลาร่วงเลยไปเรื่อยๆจนถึงเวลาที่ต้องขึ้นจากนา ด้วยที่ว่าขึ้นจากนาก็ห้าโมงเย็นแล้ว ปู่กับย่าก็ได้ไปนอนค้างที่โรงเรียนร้างแห่งหนึ่งเพื่อที่ตอนเช้าจะได้ทำนาต่อ (ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่นอนที่บ้านของปู่ ย่าเราก็ตอบว่า หลังจากที่แต่งงานกันแล้ว ด้วยความที่ปู่ชอบเล่นการพนันจึงขายที่ดินหมด เหลือแต่ที่นาที่ใช้ทำกิน) กับย่าทำกับข้าวหุงหาอาหารจากอุปกรณืที่แบกมาด้วย พอดีคืนนั้นหมู่บ้านที่มีโรงเรียนร้างนั้นเค้ามีงานบุญ สายเที่ยวอย่างปู่มีหรือจะพลาดหลังจากกินข้าวกินปลาอิ่ม ปู่ก็บอกกับย่าว่า "ข่อยสิเข้าไปในบ้านจั๊กคราวเด้อ" หลังจากนั้นนปู๋ก็ไป ย่าเข้าไปนอนในอาคารเรียนหลังนึง เป็นอาคารเรียนไม้ ติดกับดินไม่มีใต้ถุน ตอนนั้นย่าบอกว่าเวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่า ย่าได้ยินเสียงรองเท้าของใครบางคนเดินผ่านประตูห้องเรียนที่ย่านอน ตอนแรกคิดว่าเป็นปู่ แต่ฟังไปฟังมาเสียงส้นเท้าที่กระทบกับพื้นไม้ดังเกินกว่าจะเป็นปู่ ซึ่งมันเป็นเสียงส้นเท้าของรองเท้าส้นสูง ย่านอนกอดลูกไว้แน่น นึกในใจคงไม่ใช่คนแน่นอน ย่าสวดมนต์ในใจ เสียงรองเท้ายังดังไม่หยุด มันดังผ่านไปผ่านมาเรื่อยๆอยู่หลายรอบ จนมาหยุดที่หน้าห้องที่ย่านอนอยู่ ย่าก็ยังไม่หยุดสวดมนต์ พร้อมกับโอบกอดลูกไว้แน่น สักพักย่าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินผ่านไป ย่าแอบลุกขึ้นไปแอบดูในช่องไม้ที่ผุพังเนื่องจากปลวก รูใหญ่ประมาญสองกำปั้นย่าก้ต้องตกใจ เพราะเห็นคนกำลังเดินลงบ่อน้ำ ซึ่งคนอิสานจะเรียกบ่อน้ำสร้าง เป็นเงามืดๆ แป๊บเดียวก็มีเงาคล้ายๆแขนลอยขึ้นมาจากบ่อน้ำสร้างเหมือนถูกโยนขึ้นมา ตามด้วยขา และที่พีคลุด เป็นเงาคล้ายๆหัวคน และที่พีคกว่านั้นคือ มีเงาคนที่ปราศจากแขนข้างนึงขาข้างนึง และ ไม่มีหัวพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อแล้วครานมาทางอาคารที่ย่านอนอยู่ ย่าตกใจมาก รีบวิ่งไปนอนที่เดิมพร้อมทั้งกำพระไว้แน่น มือนึงก็กอดลูกไว้ ในใจก็สวดมนต์ เวลาผ่านไปเรื่อยๆปู่ก็ยังไม่กลับ ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าคนดังขึ้นมาอีกรอบ ย่าทำอะไรไม่ถูกได้แต่สวดมนต์ จะวิ่งออกไปหาปู่ก็กลัว ย่าแผ่เมตตาให้กับสิ่งที่เจอ อยู๋หลายรอบ เสียงนั้นก็หายไป พร้อมกันนั้นปู่ก็กลับมาจากเที่ยว ย่าไม่ได้เล่าให้ปู่ฟังในตอนนั้น จนถึงเช้าค่อยเล่า ย่าไม่กล้าไปดูที่บ่อน้ำนั้น ย่าบอกกับปู่ว่า "มื้อแลงบ่นอนอยู่นี้แล้วเด้อข่อยสิไปนอนวัด ข่อยย้าน" ปู๋กับย่าไม่ได้ไปถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนในหมู่บ้านแล้วพระที่วัด เพราะไม่อยากรู้ ไม่อยากทราบ
เรื่องก็ประมรนี้แหละค่ะ อาจจะดูเวอร์ๆไปหน่อยแต่เราก็เล่าจากที่ย่าเล่าให้ฟัง
เรืองสยองจากคุณย่า
เรื่องมีอยู่ว่า
ปู๋กับย่าเราเป็นคนต่างจังหวัด ซึ่งเป็นจังหวัดนึงทางภาคอิสาน อยู่คนละอำเภอกันหลังจากแต่งงานกันแล้วปู่ก็มาอยู่ที่บ้านย่า อยู๋กินกันคลอดลูกแล้วหนึ่งคน(ย่ามีลูก9คน) ปู่จะเป็นคนชอบเที่ยว ชอบกินเหล้า เล่นการพนัน ไปเล่นที่วันสองวันกว่าจะกลับบ้าน ไม่ค่อยทำมาหากิน
พอถึงฤดูทำนา ปู๋กับย่าก็จะไปทำนาที่อำเภอของปู่ซึ่งห่างออกไป 20 กิโล เพราะที่บ้านที่อำเภอย่าไม่มีที่นา การเดินทางในสมัยนั้นจะเดินเท้าเพราะยังไม่มีรถ คนรวยหน่อยก็จะขับเกวียณ ต้องออกเดินทางแต่เช้ามืดเพราะกว่าจะถึงก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง ย่าก็จะอุ้มลูกสาวแล้วเดินทางไป ซึ่งลูกสาวก็คือป้าของเราตอนนั้นป้าอายุประมาณ2 ขวบ
พอถึงแล้วก็จัดการทำนา เวลาร่วงเลยไปเรื่อยๆจนถึงเวลาที่ต้องขึ้นจากนา ด้วยที่ว่าขึ้นจากนาก็ห้าโมงเย็นแล้ว ปู่กับย่าก็ได้ไปนอนค้างที่โรงเรียนร้างแห่งหนึ่งเพื่อที่ตอนเช้าจะได้ทำนาต่อ (ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่นอนที่บ้านของปู่ ย่าเราก็ตอบว่า หลังจากที่แต่งงานกันแล้ว ด้วยความที่ปู่ชอบเล่นการพนันจึงขายที่ดินหมด เหลือแต่ที่นาที่ใช้ทำกิน) กับย่าทำกับข้าวหุงหาอาหารจากอุปกรณืที่แบกมาด้วย พอดีคืนนั้นหมู่บ้านที่มีโรงเรียนร้างนั้นเค้ามีงานบุญ สายเที่ยวอย่างปู่มีหรือจะพลาดหลังจากกินข้าวกินปลาอิ่ม ปู่ก็บอกกับย่าว่า "ข่อยสิเข้าไปในบ้านจั๊กคราวเด้อ" หลังจากนั้นนปู๋ก็ไป ย่าเข้าไปนอนในอาคารเรียนหลังนึง เป็นอาคารเรียนไม้ ติดกับดินไม่มีใต้ถุน ตอนนั้นย่าบอกว่าเวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่า ย่าได้ยินเสียงรองเท้าของใครบางคนเดินผ่านประตูห้องเรียนที่ย่านอน ตอนแรกคิดว่าเป็นปู่ แต่ฟังไปฟังมาเสียงส้นเท้าที่กระทบกับพื้นไม้ดังเกินกว่าจะเป็นปู่ ซึ่งมันเป็นเสียงส้นเท้าของรองเท้าส้นสูง ย่านอนกอดลูกไว้แน่น นึกในใจคงไม่ใช่คนแน่นอน ย่าสวดมนต์ในใจ เสียงรองเท้ายังดังไม่หยุด มันดังผ่านไปผ่านมาเรื่อยๆอยู่หลายรอบ จนมาหยุดที่หน้าห้องที่ย่านอนอยู่ ย่าก็ยังไม่หยุดสวดมนต์ พร้อมกับโอบกอดลูกไว้แน่น สักพักย่าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินผ่านไป ย่าแอบลุกขึ้นไปแอบดูในช่องไม้ที่ผุพังเนื่องจากปลวก รูใหญ่ประมาญสองกำปั้นย่าก้ต้องตกใจ เพราะเห็นคนกำลังเดินลงบ่อน้ำ ซึ่งคนอิสานจะเรียกบ่อน้ำสร้าง เป็นเงามืดๆ แป๊บเดียวก็มีเงาคล้ายๆแขนลอยขึ้นมาจากบ่อน้ำสร้างเหมือนถูกโยนขึ้นมา ตามด้วยขา และที่พีคลุด เป็นเงาคล้ายๆหัวคน และที่พีคกว่านั้นคือ มีเงาคนที่ปราศจากแขนข้างนึงขาข้างนึง และ ไม่มีหัวพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อแล้วครานมาทางอาคารที่ย่านอนอยู่ ย่าตกใจมาก รีบวิ่งไปนอนที่เดิมพร้อมทั้งกำพระไว้แน่น มือนึงก็กอดลูกไว้ ในใจก็สวดมนต์ เวลาผ่านไปเรื่อยๆปู่ก็ยังไม่กลับ ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าคนดังขึ้นมาอีกรอบ ย่าทำอะไรไม่ถูกได้แต่สวดมนต์ จะวิ่งออกไปหาปู่ก็กลัว ย่าแผ่เมตตาให้กับสิ่งที่เจอ อยู๋หลายรอบ เสียงนั้นก็หายไป พร้อมกันนั้นปู่ก็กลับมาจากเที่ยว ย่าไม่ได้เล่าให้ปู่ฟังในตอนนั้น จนถึงเช้าค่อยเล่า ย่าไม่กล้าไปดูที่บ่อน้ำนั้น ย่าบอกกับปู่ว่า "มื้อแลงบ่นอนอยู่นี้แล้วเด้อข่อยสิไปนอนวัด ข่อยย้าน" ปู๋กับย่าไม่ได้ไปถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนในหมู่บ้านแล้วพระที่วัด เพราะไม่อยากรู้ ไม่อยากทราบ
เรื่องก็ประมรนี้แหละค่ะ อาจจะดูเวอร์ๆไปหน่อยแต่เราก็เล่าจากที่ย่าเล่าให้ฟัง