สวัสดีคะ วันนี้เป็นวันที่ไม่อยากจะมาทำงานมาก ไม่ได้ขี้เกียจนะคะแต่เบื่อคน รำคาญคน เหนื่อยใจกับคนมากเลยคะ เราทำงานอยู่ในส่วนราชการแห่งหนึ่งเป็นหน่วยงานเล็กๆ ที่ไม่ได้ใหญ่มากคะ คนทำงานก็ไม่เยอะมากแต่ความเรื่องมากของคนมันเยอะมาก เราไม่เบื่องานแต่เราเบื่อคน เราเข้าใจนะว่าที่ทำงานทุกที่ไม่ว่าจะเป็นราชการหรือบริษัทก็มักจะเจอปัญหาแบบนี้อยู่ทั่วไปที่ทุกคนต้องเจอ เหมือนมันคือเรื่องธรรมดาที่เราต้องประสบพบเจออยู่ทุกวัน
ขอเริ่มต้นแบบนี้เลยนะคะคือว่า เราเรียนจบแค่ ปวส. เท่านั้นเราเรียนต่อปริญญาตรีแต่เราก็ต้องลาออกเพราะมีปัญหานิดหน่อยก็เลยตั้งใจว่าทำงานก่อนแล้วเรื่องเรียนค่อยว่ากันอีกที เราก็ตั้งใจหางานทำ ไปสมัครงานทุกที่ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือหน่วยงานราชการต่างๆ แล้วเราไปเจอกับพี่คนนึง ซึ่งเขาบอกว่าเพื่อนเขากำลังหาเด็กมาช่วยทำงานเขาเลยให้เรามาสมัคร เราก็มาคะเพื่องานเราเอาไว้ก่อนมาสมัครเป็นพนักงานจ้างเหมาคะสัญญาปีต่อปี
เราก็ทำงานในหน้าที่เหมือนธุรการคะ คือพิมพ์งาน ถ่ายเอกสารบ้าง มีอะไรที่เขาให้เราช่วยเราก็ทำคะ ทำหนังสือรับรองเงินเดือน ดูแลวันลา มา สาย พักผ่อนของข้าราชการ คือเราเป็นแค่ลูกจ้างเราไม่สามารถทำงานที่เป็นงานของข้าราชการทำคะเพราะถ้าผิดพลาดมาเราจะซวยแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นงานที่เขาให้เราทำทุกอย่างเขาต้องรับผิดชอบงานส่วนตรงนี้ด้วย ตอนแรกที่เราทำงานเขาก็ดีนะคะเห็นหน้าตาคือดูเป็นคนมีความรู้ ดูเป็นคนเอาการเอางานคะ หน้าตาพี่แกใสสื่อคะ เป็นผู้หญิงนะคะ เราก็ทำจนหมดสัญญาคะเราก็ออกไม่ต่อสัญญา (สันดานเริ่มออก) เราเลยจะไม่ต่อไม่อยู่เพราะไม่ไหว
จากนั้นพอเราออกมาได้แค่เดือนเดียวมีพี่อีกคนคะเขามาขอร้องเรา ทั้ง Line ทั้งโทรหาขอให้กลับมาช่วยทำงานเพราะหาคนมาแทนเราไม่ได้คือตอนแรกมาแทนได้แค่เดือนเดียวทีนี้เขาท้องมีอาการแพ้ท้องหนักมากจนต้องนอนโรงพยาบาลเลยทำให้ต้องลาออกเลยมาขอให้เรามาทำแทน เราก็ปรึกษากับแม่กับพ่อคะคือแม่เราเป็นคนเห็นใจคนเพราะทำงานข้าราชการเหมือนกันคะแม่เลยให้กลับมาช่วยพี่เขาเราก็ยอมกลับมาคะ ทีนี้เหมือนเราเคยทำงานตรงนี้มาแล้วและมันเหมือนทำงานด้วยกันเหมือนเริ่มอยู่นานวันขึ้น (สันดานคงเริ่มออกขึ้นเรื่อยๆคะ) จากภาพที่เราเห็นว่าเขาเป็นคนเก่ง เอาการเอางานแต่จริงๆแล้วคือเป็นแค่สิ่งที่เรามโนขึ้นทั้งนั้นคะ เชื่อไหมคะว่าเรางงใจกับพี่แกมากคะ บางทีงานที่เราทำยังคาโต๊ะอยู่เลยก็เอางานที่บางอย่างเขาทำเองได้แต่เขาไม่ทำมาโยนให้เราทำเลยทันที ซึ่งเราก็ต้องวางงานที่เราทำให้เขาก่อนเพราะเขาจะเอาก่อน บางทีก็ถ่ายเอกสารใบเดียว (ย้ำว่าใบเดียวจริงๆ) เขาเดินไปถ่ายไม่ได้คะ อย่างบางทีเขาต้องไปราชการข้างนอกต้องขอรถหลวงออกไปใช้เขาก็ไม่สามารถเขียนขอรถเองได้ซึ่งเป็นเราที่ต้องเขียนแล้วเขามีหน้าที่เซ็นชื่ออย่างเดียว อย่างบางทีต้องเบิกของมาใช้เพราะของหมดเขาสั่งๆเราว่าเอาอันนี้ อันนั้นหมด อันนี้ต้องใช้ แต่เชื่อไหมคะว่าเขาไม่สามารถเบิกของได้ ซึ่งเขาทำไม่เป็นว่าต้องทำยังไง บางอย่างงานที่เขาต้องเป็นคนทำเขาก็โยนมาให้เราทำหมดเลยคะ จนบางทีพี่ที่เขาเห็นเขายังบอกเลยว่า “เรื่องแค่นี้ทำไม่ได้แล้วจะทำมาหากินอะไร” อยากได้ตำแหน่งที่ดีกว่านี้แต่เหยียบหัวคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ดี .. แล้วเข้าใจไหมคะว่าพี่เขาชอบตีมึนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคะแล้วเป็นคนที่อธิบายอะไรไม่เคยเข้าใจ ไม่ยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด ชอบเถียงคิดว่าตัวเองถูกทั้งที่มันผิด พอรู้ว่าตัวเองผิดเหมือนหน้าแหกคะก็จะชอบแก้เขินโดยการบอกว่า “พี่ไม่รู้ พี่ลืม พี่เบลอ พี่ปวดหัว” แบบนี้ก็ได้เหรอหว่ะ? แล้วทำงานนะคะไม่ถึงสิบนาทีถอนหายใจตลอดเวลาคือไม่เข้าใจว่าเหนื่อยอะไรหนักหนาคะ แล้วงานบางอย่างที่เราช่วยเขาทำพอมีปัญหามาเขาก็โยนให้เราทันทีคะ หรือไม่ก็เป็นงานที่เขาทำมาก่อนแล้วแต่เอามาให้เราช่วยทำแล้วเราก็มีงานที่ต้องทำบางทีอาจไปช่วยพี่ชั้นอื่นทำงานอยู่คือลูกจ้างคะใครสั่งทำงานก็ต้องทำมันปฏิเสธได้ไม่เต็มปากหรอกคะ ยังโทรตามให้เรามาแก้ไขงานนั้นแค่คำเดียวแค่นี้แต่เขาไม่สามารถทำงานตรงนั้นได้
คือมันมีหลายเรื่องหลายอย่างที่เราเจอ เราเจอจนบางทีเราเหมือนคนเก็บกดไปเลย เราบ่นกับแม่กับพ่อทุกวันอยากจะให้พาไปหาหมอโรคจิตเลยนะคะ เราเป็นแค่ลูกจ้างคะเราพูดมากไม่ได้คะ แต่บางทีมันเกินไปแต่เราก็ไม่ยอมคะบางทีก็ด่าอ้อมๆแต่เจ็บคะ บางทีเราดึงหน้าใส่เลยคะอะไรไม่ผิดเราเถียงเหมือนกันคะ คือเราเหนื่อยคะ เหนื่อยกับพี่คนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่อธิบายอะไรไม่เคยเข้าใจและไม่เข้าใจที่เราพูดกับเขาด้วย เหมือนคนสมาธิสั้นมากพูดตรงนี้พอเดินไปก็ลืมแล้วความหมายก็จะผิดเพี้ยนไปเลย ตกลงเขาทำงานเป็นหรือเขาขี้เกียจที่จะทำงานกันแน่แล้วเวลาคุยเรื่องงานคิ้วผูกเป็นโบว์เลยคะไม่สามารถอธิบายเรื่องงานได้แต่ถ้าพูดเรื่องครอบครัวเขาจะมีความสุขมากคุยได้ทั้งวัน แล้วถ้าเขาไม่พอใจใครเขาเงียบนะคะไม่พูดคะแต่เก็บไว้แล้วเข้าหานายไปคุยกับนาย .. เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรหรือคะ? มีใครเจอแบบนี้บ้างไหมคะ? เราโคตรอดทนกับสภาพแบบนี้เลยคะ เราเหมือนคนเก็บกดขึ้นทุกวันแล้วมาเจอคำพูดที่ว่า “เดี๋ยวนี้เราทำงานไม่เต็มที่เลยนะ” เราก็เถียงออกไปว่า “ไม่เต็มที่ยังไงเหรอ” เขาบอกว่า “นายเป็นคนมาพูดเองว่าเราทำงานไม่เต็มที่เขาเห็น” คือเข้าใจไหมคะว่านายจะมาเห็นได้ยังไงถ้าไม่มีคนเอาไปพูดเล่าให้ฟังเพราะว่านายอยู่ในห้องมีห้องทำงานอยู่คนละที่กับที่เรานั่งทำงานถ้าจะเห็นคือเวลาไปเข้าห้องน้ำหรือมาห้องประชุม ..
ตั้งแต่เจอคำพูดนี้จากที่เราเต็มงานเต็มที่มาตลอดเราก็เลยไม่สนใจอะไรอีกเลย เราเหนื่อยแทบตายเหนื่อยมากกว่าคนที่นั่งทำงานกับที่งานการไม่ค่อยจะทำนั่งถอนหายใจทิ้ง แต่เราเดินส่งหนังสือทำงานแทนเกือบทั้งหมด บางทีงานสำคัญๆมากๆเรายังต้องทำให้แล้วไม่เคยรับผิดชอบอะไรเราเลย พอเกิดเรื่องเขาโดนด่ามากลัวไม่ได้หน้าก็ค่อยเหมือนมาสนใจงานตัวนี้แล้วก็ไม่สนใจเหมือนเดิม เรียนจบโทเป็นถึงข้าราชการนะคะแต่เราไม่ได้อวดตัวเองนะทำไมเราจบแค่ ปวส. ดูทำงานได้ดีกว่าคนจบโทอีก เราโคตรเหนื่อย โคตรเกลียด มาทำงานไม่อยากจะมองหน้าเลยคะไม่คิดอยากจะคุยเสวนาด้วยเลยคะ เราไม่ชอบคนเห็นแก่ตัวแบบนี้คะแล้วตัวเองได้หน้า เราไม่ต้องการได้หน้าเองเราไม่ชอบเลียใครเพื่อให้ตัวเองได้ดีคะ แค่เราอยากให้คุณช่วยเราทำงานบ้างงานที่เราช่วยทำก็งานของคุณ บางทีงานมันนิดหน่อยคุณทำเองก็ได้ เราเป็นลูกจ้างคะไม่ใช่ขี้ข้าหรือคนรับใช้ ทำไมต้องเอานิสัยที่บ้านมาใช้ที่ทำงานร่วมกับคนอื่น? ที่เราออกไม่ได้เพราะว่ามันยังอยู่ในสัญญาคะแต่ถ้าสัญญาหมดเราก็ไปไม่คิดจะอยู่แน่นอนคะ
ใครเคยเจอปัญหาแบบเราบ้างคะ? มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ ขอบคุณที่มาอ่านมาให้คำชี้แจงแนะ ติเตียนและให้กำลังใจเราในการทำงานนะคะ
ปล. ไม่รู้ว่าแท็กถูกห้องหรือเปล่า ? ถ้าผิดพลาดเราขอโทษด้วยนะคะ
ทำงานกับคนแบบนี้แล้วเหนื่อยใจมากและรู้สึกเริ่มเกลียดจนไม่อยากทำงานด้วย !!!!
ขอเริ่มต้นแบบนี้เลยนะคะคือว่า เราเรียนจบแค่ ปวส. เท่านั้นเราเรียนต่อปริญญาตรีแต่เราก็ต้องลาออกเพราะมีปัญหานิดหน่อยก็เลยตั้งใจว่าทำงานก่อนแล้วเรื่องเรียนค่อยว่ากันอีกที เราก็ตั้งใจหางานทำ ไปสมัครงานทุกที่ไม่ว่าจะเป็นบริษัทหรือหน่วยงานราชการต่างๆ แล้วเราไปเจอกับพี่คนนึง ซึ่งเขาบอกว่าเพื่อนเขากำลังหาเด็กมาช่วยทำงานเขาเลยให้เรามาสมัคร เราก็มาคะเพื่องานเราเอาไว้ก่อนมาสมัครเป็นพนักงานจ้างเหมาคะสัญญาปีต่อปี
เราก็ทำงานในหน้าที่เหมือนธุรการคะ คือพิมพ์งาน ถ่ายเอกสารบ้าง มีอะไรที่เขาให้เราช่วยเราก็ทำคะ ทำหนังสือรับรองเงินเดือน ดูแลวันลา มา สาย พักผ่อนของข้าราชการ คือเราเป็นแค่ลูกจ้างเราไม่สามารถทำงานที่เป็นงานของข้าราชการทำคะเพราะถ้าผิดพลาดมาเราจะซวยแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นงานที่เขาให้เราทำทุกอย่างเขาต้องรับผิดชอบงานส่วนตรงนี้ด้วย ตอนแรกที่เราทำงานเขาก็ดีนะคะเห็นหน้าตาคือดูเป็นคนมีความรู้ ดูเป็นคนเอาการเอางานคะ หน้าตาพี่แกใสสื่อคะ เป็นผู้หญิงนะคะ เราก็ทำจนหมดสัญญาคะเราก็ออกไม่ต่อสัญญา (สันดานเริ่มออก) เราเลยจะไม่ต่อไม่อยู่เพราะไม่ไหว
จากนั้นพอเราออกมาได้แค่เดือนเดียวมีพี่อีกคนคะเขามาขอร้องเรา ทั้ง Line ทั้งโทรหาขอให้กลับมาช่วยทำงานเพราะหาคนมาแทนเราไม่ได้คือตอนแรกมาแทนได้แค่เดือนเดียวทีนี้เขาท้องมีอาการแพ้ท้องหนักมากจนต้องนอนโรงพยาบาลเลยทำให้ต้องลาออกเลยมาขอให้เรามาทำแทน เราก็ปรึกษากับแม่กับพ่อคะคือแม่เราเป็นคนเห็นใจคนเพราะทำงานข้าราชการเหมือนกันคะแม่เลยให้กลับมาช่วยพี่เขาเราก็ยอมกลับมาคะ ทีนี้เหมือนเราเคยทำงานตรงนี้มาแล้วและมันเหมือนทำงานด้วยกันเหมือนเริ่มอยู่นานวันขึ้น (สันดานคงเริ่มออกขึ้นเรื่อยๆคะ) จากภาพที่เราเห็นว่าเขาเป็นคนเก่ง เอาการเอางานแต่จริงๆแล้วคือเป็นแค่สิ่งที่เรามโนขึ้นทั้งนั้นคะ เชื่อไหมคะว่าเรางงใจกับพี่แกมากคะ บางทีงานที่เราทำยังคาโต๊ะอยู่เลยก็เอางานที่บางอย่างเขาทำเองได้แต่เขาไม่ทำมาโยนให้เราทำเลยทันที ซึ่งเราก็ต้องวางงานที่เราทำให้เขาก่อนเพราะเขาจะเอาก่อน บางทีก็ถ่ายเอกสารใบเดียว (ย้ำว่าใบเดียวจริงๆ) เขาเดินไปถ่ายไม่ได้คะ อย่างบางทีเขาต้องไปราชการข้างนอกต้องขอรถหลวงออกไปใช้เขาก็ไม่สามารถเขียนขอรถเองได้ซึ่งเป็นเราที่ต้องเขียนแล้วเขามีหน้าที่เซ็นชื่ออย่างเดียว อย่างบางทีต้องเบิกของมาใช้เพราะของหมดเขาสั่งๆเราว่าเอาอันนี้ อันนั้นหมด อันนี้ต้องใช้ แต่เชื่อไหมคะว่าเขาไม่สามารถเบิกของได้ ซึ่งเขาทำไม่เป็นว่าต้องทำยังไง บางอย่างงานที่เขาต้องเป็นคนทำเขาก็โยนมาให้เราทำหมดเลยคะ จนบางทีพี่ที่เขาเห็นเขายังบอกเลยว่า “เรื่องแค่นี้ทำไม่ได้แล้วจะทำมาหากินอะไร” อยากได้ตำแหน่งที่ดีกว่านี้แต่เหยียบหัวคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ดี .. แล้วเข้าใจไหมคะว่าพี่เขาชอบตีมึนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคะแล้วเป็นคนที่อธิบายอะไรไม่เคยเข้าใจ ไม่ยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด ชอบเถียงคิดว่าตัวเองถูกทั้งที่มันผิด พอรู้ว่าตัวเองผิดเหมือนหน้าแหกคะก็จะชอบแก้เขินโดยการบอกว่า “พี่ไม่รู้ พี่ลืม พี่เบลอ พี่ปวดหัว” แบบนี้ก็ได้เหรอหว่ะ? แล้วทำงานนะคะไม่ถึงสิบนาทีถอนหายใจตลอดเวลาคือไม่เข้าใจว่าเหนื่อยอะไรหนักหนาคะ แล้วงานบางอย่างที่เราช่วยเขาทำพอมีปัญหามาเขาก็โยนให้เราทันทีคะ หรือไม่ก็เป็นงานที่เขาทำมาก่อนแล้วแต่เอามาให้เราช่วยทำแล้วเราก็มีงานที่ต้องทำบางทีอาจไปช่วยพี่ชั้นอื่นทำงานอยู่คือลูกจ้างคะใครสั่งทำงานก็ต้องทำมันปฏิเสธได้ไม่เต็มปากหรอกคะ ยังโทรตามให้เรามาแก้ไขงานนั้นแค่คำเดียวแค่นี้แต่เขาไม่สามารถทำงานตรงนั้นได้
คือมันมีหลายเรื่องหลายอย่างที่เราเจอ เราเจอจนบางทีเราเหมือนคนเก็บกดไปเลย เราบ่นกับแม่กับพ่อทุกวันอยากจะให้พาไปหาหมอโรคจิตเลยนะคะ เราเป็นแค่ลูกจ้างคะเราพูดมากไม่ได้คะ แต่บางทีมันเกินไปแต่เราก็ไม่ยอมคะบางทีก็ด่าอ้อมๆแต่เจ็บคะ บางทีเราดึงหน้าใส่เลยคะอะไรไม่ผิดเราเถียงเหมือนกันคะ คือเราเหนื่อยคะ เหนื่อยกับพี่คนนี้จริงๆ ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่อธิบายอะไรไม่เคยเข้าใจและไม่เข้าใจที่เราพูดกับเขาด้วย เหมือนคนสมาธิสั้นมากพูดตรงนี้พอเดินไปก็ลืมแล้วความหมายก็จะผิดเพี้ยนไปเลย ตกลงเขาทำงานเป็นหรือเขาขี้เกียจที่จะทำงานกันแน่แล้วเวลาคุยเรื่องงานคิ้วผูกเป็นโบว์เลยคะไม่สามารถอธิบายเรื่องงานได้แต่ถ้าพูดเรื่องครอบครัวเขาจะมีความสุขมากคุยได้ทั้งวัน แล้วถ้าเขาไม่พอใจใครเขาเงียบนะคะไม่พูดคะแต่เก็บไว้แล้วเข้าหานายไปคุยกับนาย .. เขาทำแบบนี้เพื่ออะไรหรือคะ? มีใครเจอแบบนี้บ้างไหมคะ? เราโคตรอดทนกับสภาพแบบนี้เลยคะ เราเหมือนคนเก็บกดขึ้นทุกวันแล้วมาเจอคำพูดที่ว่า “เดี๋ยวนี้เราทำงานไม่เต็มที่เลยนะ” เราก็เถียงออกไปว่า “ไม่เต็มที่ยังไงเหรอ” เขาบอกว่า “นายเป็นคนมาพูดเองว่าเราทำงานไม่เต็มที่เขาเห็น” คือเข้าใจไหมคะว่านายจะมาเห็นได้ยังไงถ้าไม่มีคนเอาไปพูดเล่าให้ฟังเพราะว่านายอยู่ในห้องมีห้องทำงานอยู่คนละที่กับที่เรานั่งทำงานถ้าจะเห็นคือเวลาไปเข้าห้องน้ำหรือมาห้องประชุม ..
ตั้งแต่เจอคำพูดนี้จากที่เราเต็มงานเต็มที่มาตลอดเราก็เลยไม่สนใจอะไรอีกเลย เราเหนื่อยแทบตายเหนื่อยมากกว่าคนที่นั่งทำงานกับที่งานการไม่ค่อยจะทำนั่งถอนหายใจทิ้ง แต่เราเดินส่งหนังสือทำงานแทนเกือบทั้งหมด บางทีงานสำคัญๆมากๆเรายังต้องทำให้แล้วไม่เคยรับผิดชอบอะไรเราเลย พอเกิดเรื่องเขาโดนด่ามากลัวไม่ได้หน้าก็ค่อยเหมือนมาสนใจงานตัวนี้แล้วก็ไม่สนใจเหมือนเดิม เรียนจบโทเป็นถึงข้าราชการนะคะแต่เราไม่ได้อวดตัวเองนะทำไมเราจบแค่ ปวส. ดูทำงานได้ดีกว่าคนจบโทอีก เราโคตรเหนื่อย โคตรเกลียด มาทำงานไม่อยากจะมองหน้าเลยคะไม่คิดอยากจะคุยเสวนาด้วยเลยคะ เราไม่ชอบคนเห็นแก่ตัวแบบนี้คะแล้วตัวเองได้หน้า เราไม่ต้องการได้หน้าเองเราไม่ชอบเลียใครเพื่อให้ตัวเองได้ดีคะ แค่เราอยากให้คุณช่วยเราทำงานบ้างงานที่เราช่วยทำก็งานของคุณ บางทีงานมันนิดหน่อยคุณทำเองก็ได้ เราเป็นลูกจ้างคะไม่ใช่ขี้ข้าหรือคนรับใช้ ทำไมต้องเอานิสัยที่บ้านมาใช้ที่ทำงานร่วมกับคนอื่น? ที่เราออกไม่ได้เพราะว่ามันยังอยู่ในสัญญาคะแต่ถ้าสัญญาหมดเราก็ไปไม่คิดจะอยู่แน่นอนคะ
ใครเคยเจอปัญหาแบบเราบ้างคะ? มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ ขอบคุณที่มาอ่านมาให้คำชี้แจงแนะ ติเตียนและให้กำลังใจเราในการทำงานนะคะ
ปล. ไม่รู้ว่าแท็กถูกห้องหรือเปล่า ? ถ้าผิดพลาดเราขอโทษด้วยนะคะ