ทำไงดีตกหลุมความรักที่สร้างขึ้นมาเอง(แต่มันไม่เหมาะ)

คือเจอน้องคนนึงที่ทำงานตัวสูงเกือบ2เมตรเลยคือเดินมาเด่มาเลยตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรคือชอบมองเฉยๆแต่วันนึงน้องเขาจามคือแบบเหมือนแก๊สระเบิดเลย(เสียงจามเขานะ)ก็เลยหันไปดูเราก็ยิ้มก็มันดังมากเลยอ่ะแต่พอหันไปมันแบบเฟิร์สอินแพสชั่นอ่ะ(ไม่รู้พิมพ์ถูกเปล่า)ก็ไม่ได้คิดอะไรพอต่อมาก็เริ่มเห็นน้องเขาเรื่อยๆคือน้องเขาเข้ามาก่อนเราเป็นพนักงานประจำแล้วดูจะบิ๊กมากๆด้วยส่วนเราซับคอนแทคต๊อกต๋อยก็เป็นไปได้ยากเนอะ ต่อๆเราก็เริ่มสังเกตุคือนั่งกินข้าวที่โรงอาหารตอนเช้าคนละเวิ้งกันแบบไกลม๊ากเราก็เลยเออมองไว้แบบยาบำรุงหัวใจวะฮ่าๆคือเขาคงไม่รู้แต่มีแต่นะจ๊ะพักหลังๆทำไมตามันจ๊ะกันบ่อยจังวะไม่ได้คิดไปเองนะเอาหล่ะวะผู้ร้ายเริ่มมีพิรุธเราเลยรู้สึกได้ว่าเขาคงรู้แล้วว่าเรามองเขาแต่เขาดูพอใจมากเลยแต่ปัญหามันก็คือเราอายุ38แล้วส่วนน้องเขาน่าจะไม่เกิน32เพราะบุคลิกที่เราสังเกตุโคตรจะเด็กเลย แถมเขามาทำงานในห้องเราด้วยตอนแรกเราก็เนียนๆไปวะเพราะมั่นใจมากว่าเขาคงไม่รู้ว่าเป็นเราหรอก(เราทำงานโรงงานและที่เราทำงานเป็นคลีนรูมเราต้องใส่ชุดคลีนรูมที่เห็นแต่ลูกตา)แต่หลักฐานคือเราคนเดียวที่ใส่สายคล้องคอสีส้มเพราะยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน(คือโรงงานไม่ได้ซีเรียสเรื่องสายคล้องคอนะ)คือสรุปเขารู้แล้วว่าเป็นเราและรู้จุดที่เราทำงานแล้วคือมันก็เจอกันเรื่อยๆทุกวันอะนะเอาหล่ะสิเราโคตรฟุ้งซ่านเลยคือหน้าเขาลอยเต็มหน้าเราไปหมดแถมหัวใจเราเต้นโคตรจะแรงเลยจนความดันจะขึ้นอะคือถ้าเราปล่อยไปแบบนี้เราเองก็จะแย่นะเพราะเรามีครอบครัวแล้วแต่แฟนเราเขาชอบปาร์ตี้อะเราก็เลยแอบเหงานิดๆคือเราอยู่กันมา20ปีนะทั้งเอือมระอามันมาหมดแต่เรามีลูกด้วยกันมันก็เลยถูๆไถกันไปและเราก็ยังต้องเพิ่งเขาอยู่มากในเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะแฟนเราเงินเดือนเยอะกว่าเราแต่ก็นะคนอยู่ด้วยกันมานานมันมีแต่ความเบื่อแถมบางครั้งเราผู้หญิงต้องทนเวลาเขาไปปาร์ตี้กับเพื่อนเวลาเมากลับมาหัวพาดชักโครกเลยจ้ารู้สึกแย่เนอะส่วนเราชีวิตไปทำงานกลับบ้านมีแค่นี้เพราะลูกรออยู่มันมีแต่คำว่าหน้าที่ซึ่งเราก็เต็มใจมากนะแต่โคตรหวั่นไหวเลยว่ะกับไอ้น้องคนนี้ซึ่งกำลังหาทางเข้าใกล้เราแล้วแต่เราหนีว่ะเรายอมรับว่าเรากลัวและกลัวมากๆเลยด้วยว่าถ้ามีโอกาสได้ใกล้กันจริงๆเราจะแย่เพราะหัวใจเราโคตรวูบวาบเลยแต่มันก็ผิดอะนะเรารู้แต่มันห้ามใจไม่ไหวจริงๆตอนนี้โลกของเรากำลังเป็นสีชมพูแต่ก็เป็นสีเทาด้วยเพราะรู้สึกผิดว่าไม่น่าเลยที่คิดแบบนี้ตอนแรกก็แค่ขำๆแต่มันชักขำไม่ออกแล้วอะเพราะจะเก็บอาการไม่อยู่แล้วเรากลัวน้องมันรู้ว่ะถึงมันจะระแคะระคายแล้วก็เหอะเรามั่นใจนะว่าเชื่อเหอะบางคนที่มโนเพราะสถานการณ์พาให้คิดว่ะคนเราดีชั่วรู้หมดแหล่ะแต่ก็อดไม่ได้ว่ะแล้วตอนนี้เราเริ่มเครียดแล้วเพราะเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเราก็ต้องเจอน้องมันอีกแล้ว(เราเข้าดึก2อาทิตย์เช้า2อาทิตย์เราเจอน้องทุกกะเช้า)เราจะทำไงดีวะเราตั้งใจว่าจะไม่มองมันแล้วและจะหันหลังกินข้าวให้มันด้วยแต่ใครจะหนีเงาตัวเองพ้นวะคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวที่สุดคือตัวเราเองนี่แหล่ะพูดยากบอกก็ไม่ฟังโคตรอ่อนใจเลยต่อสู้กับตัวเองเนี่ยเราหวังว่าเราจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเพราะมันไม่แฟร์ต่อแฟนเราว่ะยังไงเขาก็พ่อของลูกถึงจะน่าเบื่อแค่ไหนก็เหอะแต่ลูกเรารักเขาว่ะแค่นี้ก็โอเคเนอะ ตอนนี้เราโคตรนิ่งเลยเพราะกลัวน้องๆที่ทำงานมันรู้ว่าเราอกุศลถ้าน้องๆที่ทำงานเรารู้นะโลกก็รู้ด้วยอีทีนี้หมดแน่ๆงานเราด้วยแต่น้องที่ทำงานเราเขาดีนะถึงจะปากสว่างก็เหอะก็เราทำไม่ถูกนี่โอ้ยกลุ้มๆๆๆๆๆๆสงสัยต้องโดนด่าบ้างแล้วจะได้ตาสว่างเสียที ขอบคุณที่ให้ระบายนะ