ฉันควรรักษาความรักนี้อย่างไร

ฉันกับแฟนอยู่ด้วยกันค่ะ แต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน แฟนของฉันเป็นคนดีค่ะ เค้าซื่อสัตย์ มีความเป็นผู้ใหญ่ และเค้าก็เป็นคนฉลาดมากด้วยค่ะ ข้อเสียก็เช่นขี้หึง ขี้หวง เจ้าบงการชีวิตฉัน(แต่รับได้ค่ะ ก็รักนี่เน๊อะ) ส่วนตัวฉันนิสัยออกเด็กๆ ขี้อ่อน งี่เง่า งอแง ชอบขัดคอเค้าอยู่บ่อยๆ (นิสัยนี้เป็นกับเค้าแค่คนเดียวนะคะ)
     เข้าเรื่องเลยค่ะ ฉันเป็นคนติดแฟนมาก รักแฟนมาก แล้วฉันก็มั่นใจค่ะว่าเค้าก็รักฉันมาก ติดฉันประมาณนึง และมีแค่ฉันคนเดียว จนเมื่อประมาณ3-4วันที่แล้ว แฟนฉันไปทำธุระต่างจังหวัด เราก็คุยติดต่อกันไม่ขาดตั้งแต่ส่งเค้าขึ้นรถตอนเช้า คุยกันดีทั้งวันค่ะ จนช่วงค่ำๆ ฉันปรึกษาปัญหางานของฉันกับเค้า แล้วก็เพราะความงี่เง่า งอแงของฉัน ความคิดเด็กๆที่ขัดคอกับเค้า ตอนนั้นฉันโกรธ โมโหหน้ามืดตามัว ที่เค้าไม่เข้าข้างฉันบวกกับอาการป่วยเล็กน้อย ทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันต่ำลงมาก แถมเค้ายังว่าฉันติ๊งต๊อง ตามโลกไม่ทัน ฉันจึงเผลอหลุดปากบอกเลิกเค้า ไล่เค้าไป ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก จนครึ่งชม.ผ่านไป เพิ่งรู้สึกผิด คิดถึงเค้าขึ้นมา เลยทักไปขอโทษ แต่หัวคิดเจ้ากรรม ทำฟอร์มบอกว่าแค่อยากขอโทษไม่ได้ต้องการให้เค้ากลับมา เพราะหลงตัวเองคิดว่าเค้ารักเรามาก เค้าไปไหนจากเราไม่รอดหรอก เดี๋ยวเค้าก็คงง้อเอง  แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นตามที่ฉันคิด จากเมื่อก่อนเวลาที่ไกลกัน เค้าจะเป็นฝ่ายทักหาฉันเป็นระยะ แสดงอาการน้อยใจบ้างที่ฉันตอบช้า หรือหาย ขอรูปฉันตลอด
     ฉันเคยคิดว่าตัวเองเก่ง ไม่มีเค้าไม่เป็นไรหรอก ไม่ง้อแล้วผู้ชายใจร้ายคนนี้ คิดได้แต่ทำไม่ได้ค่ะ ตั้งแต่บอกเลิกไป ฉันก็ทักไปหาเค้าเป็นระยะๆ ชวนคุยนู่นนี้ แบบคนมีฟอร์ม (ฟอร์มจัดๆ)เค้าก็ตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง ตอบแค่คำเดียว แบบไม่อยากคุยด้วย ฉันเสียใจมากค่ะ นอนร้องไห้กับสิ่งที่ทำไปทุกคืน
     จนถึงวันที่เค้ากลับ ฉันนั่งรถไปรับเค้าต่างจังหวัด เพราะก่อนที่จะะเลาะกันเราสัญญาว่าจะไปรับเค้ากลับ แต่พอวันนั้นเมื่อฉันไปถึงที่เค้ากลับบอกให้ฉันกลับไปเถอะ เค้าจะกลับกับรุ่นพี่ ดิฉันร้องไห้ไม่ยอม เค้าจึงดุว่าฉัน ว่า'วันนั้นพูดอะไรทำไมไม่คิด ทำไมตอนนี้ไม่เก่งอย่างวันนั้นล่ะ' ฉันขอร้องจนเค้ายอมกลับด้วย เค้าไม่มองหน้าฉัน ไม่เล่นกับฉัน ไม่ชวนคุยสักนิด เสียใจมากเลยค่ะ อยากย้อนเวลากลับไปสุดๆ จนถึงบ้าน ฉันขอคุยกับเค้า ขอโทษเรื่องที่ฉันทำลงไป ขอให้เค้ากลับมาเป็นผู้ชายที่แสนดีของฉันคนเดิม เค้าดุว่าฉันเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว เพราะตั้งแต่คบกันฉันทำเรื่องให้เค้าเสียใจตลอด เค้าให้อภัยตลอด ยอมดิฉันตลอด ทะเลาะกันหนักแค่ไหนก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันบอกเลิกเค้าเลย เค้าไม่เคยทิ้งฉันเลยค่ะ เค้าบอกว่าเค้าเสียใจมาก เจ็บ จุก ทรมาน ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำว่าเลิกจากปากฉัน เค้าบอกให้ปล่อยเค้าไปเถอะอยู่กับฉันแล้วเค้าทรมาน มันทำให้เค้านึกถึงเรื่องที่ฉันเคยทำพลาดในอดีต แต่ฉันไม่ยอมค่ะ ฉันรักเค้ามาก ตอนที่ทะเลาะกันแล้วไม่ได้อยู่ใกล้ๆกัน ฉันแทบไม่อยากหายใจ ทรมานที่สุดเหมือนกัน
     เค้าจึงให้ฉันเลือกระหว่าง 1.เลิกกันไปเลย ยอมทรมานแทนเค้า แล้วฉันจะไม่มีวันเจอเค้าอีก กับ 2.คบกันต่อ ถ้าเค้าจริงจังกับเรา เค้าก็ยังทรมาน หรือไม่เค้าก็มีวิธีที่ทำให้ตัวเองทรมานน้อยลงค่ะ เค้าบอกแบบนั้น ... สิ่งที่ฉันเลือกคือ 'คบกันต่อค่ะ' เพราะฉันยังเชื่อว่าเค้ายังรักฉัน และฉันยังรักเค้ามาก ฉันจะพยายามทำให้เค้าคนเดิมกลับมา เราจะรักกันเหมือนเดิม
     เค้าตกลงตามที่ฉันขอนะคะ แต่ขอนอนแยกกัน เค้าบอกว่าอยากอยู่คนเดียว เค้าอึดอัด ทั้งที่เมื่อก่อนเค้าเป็นคนที่ขอร้องอ้อนวอนให้อยู่ด้วยกัน ไม่เคยอึดอัดเลยที่มีฉัน ได้ยินแบบนั้นฉันก็เสียใจนะคะ แต่ทำไงได้ ฉันนอนรอเค้ามากี่คืนจะแยกกันนอนฉันก็ไม่เอาหรอกค่ะ เค้าจึงบอกให้ฉันนอนห่างๆ อย่ากอดเค้า ฉันตกลง
     พีคที่สุด เค้าบอกว่าเค้ากำลังคุยกับคนอื่น เค้าพูดจริงค่ะ ฉันเห็นเค้าเล่นbeetalk กำลังคุยกับคนอื่น ใจสลายค่ะ ย่อยยับ นอนหันหลังฟังเสียงแชท กอดม้วนทิชชู่น้ำตาไหลไม่หยุด อยากหนี อยากหายไปให้พ้นๆ แต่ก็รู้ตัวว่ายังไงตัวเรานี่แหละที่ไปไหนไม่รอด ขอยอมเจ็บยอมช้ำ แล้วรอเค้าคนเดิม คนที่ซื่อสัตย์ คนที่มีแค่ฉันคนเดียว คนที่ชอบแกล้งฉัน คนที่หัวเราะกับฉัน คนที่คอยดุเวลาฉันเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ คนที่จับมือฉันข้ามถนน คนที่ชอบจูบหน้าผากเหม่งๆของฉัน คนที่แอบบอกรักฉันตอนหลับกลับมา(น้ำตาเปื้อนคีย์บอร์ดหมดแล้ว)
     พีคกว่านั้นคือ เค้าบอกว่าเค้าอยากมีอีกคน อยากมีความสัมพันธ์แค่สนุกเล่นๆ กับใครสักคน ขอให้ฉันยอมเค้าได้มั้ย ... อึ้งค่ะ เมื่อก่อนเค้าก็เคยถามฉันแบบนี้นะคะ เค้าบอกว่าเพื่อนเค้าก็มีกัน แต่ก็ยังรักแฟนเหมือนเดิม ใครจะยอมละคะ ผู้ชายของเรา เราก็รักเราก็หวง ฉันจะยอมให้ผู้หญิงคนอื่นมาทำหน้าที่นั้นแทนฉันได้ไง ฉันปฏิเสธ เค้าก็พูดจาเชิงไม่ยอม จะเอาให้ได้เหมือนเดิม ฉันนอนร้องจนหลับไป
     และสิ่งที่ทำให้ฉันมีความหวังว่าอาจจะได้เค้าคืนมาคือ เค้าแค่ห่มผ้าห่มให้ฉัน(คิดไปไกล) แล้วก็รู้สึกตัวว่าเค้าดึงฉันไปกอด(เค้าอาจละเมอก็ได้) และเมื่อเช้าเค้าก็ยังนิ่งเฉยกับฉันเหมือนเดิม และตั้งหน้าตั้งตาแชทกับคนในbeetalk เหมือนเดิม น้ำตาแห่งความสำนึกผิดของฉันก็คลอเบ้าทุกครั้งที่เห็นเค้าจับมือถือเหมือนเดิม คืนนี้เค้าก็ไปนอนต่างจังหวัดเพราะมีงานเช้า จะกลับก็ตอนเที่ยงๆ บ่ายๆ ตั้งแต่ไป เค้าไม่ทักแชทมาชวนฉันคุยเหมือนเมื่อก่อนเลยค่ะ ที่จริง 3-4 ทุ่มเวลานี้ ถ้าอยู่ไกลกัน เราต้องวีดิโอคอลคุยกัน ไม่ก็บังคับให้ฉันถ่ายรูปเป็นอัลบั้มส่งให้เค้าก่อนนอน นี่เค้าคงคุยกับคนอื่นอยู่ เจ็บจังค่ะ
     เพื่อน ๆคิดว่าฉันควรทำอย่างไรดีคะ เค้าจะเปลี่ยนไปจริง ๆหรือคะ หรือว่าเค้าแค่อยากลองใจฉัน ว่าฉันจะทนได้สักแค่ไหน แล้วเค้าจะอ่อนไหวไปกับคนอื่นรึป่าว ฉันกลัวมากค่ะ อ่อนแอมากเหลือเกิน บางครั้งอยากให้ตัวเองหยุดหายใจ แต่เหตุผลที่ยังอยากมีชีวิตก็คือแม่ น้อง และเค้า ฉันยังอยากสร้างอนาคตครอบครัวกับผู้ชายคนนี้คนเดียว อยากอยู่ดูแลปรนนิบัติผู้ชายคนนี้ อยู่กันจนแก่เฒ่า ฉันต้องรักษาความรักนี้อย่างไรดี
     ขอบคุณล่วงหน้านะคะ ที่อ่านจนจบและเสนอคำแนะนำดี ๆ