คบกันมาเกือบ12ปี...มีลูก2 จู่ๆ "แม่แฟน"อยากให้เรากับแฟน...เลิกกัน

สวัสดีค่า..วันนี้มีเรื่องจะมาระบายค่ะ เครียดหนัก
...เข้าเรื่องกันเลยเนอะ คือย้อนไปเมื่อ10ปีที่แล้ว ตอนนั้นเรา15 ย่าง16 เพิ่งจบม.3 กำลังจะไปต่อปวช.1 วันนั้นจะโทรขอตัง แม่เราอยู่ภูเก็ต ส่วนเราอยู่ ขอนแก่นค่ะ ด้วยความที่มั่นใจตัวสูงคิดว่าตัวเองจำเบอร์แม่ได้ ไม่ต้องค้นหาในสมุดโทรศัพท์ ช่วงนั้นNokia กำลังมาแรง 555 ตั้งใจจะโทรหาแม่แต่ดันไปโทรติดใครก็ไม่รู้ เสียงผู้ชาย ตอนแรกนึกว่าแฟนใหม่แม่เขา
{บทสนทนา}
เรา:ฮัลโหลแม่
ผช:ใครครับเนี่ย
เรา:แม่...อยู่ไหมค่ะ
ผช.อ่อ!ไม่มีคนชื่อนี้ครับ
เรา:อ้าว!!หรอค่ะ สงสัยโทรผิด ขอโทษด้วยนะค่ะ
ผช:ไม่เป็นไรครับ โทรจากไหนครับ?
เรา:อ่อ อยู่ขอนแก่นค่ะ
ผช:อืม พี่อยู่กรุงเทพนะครับ
เรา:ค่ะๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะค่ะ ขอโทษด้วยที่รบกวนค่ะ
ผช:ครับๆ พรุ่งนี้ถ้าพี่ว่างพี่ขอโทรคุยกับได้ไหมครับ
เรา:ค่ะๆ แล้วแต่สะดวกค่ะ สวัสดีค่ะ 😁

......วันต่อมาพี่เขาโทรมาจริงๆ  คุยกันแบบถูกคอมาก พี่เขาบอกพี่อายุ27ปีนะ ห่างกัน10ปี ชอบไหม
ถามมาบอกชอบคนแก่ค่า 555 ทำงานวิศวะฯโยธา
ตอนเวลาที่คุยเกือบ3ปีไม่เคยเจอตัวจริงสักครั้ง เวลาที่มีปัญหาอะไรคุยกับพี่เขาได้ทุกเรื่อง แต่พี่เขามีแฟนอยู่แล้วนะค่ะช่วงนั่น แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เจอกันแค่ เสาร์-อาทิตย์ วันหยุดยาวๆเขาก็ไปเที่ยวบ้านเขาบ้าง เที่ยวกับแฟนเขาบ้าง ส่วนเราก็คนคุยๆด้วยเหมือนกัน เรามีความสุขเวลาที่ได้คุยกับพี่เขาทุกครั้ง เวลาเรามีปัญหาเรื่องตัง ก็ส่งให้เราครั้งละ500ครั้งละ1000 ตอนนั้นมันก็เยอะอยู่เนอะ ปีใหม่ วาเลนไทน์2ปี เราได้ของขวัญทุกปี คือความคิดเราตอนนั้น ผู้ชายคนนี้แหละใช่เลย อยากเป็นแฟน วันไหนไม่ได้คุยเหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่าง จนคุยกันเกือบ3ปี แฟนเขาจับได้ เราเลยเลิกติดต่อ เกือบปี ลบเบอร์ทิ้ง แต่ทำไมสมองมันยังจำเบอร์เขาได้ เกลียดตัวเองมาก เฮิร์ทหนักมากช่วงนั้น คิดว่าจะคบกับคนที่เราคุยๆอย่างจริงจังสักที แต่มันทำใจไม่ได้ เลยขอเลิกกับคนคุยคนนี้

พอจบปวช.3ตอนแรกคิดจะเรียนต่อ ม.ขอนแก่น แต่พี่ที่บ้านชวนมาทำงานกรุงเทพ เราเลยมาอยู่กรุงเทพ สมัครเรียนที่ ม.บ้านสมเด็จ
เรามาอยู่กรุงเทพ3-4เดือน ช่วงปีใหม่ พี่ชวนไปเคาว์ดาวน์ ที่ เซ็นทรัล วันนั้นนึกไงไม่รู้ส่งข้อความไปสวัสดีปีใหม่พี่เขา เช้ามาพี่เขาโทรกลับมาหาเรา
{บทสนทนา}
เรา:ฮัลโหล
พี่เขา:ฮัลโหล สวัสดีปีใหม่นะ
เรา:ขอบคุณค่ะ แล้วอะไรอยู่ค่ะ คุยได้ไหม
พี่เขา:ได้ๆ พี่...เขาไม่อยู่เขากลับบ้านเขา แล้วเป็นไงบ้าง หายไปเลยนะ
เรา:ก็แฟนพี่เขาห้ามติดต่อกันนิ ก็ไม่กล้าโทรสิคะ
ตอนนั้นคือดีใจมากกกก ได้คุยกับผู้ชายคนนี้อีกครั้งรู้สึกดีมาก จู่ๆน้ำตามันไหลอ่าตอนนั่น
พี่เขา:คิดไรมาก น้องสาว
พอได้ยินคำว่าน้องสาว นี่คุยกันมาเกือบ3ปีเขาคิดกับเราแค่น้องสาว คนอุตส่าห์มีใจให้ คือร้องไห้หนักมากพูดไรไม่ออก พี่เขาก็ได้ ถามเงียบทำไม
เรา:เปล่าค่ะ
พี่เขา:ร้องไห้ใช่ไหม ร้องทำไม มีอะไรบอกพี่มา
เรา:เปล่าค่ะ
พี่เขา:เปล่าได้ไง ต้องมีอะไรสิ บอกพี่ได้ไหม หรือว่า แอบชอบพี่หรือเปล่า รักพี่หรือเปล่า
เรา:เงียบ...แค่นี้ก่อนนะค่ะ วางสาย ตุ๊ดๆๆๆ
พี่เขาก็กระหน่ำโทรมาเยอะมาก ส่งข้อความมา พี่อยากรู้ความจริง ร้องไห้ทำไม หลังปีใหม่เราส่งข้อความหาพี่เขา บอกอยากเจอตัวจริง ขอเจอหน่อย วันนัดพี่เขามาเจอเราจริงๆ
เจอกันครั้งแรก ตื่นเต้นมาก หุ่นพี่ก็สูงกว่าเรา2-3เซน ผิวแทนๆ รูปร่างอวบๆหน่อย ตอนนั้นอยากกอดมากแต่ข่มใจไว้คิดแค่ว่าเขาคิดกับเราแค่น้องสาว คุยกันเสร็จพี่เขาขับรถมาส่งที่หอ
พี่เขาว่างก็โทรหาเราบ้าง เงียบไปบ้าง คือตอนนั้นอยากหาแฟนใหม่แล้วอ่า มันท้อ เลยยังไม่อยากเปิดใจรับใครเข้ามา พี่เขาหายไปเกือบ2อาทิตย์ เรานั่งทำงานอยู่ ส่งมาว่า เย็นนี้ว่าไหมขอเจอหน่อย เราก็อืมๆได้ ตอนนั้นคิดไปต่างๆนานา เขาจะอยากเจอเพราะจะบอกเลิกป่าวว่ะ สงสัยมากตอนนั้น กระวนกระวายไปหมด อยากรู้มาก ว่าพี่เขาจะพูดอะไรกับเรา ตอนเย็นมา เจอกันอายมาก พี่เขาถามตอนนี้มีแฟนไหม ? เราตอบ ไม่มีค่ะ พี่เขาพูดขึ้นมา งั้น...เป็นแฟนกันไหม อึ้งอยู่แป๊ปๆ รีบตอบอย่างไว ตกลงค่ะ 😊 แต่มันก็ยังมีคำถามมากมายอยู่ในหัว แฟนคนนั้นเขาไปไหน
แต่ก็ช่างมันเถอะ...คิดแค่ว่าเราได้เป็นแฟนพี่เขาสมใจล่ะ ทุกวันนี้ยังไมรู้เลยว่าผญ.คนนั้นไปไหน
ช่วงที่เราเรียน ป.ตรี พ่อแม่เรากับแม่พี่เขารับรู้ว่าเรา2คนเป็นแฟนกัน แม่พี่เขาดีกับเรามาก เรียกเราลูกอย่างงั้น หนูอย่างงี้ คือคุยๆกันไว้แล้วว่าเราเรียนจบแต่งเลย พอเราเรียนจบ รับปริญญาเสร็จ แต่งงาน จดทะเบียนเรียบร้อย เราย้ายมาอยู่บ้านแฟนอยู่กับแม่และน้องสาวแฟน เราทำงานได้เกือบปีเราท้องลูกคนแรก แฟนให้เราออกจากงานตอนท้อง8เดือน ให้เราเลี้ยงลูกอยู่บ้านอย่างเดียว เราคลอดแม่แฟนตอนนั้นยังเหมือนเดิม ช่วยเราเลี้ยงลูก ถามว่าเบื่อไหม ก็แอบเบื่อจากที่เคยทำงานมีเงินเป็นของตัวเองแต่ต้องใช้ตังแฟน เราคลอดคนแรกได้ขวบกว่า เราก็ท้องอีกคน ตอนนี้คนโต2ขวบกว่า คนเล็กคลอดแล้วได้3เดือน จู่ๆแม่แฟนเขาคุยกับแฟนให้เลิกกับเราเพราะเขาหาว่าเราเป็นตัวถ่วงแฟน ค่าใช้จ่ายตกที่แฟนคนเดียว เงินทองไม่พอใช้ เรายังคิดทำไมถึงเป็นแบบนี้ น้อยใจมากตอนนี้ น้องแฟนก็อยู่ด้วยกันแต่ไม่เคยออกค่าใช้จ่ายในบ้านสักบาท ค่าผ่อนบ้าน ค่าน้ำไฟ ค่ากับข้าว ค่าเน็ต คือค่าใช้จ่ายทุกบาทตกที่แฟนคนเดียว น้องแฟนเห็นแก่ตัวมาก เงินเดือนเกือบ4หมื่น ขับรถคันนึงเกือบล้าน ติดแบรนด์เนม แต่แม่เขาไม่บ่นสักคำ แต่เราซื้อเสื้อผ้า ของใช้ตลาดนัดไม่ถึง5ร้อยกลับโดนด่า เราเลยปรึกษากับแฟนถ้าเป็นงี้ ออกไปหาบ้านอยู่กันเองดีกว่า แม่กับน้องเขาไม่ยอมให้แฟนออกไปอยู่ที่อื่น เพราะค่าบ้านอีก 2ปีกว่า แฟนผ่อนคนเดียวมาเป็น10ปีๆ แม่เขาพูดขึ้นมาเลยว่าบ้านหมดเมีอไหร่ค่อยย้ายออก แฟนเลยบอกไปผ่อนเดือนนึงแค่หมื่นกว่าบาท ก็ให้น้องมันผ่อนต่อสิ นางก็ไม่ยอมนางหาว่า ค่าใช้จ่ายนางก็เยอะ ผ่อนรถอีก2หมื่น3 ค่าบัตรเครดิตอีกหลายพัน เดือนนึงแทบไม่พอใช้จ่ายในบ้านเลย คือเอาง่ายๆถ้าแฟนเราออกมาคือตังแทบไม่พอใช้นั้นแหละ แฟนก็ว่าเดี๋ยวส่งให้เดือนละหมื่นพอ แต่น้องเขาก็ยืนยันไม่ให้พี่ออกไปอยู่ที่ เราเองก็เครียดเลยหอบลูกออกจากบ้านนั้นมาอยู่บ้านน้าที่พัทยา  เราก็คุยกับแฟนเลยว่า..จะเอาไงก็เอา เลิกก็เลิก ลูกน่ะเราเลี้ยงได้ เห็นน้าสาวว่าจะส่งลูกคนโตเราไปฝากเรียนที่เนิร์สเชอรี่ ส่วนคนเล็กเดี๋ยวแกเลี้ยงเอง โชคดีที่แกรักเราแกเลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็กๆ ส่วนเราก็จะออกไปหางานทำ แต่แฟนเขาก็ยืนยันว่าไม่ทิ้งเราและลูกแน่นอน เห็นเขาว่ากำลังดูทาวน์เฮ้าส์เเถวๆรังสิต ล้านกว่าบาท เพื่อย้ายไปอยู่กัน4คนพ่อแม่ลูก ถึงเราเจอแม่เขาไม่ดีแต่...เจอลูกชายเขาดี ก็โชคดีเป็นไหนๆ เราคงคิดถูกแล้วใช่ไหมค่ะที่ทำแบบนี้