รักกันแต่ไม่คบ รับกันได้มั้ย?

ที่มาคือ เราสนใจคนคนหนึ่งแล้วเราก็พยายามเข้าหาเขา เขาเองก็รู้และดูเเหมือนจะสนใจและยอมคุยกับเรา ทั้งที่เขาเป็นคนที่หยิ่งมาก แต่ต่างฝ่ายต่างคุยหยอกกันไปมาเรื่อยๆเราไม่กล้ายุ่งกับเขามากเพราะกลัวเขารำคาญ จนนานเข้าเรากลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันดราคิดว่างั้นเพราะเขาบอกเราน่ะนะ ต่อมาเราก็พึ่งรู้ว่าเขามีแฟน เขาเป็นคนเก็บเงียบรู้ทีก็คือเขาคุยกันมาสามปีแล้วก่อนเราอีก เรารู้เพราะเขาทะเลาะกัน อีกฝ่ายทำร้ายเขาหนักมาก เขาเจ็บเพราะคนนั้นหนักๆนั่นล่ะ เราเองก็ช็อก..แล้วพยายามยามทำตัวเป็นเพื่อนคอยปลอบที่ดีทั้งที่เราก็เจ็บ เจ็บ เพราะเราก็ชอบเขานั่นล่ะ ต่อมาเราก็สารภาพกับเขาว่าเราชอบเขา ก่อนนั้นไม่กล้าเพราะรู้ว่าเขายังมีคนของเขา และมันน่าดีใจนะที่เขาก็บอกว่าชอบเราเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่าชอบทั้งคู่เอาจริง แน่นอนมันน่าดีใจใช่มั้ยล่ะ คนสองคนมีใจที่ตรงกัน ใช่..ถ้าเขาไม่บอกว่า ขอโทษ..พึ่งกลับไปคืนดดีกัน ช็อค.. เรากลับไปตั้งหลักพร้อมกับตัดสินใจเดินออกมา  มันคงจบง่ายๆถ้าเขาปล่อยให้เราออกมาเองดี แต่เขาขอร้องไม่ให้เราไปไหน เรา..เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเขาจึงเลือกทำตามสัญญาต่อ อยู่เจ็บๆจนวันหนึ่งที่เราทนไม่ไหว จึงเลือกจะหนีหายออกมาดื้อๆ เขารนรานตามหาเราเราดีใจปนเศร้าใจนะ จนเราใจอ่อนอีกครั้งเขาบอกว่าเขาเลิกกับคนนั้นจริงๆแล้ว มันน่าดีใจอีกแลวช่มั้ยล่ะ ถึงมันจะเพราะ...คนนั้นทิ้งเขาอีกแล้ว เราเลือกจะยอมอีกครั้ง.. เรายอมกลับไปเป็นแบบเดิม ในความรู้สึกเพื่อนยังคงยู่ แต่ในฐานะคนที่บอกว่ามีใจตรงกันมันยังลึกมาก เขาบอกรักตลอด เขาดูแล แคร์ เอาใจ แต่ไม่เคยเเสดงความเป็นแฟนภายนอก ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเราแค่สองคนรู้เห็น เราเคยขอเขาคบแต่เขาก็ปฏิเสธ เราเคยท้อจนขอแยกทางกันเดินอีก มันเหมือนไร้สถานะ เขาให้เหตุผลว่า กลัวเสียเราไป กลัวเราทิ้งเขาเขาจะอยู่ไม่ได้ แบบนี้มันมีด้วยเหรอ ? เพื่อนๆพันทิปคิดเห็นยังไงกันบ้าง เจอเองจะทำยังไงรับได้มั้ย