ปัญหาครอบครัวเพราะความตั้งใจที่ไม่สามารทำได้

ผมเพิ้งเรียนจบมาปีนี้ครับ คือผมโดนทหาร ผลัด 4 นั้นหมายความว่าตอนนี้ผมก็หางานทำที่เป็นหลักเป็นแหล่งยังไม่ได้ ยังหาเงินมาก ๆ ก็ไม่ได้ และกว่าตัวผมจะไปทหารก็ต้นปีหน้า และ กว่าจะปรดทหารก็อีกปี นั้นหมายความว่าผมก็อายุ 25 กว่า ๆ แล้วถึงจะมีงานทำเป็นหลักเป็นแห่ลงได้ คือตอนแรกจะสมัครไปเป็นทรารแหละครับ แต่ ผลัด 1 สมัครไม่ทันเพราะพวกที่ยกเลิกผ่อนผันจะได้สิธสมัครหลังสุดเลย คือครอบครัวผมจะมีแค่พี่กับแม่นะครับ มันทำให้ตัวผมมีความตั้งใจจะทำให้แม่ได้อยู่แบบดี ๆ แบบครอบครัวคนอืนที่มาคุยกับแม่ผมบ้างว่า "ลูกฉันส่งเงินมาให้ฉันทุกเดือนแหละเดือนละ 5000 บ้าง 10000 บ้าง" พอเห็นมีคนมาพูดกับแม่แบบนี้ตัวผมก็อยากจะทำได้แบบลูกเขาบ้างแต่มันก็ไม่ง่ายแบบนั้นสิครับ เพราะผมโดนทหารนั้นแหละครับ
   มันทำให้ความหวังที่จะทำให้แม่อยู่สุขสบาย มันยากขึ้นมาก ๆ ความหวังของตัวผมทั้งหมดนี้ก็ต้องไปตกอยู่ที่พี่ชายผมแหละ คื่อพี่ผมเนี้ยเป็นช่างภาพ ครับ
แต่สิ่งที่ทำให้ตัวผมรู้สึกโกรธพี่มากก็คือ มันไม่ได้คิดแบบเดียวกับผมเลยมันยังให้แม่ทำงานอยู่ทุกวันทั้งที่ควรจะทำให้แม่เลิกทำงานหรือทำให้น้องลงก็ได้ คือพี่ผมอายุ 30 กว่า ๆ แล้วครับ ตัวผมก็เลยไม่ได้พูดคุยอะไรกับพี่ผมเป็นปีแหละครับแล้วก็ความตั้งใจของผมก็ไม่ได้ไปบอกใครด้วย มันทำให้ตัวผมรู้สึกอึดดัดทุกครังที่พี่ผมไม่เคยคิดจะให้แม่ทำงานน้องลงบ้างคือแม่ผมรับซักรีดนะครับลูกค้าบางเจ้าก็ตั้งขี่มอเตอร์ไซไปส่งนั้นก็หมายความว่าแถ้ตัวผมไม่ช่วยแม่ไปส่งผ้าแม่ผมก็จะตั้งขี่มอไซมือเดียวไปส่งผ้าเพราะอีกมือตั้งถื้อผ้าไว้มันเสื่ยงมาเลยครับมันถึงทำให้ตัวผมอยากให้เลิกรับจ้างลูกค้าที่ต้องให้แม่ไปส่งมาก ครับ แต่ตัวผมก็ทำไม่ได้รำพังแค่เงินเก็บที่ทำงานระหว่างเรียนของตัวผมก็จะหมดอยู่แล้วคือพี่ผมก็มีรถยนต์นะครับแต่ไม่เคยคิดจะสอนให้แม่ผมขับผมก็ไม่รู้ว่ามันจะกลัวว่ารถมันเป็นอะไรหนักหน้าทำไมไม่สอนแม่ผมขับรถยนต์ให้เป็นบ้างบวชก็ไม่บวชทำงานหาเงินได้ก็น่าจะช่วยแม่ลดภาระบ้างก็ไม่ทำ
   สุดท้ายก็เกิดการทะเลาะกันโดยตัวแม่ผมเนี้ยก็พูดว่า "เป็นพี่น้องกันเนี้ยจะโกรธกันทำไม่ดี ๆ กันไว้สิ" พี่ผมก็บอกว่า "เออโกรธกูเรืองอะไรไหนบอกกูหน่อยสิ" ตัวผมในตอนนี้รู้สึกอึดอัดใจมากอยากจะบอกให้ครอบครัวผมรู้ถึงความตั้งใจที่ผมทำไม่ได้แต่พอมีเรื่องแบบนี้ทีไรตัวผมก็จะเก็บเงียบตลอดไม่เคยบอกให้ใครรู้ แต่ตอนนี้ผมคิดว่ามีพี่อยู่ด้วยก็ควรบอกออกไปดีกว่า ผมจึงตัดสินใจพูดออกไปว่า "ก็กูยังไม่มีงานทำนี้ไงไอ้ " แต่พอผมจะพูดต่อแม่ก็บอกว่า "ไม่เอาลูกพูดดี ๆ กับพี่หน่อยสิ" มันหมายความว่าไงในใจผมคิดแบบนั้น คือพี่ผมพูดกูได้ แต่ผมพูดมันไม่ได้แบบนี้เหรอ ผมก็เลยนิ่งเงียบอีกตามเคยคือผมไม่เข้าใจแม่ผมจริง ๆ นะครับว่าทำไม่ คือแม่ผมคิดว่าผมจะด่าพี่เฉย ๆ โดยแค่ทำให้พี่ผมเจ็บใจเล่น ๆ อะไรแบบนี้ เหรอครับผมก็เลยคิดว่า แม่ผมคงไม่อยากให้ผมกับพี่คุยกันแหละ ผมก็เลยนิ่งเงียบ แต่พอผมเงียวเท่านั้นแหละพี่ผมก็ใส่ใหญ่เลย ว่า "เนี้ยพี่ก็รักน้องจะตายตอนที่น้องโดนทหารก็ร้องไห้ทำไม่ต้องโกรธกันด้วย" คือมันก็เป็นธรรมดาครับที่ต้องพูดแต่เรื่องดี ๆ แต่เรื่องแย่ ๆ ที่ทำกับผมไว้ไม่คยคิดถึงบ้างละคือพี่ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวมากนะครับเอาแต่ตัวเองสบายไว้ก่อนด้วยความที่เป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละครับพี่ผมก็เลยไม่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระแม่ คืออายุ 30 กว่าแล้วแต่แม่ยังต้องมาทำงานหนักเพือมันผมว่ามันเป็นการเห็นแก่ตัวที่ผมรับไม่ได้ จริง ๆ นะครับ กลับมาที่เหตุการทะเลาะกันต่อนะครับ พอพี่ผมพูดจบแม่ก็พูดต่อแบบแนวประมาณว่าเป็นพี่น้องก็ดี ๆ กันไว้สิ จะโกรธทำไม แต่ในตอนนั้นผมก็ไม่ได้ฟังแม่ผมแล้วแหละครับถึงผมจะนิ่งเงียบอย่างเดียวก็เถอะ เพราะผมคิดว่าผมจะพูดบ้างแม่ผมก็ต้องมาขัดทุกที คือไม่เคยคิดจะเชื่อใจลูกคนนี้บ้างเลยหรือไงพูดหยาบก็ไม่ได้เดียวทำให้พี่ผมเจ็บใจ ผมก็เลยคิดว่าในเมื่อผมจะพูดให้แม่ฟังก็ไม่เคยฟังผมอยู่แล้ว แล้วทำไม่ผมต้องฟังแม่ผมด้วยอะ
   เพราะผมเป็นคนเงียบ ๆ เก็บกดแบบนี้แหละครับ มันทำให้ผมกลายเป็นคนเลวกันไปเลยดีเดียว ที่ผมโกรธและไม่คุยกับพี่ผม ผมอยากจะขอคำปรึกษาหน่อยครับ