สวัสดีค่ะ ปัจจุบันฉันอายุ 22 ปี
อันนี้เป็นกระทู้แรก ถ้าทำอะไรผิดไปก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
ขอเล่าย้อนไปตอนเป็นเด็ก
ฉันเติบโตมาในครอบครัวฐานะปานกลางขึ้นๆลงๆ
พ่อเล่นการพนันบอล แม่เป็นแม่บ้าน
ครอบครัวก็เป็นครอบครัวปกติ ครอบครัวนึง ยกเว้นอาชีพของพ่อ เวลาเพื่อนหรือคุณครูถามก็กระอักกระอักกระอ่วน ต้องโกหกมาตลอด
จนฉันอายุ 8 ขวบ
แม่จับได้ว่าพ่อมีเมียน้อย
พ่อกับแม่ตีกันทุกวัน เลือดตกยางออก ทำลายของในบ้าน เสียงดังทุกวัน
ฉันนอนร้องไห้ทุกคืน เคยเข้าไปห้ามก็โดนลูกหลงมาด้วย
หลังจากนั้นจากเด็กโง่ๆคนนึงไม่ตั้งใจเรียน ก็สอบได้ที่1
เพราะอยากให้พ่อแม่สนใจ ไม่แน่ใจว่าได้ผลมั้ย
2 ปีต่อมา พ่อแม่ก็หย่ากัน
ฉันอยู่กับแม่ อารมณ์แม่ขึ้นๆลงๆควบคุมไม่ค่อยได้
บางวันที่ฉันดื้อมากๆก็จะโดนปิดห้องตีด้วยไม้แขวนเสื้อจนเลือดซิบ ถีบบ้าง บีบคอบ้าง ตบหน้าบ้าง พออารมณ์เย็นลงก็จะเอายามาทาให้
แม่เริ่มมีแฟนใหม่ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ
รู้สึกแค่ว่าคนนี้มาขโมยความรับจากแม่ไป
เพราะโดนทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ เวลาเค้าไปเที่ยวด้วยกัน2คน
ตอนนั้นเราเริ่มมีปัญหากับการกิน รูปร่างของตัวเองด้วย กลัวอ้วน
เวลากินอะไรเสร็จ จะล้วงคออ้วก (ตอนประถมเคยอ้วนแล้วโดนเพื่อนล้อประจำ)
พอจบ.ม ต้น ปัญหาครอบครัวทำให้ฉันตัดสินใจย้ายไปอยู่กับน้าเพื่อเรียนต่อที่กทม.
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ฉันได้เกรด 4 อยู่ห้อง ท้อป แต่ระหว่างนั้นก็ยังคงกินแล้วล้วงคออ้วกอยู่
จนเพื่อนถามว่ามือไปโดนอะไรมา (ตรงหลังมือจะช้ำเป็นรอยฟันจากการล้วงคอ)
พอขึ้นม.6
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากคนที่ชอบไปโรงเรียนก็ไม่อยากไป
ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหน ตื่นแล้วก็นอนอยู่บ้าน ซึมเศร้า ไม่อยากคุยกับใคร
จนแม่เครียดมากๆ ไปคุยกับครูฝ่ายปกครอง
ก็โดนเข้าเรียนซัมเมอร์และค่ายดัดพฤติกรรมจนจบมาได้
พอเข้ามหาวิทยาลัย ประกวดดาวคณะ ตอนนั้นอาการล้วงคอเป็นหนักกว่าเดิม
ยิ่งเครียดก็ยิ่งกิน ไม่ว่าจะเครียดเรื่องอะไรก็ตาม ยิ่งกินก็ยิ่งล้วงคอออก
ทำให้อ่อนเพลียมากเข้าเรียนไม่ไหว จนปี2 ต้องดร็อป
หลังจากนั้นก็เป็นโรคซึมเศร้าเคยคิดจะฆ่าตัวตาย
พ่อแม่เสียใจและโกรธมาก
(ไม่กล้าเล่าเรื่องลวงคออ้วกและซึมเศร้าให้เค้าฟัง พ่อแม่เป็นคนหัวโบราณค่ะ จะชอบโทษว่าเป็นเพราะจิตใจไม่เข้มแข็งพอมากกว่า)
ตอนนั้นมีเพื่อนชวนไปทำงานกลางคืนแถวทองหล่อ (นั่งดริ้ง ไม่ใช่ขายตัว)
เห็นว่าได้เงินเยอะก็ไปทำ คิดว่าถ้าเก็บเงินได้เยอะๆจะได้กลับมาเรียน
เหมือนอยากเอาชนะใจพ่อกับแม่
ตอนทำกินเหล้าเยอะมาก เมาทุกคืน แต่มีเพื่อนดีที่คอยดูแลพากลับบ้านตลอด
ทำไปได้เดือนนึงก็เจอแฟน (ไม่ใช่เสี่ยนะคะ แฟนอายุ25 ตอนนั้นฉันอายุ 20)
แฟนขอให้เลิกทำ กลับไปเรียน จะรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายเอง
1ปีผ่านไป ฉันจับได้ว่าเค้านอกใจ ตอนนั้นก็เสียใจมากแต่ก็ตัดสินใจเลิกเด็ดขาดเลย
รู้สึกเคว้ง ทำอะไรไม่ถูก ขาดที่พึ่ง พอเริ่มตั้งสติได้ ก็คิดว่าเงินที่มีอยู่ก็คงไม่พอ (เรียนอินเตอร์)
เลยตัดสินใจเปิดใจเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง แม่ก็โกรธมาก ด่าอยู่ประมาณชั่วโมงนึง
แม่บอกว่าจะช่วยจ่ายค่าเทอม ค่าใช้จ่ายเดือนล่ะ1หมื่น ถ้าไม่พอก็ต้องไปหาเอง
หลังจากเริ่มเทอมใหม่ เราไปเรียนอยู่ประมาณเดือนนึงเริ่มรู้สึกว่ามันไม่พอจริงๆกับค่าใช้จ่าย
เรียนจันทร์-ศุกร์ ค่ารถจากลาดพร้าว-บางนา ค่าอุปกรณ์ ค่าใช้จ่ายส่วนตัว ขอจากแม่เพิ่มก็ไม่กล้าเพราะเราเคยทำเค้าเสียใจ แล้วเค้าก็บ่นอยู่บ่อยๆว่าถ้าเค้าไม่ต้องส่งเงินให้เราจะสบายกว่านี้มาก รีบเรียนให้จบซะที แค่นี้เราก็รู้สึกผิดแล้ว เราก็เลยเริ่มทำงาน หางานเสริม พอทำงานเสริม เวลามันก็ไม่พอกับที่เรียนอีก คราวนี้พัง..
ต้องพักการเรียนอีกรอบ..
ฉันไม่กล้าบอกแม่ ถ้าบอกแม่ต้องโกรธเเละเสียใจมาก
แม่เคยขู่ไว้ว่าถ้าจับได้ว่าไม่ไปเรียนคราวนี้จะเอาให้ตาย...
นอกจากกลัวเรียนเค้าโกรธแล้วที่กลัวมากกว่าคือกลัวความรู้สึกของเค้า
เลยโกหกแม่มาประมาณ3 เดือนได้
ระหว่างที่โกหกก็ไม่เคยมีวันไหนที่มีความสุขเลย
หลังจากนั้นความแตก แม่โทรไปหามหาวิทยาลัย
เรายอมรับเลยว่าเสียใจมาก ผิดหวังกับตัวเองจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
รู้ว่าผิด พูดได้แค่คำว่าขอโทษ
เราย้ายออกมาเช่าห้องอยู่เอง และคิดว่าทำงานสักพักจะหาเงินกลับไปเรียนต่อเอง
อยากถามว่าเราควรปฏิบัติยังไงเรื่องพ่อกับแม่ดี ทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้คุยกันมา 1 เดือนแล้ว
เรารู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าเค้าเลย แต่อยากขอโทษ อยากให้เค้ารู้ว่าเราเสียใจไม่ใช่แค่พูด
คิดว่าเค้าคงไม่เชื่อ เพราะไม่ใช่ความผิดครั้งแรก
ปล. ขออนุโมทนาบุญให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคนรับฟังอยู่ เพราะตั้งแต่โตมาก็ไม่เคยกล้าจะเล่าให้ใครฟังเพราะกลัวเค้าตัดสินพ่อแม่เรา พี่น้องก็ไม่มี เลยเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองตลอด มีเขียนไดอารี่บ้างแต่ก็นานๆทีค่ะ
มีใครเคยรู้สึกว่าทำชึวิตตัวเองพังมั้ยค่ะ
อันนี้เป็นกระทู้แรก ถ้าทำอะไรผิดไปก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
ขอเล่าย้อนไปตอนเป็นเด็ก
ฉันเติบโตมาในครอบครัวฐานะปานกลางขึ้นๆลงๆ
พ่อเล่นการพนันบอล แม่เป็นแม่บ้าน
ครอบครัวก็เป็นครอบครัวปกติ ครอบครัวนึง ยกเว้นอาชีพของพ่อ เวลาเพื่อนหรือคุณครูถามก็กระอักกระอักกระอ่วน ต้องโกหกมาตลอด
จนฉันอายุ 8 ขวบ
แม่จับได้ว่าพ่อมีเมียน้อย
พ่อกับแม่ตีกันทุกวัน เลือดตกยางออก ทำลายของในบ้าน เสียงดังทุกวัน
ฉันนอนร้องไห้ทุกคืน เคยเข้าไปห้ามก็โดนลูกหลงมาด้วย
หลังจากนั้นจากเด็กโง่ๆคนนึงไม่ตั้งใจเรียน ก็สอบได้ที่1
เพราะอยากให้พ่อแม่สนใจ ไม่แน่ใจว่าได้ผลมั้ย
2 ปีต่อมา พ่อแม่ก็หย่ากัน
ฉันอยู่กับแม่ อารมณ์แม่ขึ้นๆลงๆควบคุมไม่ค่อยได้
บางวันที่ฉันดื้อมากๆก็จะโดนปิดห้องตีด้วยไม้แขวนเสื้อจนเลือดซิบ ถีบบ้าง บีบคอบ้าง ตบหน้าบ้าง พออารมณ์เย็นลงก็จะเอายามาทาให้
แม่เริ่มมีแฟนใหม่ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจหรอกค่ะ
รู้สึกแค่ว่าคนนี้มาขโมยความรับจากแม่ไป
เพราะโดนทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ เวลาเค้าไปเที่ยวด้วยกัน2คน
ตอนนั้นเราเริ่มมีปัญหากับการกิน รูปร่างของตัวเองด้วย กลัวอ้วน
เวลากินอะไรเสร็จ จะล้วงคออ้วก (ตอนประถมเคยอ้วนแล้วโดนเพื่อนล้อประจำ)
พอจบ.ม ต้น ปัญหาครอบครัวทำให้ฉันตัดสินใจย้ายไปอยู่กับน้าเพื่อเรียนต่อที่กทม.
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ฉันได้เกรด 4 อยู่ห้อง ท้อป แต่ระหว่างนั้นก็ยังคงกินแล้วล้วงคออ้วกอยู่
จนเพื่อนถามว่ามือไปโดนอะไรมา (ตรงหลังมือจะช้ำเป็นรอยฟันจากการล้วงคอ)
พอขึ้นม.6
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากคนที่ชอบไปโรงเรียนก็ไม่อยากไป
ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหน ตื่นแล้วก็นอนอยู่บ้าน ซึมเศร้า ไม่อยากคุยกับใคร
จนแม่เครียดมากๆ ไปคุยกับครูฝ่ายปกครอง
ก็โดนเข้าเรียนซัมเมอร์และค่ายดัดพฤติกรรมจนจบมาได้
พอเข้ามหาวิทยาลัย ประกวดดาวคณะ ตอนนั้นอาการล้วงคอเป็นหนักกว่าเดิม
ยิ่งเครียดก็ยิ่งกิน ไม่ว่าจะเครียดเรื่องอะไรก็ตาม ยิ่งกินก็ยิ่งล้วงคอออก
ทำให้อ่อนเพลียมากเข้าเรียนไม่ไหว จนปี2 ต้องดร็อป
หลังจากนั้นก็เป็นโรคซึมเศร้าเคยคิดจะฆ่าตัวตาย
พ่อแม่เสียใจและโกรธมาก
(ไม่กล้าเล่าเรื่องลวงคออ้วกและซึมเศร้าให้เค้าฟัง พ่อแม่เป็นคนหัวโบราณค่ะ จะชอบโทษว่าเป็นเพราะจิตใจไม่เข้มแข็งพอมากกว่า)
ตอนนั้นมีเพื่อนชวนไปทำงานกลางคืนแถวทองหล่อ (นั่งดริ้ง ไม่ใช่ขายตัว)
เห็นว่าได้เงินเยอะก็ไปทำ คิดว่าถ้าเก็บเงินได้เยอะๆจะได้กลับมาเรียน
เหมือนอยากเอาชนะใจพ่อกับแม่
ตอนทำกินเหล้าเยอะมาก เมาทุกคืน แต่มีเพื่อนดีที่คอยดูแลพากลับบ้านตลอด
ทำไปได้เดือนนึงก็เจอแฟน (ไม่ใช่เสี่ยนะคะ แฟนอายุ25 ตอนนั้นฉันอายุ 20)
แฟนขอให้เลิกทำ กลับไปเรียน จะรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายเอง
1ปีผ่านไป ฉันจับได้ว่าเค้านอกใจ ตอนนั้นก็เสียใจมากแต่ก็ตัดสินใจเลิกเด็ดขาดเลย
รู้สึกเคว้ง ทำอะไรไม่ถูก ขาดที่พึ่ง พอเริ่มตั้งสติได้ ก็คิดว่าเงินที่มีอยู่ก็คงไม่พอ (เรียนอินเตอร์)
เลยตัดสินใจเปิดใจเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง แม่ก็โกรธมาก ด่าอยู่ประมาณชั่วโมงนึง
แม่บอกว่าจะช่วยจ่ายค่าเทอม ค่าใช้จ่ายเดือนล่ะ1หมื่น ถ้าไม่พอก็ต้องไปหาเอง
หลังจากเริ่มเทอมใหม่ เราไปเรียนอยู่ประมาณเดือนนึงเริ่มรู้สึกว่ามันไม่พอจริงๆกับค่าใช้จ่าย
เรียนจันทร์-ศุกร์ ค่ารถจากลาดพร้าว-บางนา ค่าอุปกรณ์ ค่าใช้จ่ายส่วนตัว ขอจากแม่เพิ่มก็ไม่กล้าเพราะเราเคยทำเค้าเสียใจ แล้วเค้าก็บ่นอยู่บ่อยๆว่าถ้าเค้าไม่ต้องส่งเงินให้เราจะสบายกว่านี้มาก รีบเรียนให้จบซะที แค่นี้เราก็รู้สึกผิดแล้ว เราก็เลยเริ่มทำงาน หางานเสริม พอทำงานเสริม เวลามันก็ไม่พอกับที่เรียนอีก คราวนี้พัง..
ต้องพักการเรียนอีกรอบ..
ฉันไม่กล้าบอกแม่ ถ้าบอกแม่ต้องโกรธเเละเสียใจมาก
แม่เคยขู่ไว้ว่าถ้าจับได้ว่าไม่ไปเรียนคราวนี้จะเอาให้ตาย...
นอกจากกลัวเรียนเค้าโกรธแล้วที่กลัวมากกว่าคือกลัวความรู้สึกของเค้า
เลยโกหกแม่มาประมาณ3 เดือนได้
ระหว่างที่โกหกก็ไม่เคยมีวันไหนที่มีความสุขเลย
หลังจากนั้นความแตก แม่โทรไปหามหาวิทยาลัย
เรายอมรับเลยว่าเสียใจมาก ผิดหวังกับตัวเองจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
รู้ว่าผิด พูดได้แค่คำว่าขอโทษ
เราย้ายออกมาเช่าห้องอยู่เอง และคิดว่าทำงานสักพักจะหาเงินกลับไปเรียนต่อเอง
อยากถามว่าเราควรปฏิบัติยังไงเรื่องพ่อกับแม่ดี ทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้คุยกันมา 1 เดือนแล้ว
เรารู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าเค้าเลย แต่อยากขอโทษ อยากให้เค้ารู้ว่าเราเสียใจไม่ใช่แค่พูด
คิดว่าเค้าคงไม่เชื่อ เพราะไม่ใช่ความผิดครั้งแรก
ปล. ขออนุโมทนาบุญให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคนรับฟังอยู่ เพราะตั้งแต่โตมาก็ไม่เคยกล้าจะเล่าให้ใครฟังเพราะกลัวเค้าตัดสินพ่อแม่เรา พี่น้องก็ไม่มี เลยเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองตลอด มีเขียนไดอารี่บ้างแต่ก็นานๆทีค่ะ