เจ้านกน้อยที่พยายามบิน

มีฝูงนก ฝูงหนึ่ง ซึ่งพวกมันเดินทางจากรวงรังอันอบอุ่นมาไกลแสนไกล มาอาศัยอยู่ในต้นไม้ต้นหนึ่ง มันมากันหลายที่ บางตัวเก่งกล้า
มีพละกำลังมากมาย บางตัวอ่อนแรงท้อแท้สิ้นหวัง แต่พวกมันก็ช่วยเหลือกันตามมีตามประสา นกบางตัวก็หากินเก่ง บางตัวเอาตัวรอดเก่ง
บางตัวส่งเสียงเจือยแจ้วไพเราะ บางตัวก็ไม่เคยเผชิญกับโลกใบนี้ บางตัวก็คอยหาโอกาสหลบซ่อนตัวอยู่ในเงาปีกของตัวอื่น ผ่านมาแล้ว
หนึ่งปี ที่พวกมันออกมาหาประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่ ถึงช่วงเวลาที่พวกมันฝันใฝ่มานาน ว่าจะได้กลับไปเล่าเรื่องราวที่พวกมันพบเจอให้พี่น้อง
ของมันฟัง เสียงเจื้อยแจ้วของต้นไม้เมื่อครั้งก่อน ณ ตอนนี้จึงเงียบลงถนัดตา เห็นปีกลาง ๆ ที่กระพือลิบลับที่เส้นขอบฟ้า ฉันก็เป็นหนึ่ง
ในหมู่นกเหล่านี้ ฉันยังอยู่ตรงที่ฉันอยู่ ฉันยังคงมองพวกเขากลับรวงรังอันอบอุ่น พร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม "เจ้ายังรออะไรอีกเล่า ทำไมเจ้า
ไม่กลับไปยังบ้านของเจ้าล่ะ" เสียงต้นไม้ที่ฉันอาศัยพูดผ่านความคิดของฉัน ฉันหัวเราะแล้วตอบกลับไปว่า "ยังไม่ถึงเวลาต้นไม่ที่รัก
หากเมื่อฉันจากเธอไปใครจะคอยมอบน้ำตาให้กับเธอล่ะ" แล้วต้นไม้ต้นนี้ก็กลายเป็นภาพสุดท้ายที่พวกเขาทิ้งไว้เบื้องหลัง มันเติบโตขึ้น
ด้วยหยาดเหงื่อของความทุ่มเท หยาดน้ำตาของความดีใจและเสียใจ บางคนมาแล้วจากไป บางคนมาและกำลังไป วนเวียนอยู่เช่นนั้น
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเก็บเรื่องราวในอดีตซ้อนไว้ในใบที่ร่วงล่น ไม่มีใครเคยกลับมาเหลียวแล นานไปก็หลงลืมแล้วกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลี
ของกาลเวลาอยู่เช่นนั้น ตะวันคล้อยย้อยลงช้าๆ สรรพเสียงเริ่มเงียบหาย ราตรีกาลออกมาทำหน้าที่เหมือนเช่นเคย ฉันหลับตาลง ปล่อยใจ
ให้ล่องลอยไปกับห้วงนิทรา ล่องลอยไป ช้าๆ ช้าๆ จนหายไป...

เรื่อง : ทรง
บรรณาธิการ : หยง