สวัสดีทุกๆคนนะคะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก คิดไม่ตกไม่รู้จะปรึกษาใคร ผิดพลาดยังไงขออภัยไว้ก่อนเลยนะคะ-/\-
เราอายุ20 มีแฟนที่คบกันมา2ปีกว่า แต่ถ้านับตั้งแต่ที่รู้จักและเริ่มคุยก็4ปีแล้ว เราเป็นผู้หญิงทั่วไป หน้าตากลางๆแต่มีข้อดีคือยิ้มเก่ง ตลกเฮฮา
เกิดมาในชีวิตไม่เคยจีบใครก่อน คงมีแฟนเรานี่แหละ ที่เราตัดสินใจจีบก่อนจนได้คบกัน ด้วยนิสัยของเค้าและหลายๆอย่างที่คล้ายกันมากเราคิดว่าเราน่าจะไปกันได้ดี เริ่มคบกันช่วงม.ปลาย ในช่วงปีแรกแฟนเราก็เป็นผู้ชายปกติทั่วๆไปค่ะ ติดเกมส์ อ่านการ์ตูน ชอบรถ เรื่องความมุ้งมิ้งมีแต่นัอยจริงๆ ถ้าเทียบกับคู่อื่น เปอร์เซนต์ความโรแมนติกแทบจะติดลบเลย แต่เราคิดไว้ตลอดว่า ก็เราเป็นคนไปจีบเค้า เราเป็นคนอยากมีเค้าในชีวิต จะเกิดอะไรก็ต้องพยายามปรับ เพื่อให้เราอยู่กันได้ แรกๆก็มีทะเลาะกันบ้างเรื่องติดเกมส์ แต่เราก็เลือกไม่ดราม่า เธอเล่นใช่มั๊ย โอเคเราเล่นด้วยเลย เธอชอบอะไรเราก็ชอบด้วย อยากไปไหนเราไปเป็นเพื่อนเหมือนทุกอย่างจะโอเค แต่พอระยะเวลาผ่านไปซักพักกลายเป็นว่าเราไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเองเลย ไม่รู้ว่าตัวเองชอบหรือสนใจอะไรจริงๆ พยายามรักษาระดับความสัมพันธ์จนลืมห่วงความรู้สึกตัวเอง จุดพลิกผันมาเกิดตอนช่วงมหาลัย เราสอบได้มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่ต่างคณะ เคยคุยกันว่า ถ้าเรียนจบจะไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน และเริ่มชอบอะไรที่เป็นญี่ปุ่นจ๋าตั้งแต่นั้นมา ส่วนตัวเราก็ชอบวัฒนธรรม ชอบอนิเมะอยู่แล้ว เวลามีงานเกี่ยวกับอะไรพวกนี้ก็ไปด้วยกัน
เหมือนจะแฮปปี้ดีแต่ก็ไม่เพราะหลังจากแฟนเราเริ่มชอบไอดอลญี่ปุ่น จากผู้ชายแมนๆแตะบอล ก็กลายเป็นผู้ชายนุ่มนิ่ม เพ้อฝัน นั่งโบกแท่งไฟหน้าโน๊ตบุ๊คตอนดูไอดอลliveคอนเสิร์ต เราก็พยายามเข้าใจเค้าว่าทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองชอบ จะไปว่าหรือดูถูกความชอบคนอื่นไม่ได้ จนเค้าเข้าขั้นเป็นโอตะอย่างเต็มตัว มีพฤติกรรมการใช้ชีวิตที่แปลกมากขึ้นทุกวัน เช่นพูดพึมพัมในลำคอ ทำเสียงประหลาดๆเป็นภาษาญี่ปุ่น ถ่ายรูปด้วยกันก็ทำท่าแบ๊วจนเราคิดว่าเรามีเพื่อนสาว หลังๆอยู่ด้วยแล้วรู้สึกว่าเค้าดูแลเราไม่ได้ปกป้องไม่ได้ เป็นเรามากกว่าที่เค้ามีปัญหาอะไรเราช่วยเหลือทุกครั้ง
และยิ่งนานวันความรักความเอาใจใส่มันก็ลดลงตามเวลา ไม่โทร ไม่ไลน์หา จากที่ทำน้อยกลายเป็นไม่ทำเลย ผู้หญิงพอโตขึ้นก็เริ่มรู้จักดูแลตัวเอง เราก็เป็นหนึ่งในนั้น จนเริ่มมีคนเข้ามา แต่เราไม่เคยไปไหน หลายครั้งที่เราอยากเห็นแก่ตัว อยากไปอยู่กับคนที่เค้าดูแลเอาใจใส่เราเหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่เราก็ไม่เคยทำได้เลย เราห่วงเค้า ครอบครัวเค้าแยกกัน ถ้าขาดเราเค้าก็ไม่มีใคร เค้าขอร้องขอโอกาสทุกครั้ง แล้วเรามันเป็นคนใจดีซะด้วย เก่งมากๆๆเรื่องไม่รักตัวเอง พอเค้ากลับมาก็ทำตัวแบบเดิม เราพยายามอยากเอาชนะความคิดของเราเองที่ว่า เราเป็นคนอยากให้เค้ามาอยู่ในชีวิตเองเราก็ต้องทำให้ทุกอย่างมันลงตัวได้ คบกันมาหลายปี ของขวัญครบรอบซักชิ้นไม่มี วาเลนไทน์ดอกกุหลาบซักดอกอย่าหวังจะตกถึงมือ พอเห็นคนอื่นให้ดอกไม้ให้แสดงความรักกันในวันสำคัญ ก็บอกว่าที่เค้าทำกัน มันเสี่ยว ตลก แต่พอไอดอลออกphoto bookหรืออะไรต่างๆนาๆ แฟนเราซื้อหมด ให้เหตุผลกับเราว่า ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วของอะไรแบบนี้มันจำเป็นด้วยรึไง แค่รักกันก็พอแล้ว เรางงว่าที่ทำอยู่มันเรียกว่ารักหรือดูแลยังไง เราไม่ใช่คนงี่เง่าเอาแต่ใจอยู่แล้วด้วยเหตุผลนี้หรือเปล่า เค้าเลยคิดเสมอว่ายังไงเราก็ทนได้ปรับตัวได้ไม่เป็นไร แต่ผลสุดท้ายนิสัย ความคิด ทัศนคติมันยิ่งต่างกันมากกว่าเดิม แฟนเราตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมกับเมื่อ4ปีที่แล้วเลย เรากลุ้มใจมากจริงๆ อยากถามหนุ่มๆที่เป็นโอตะ หรือสาวๆที่มีแฟนเป็นโอตะว่าผู้หญิงโลก2Dอย่างเรา ควรทำยังไง หรือเราควรเลิกทรมานตัวเองแล้วอยู่คนเดียวดี
แฟนกลายเป็นโอตะ ควรทำยังไงดีคะ?
เราอายุ20 มีแฟนที่คบกันมา2ปีกว่า แต่ถ้านับตั้งแต่ที่รู้จักและเริ่มคุยก็4ปีแล้ว เราเป็นผู้หญิงทั่วไป หน้าตากลางๆแต่มีข้อดีคือยิ้มเก่ง ตลกเฮฮา
เกิดมาในชีวิตไม่เคยจีบใครก่อน คงมีแฟนเรานี่แหละ ที่เราตัดสินใจจีบก่อนจนได้คบกัน ด้วยนิสัยของเค้าและหลายๆอย่างที่คล้ายกันมากเราคิดว่าเราน่าจะไปกันได้ดี เริ่มคบกันช่วงม.ปลาย ในช่วงปีแรกแฟนเราก็เป็นผู้ชายปกติทั่วๆไปค่ะ ติดเกมส์ อ่านการ์ตูน ชอบรถ เรื่องความมุ้งมิ้งมีแต่นัอยจริงๆ ถ้าเทียบกับคู่อื่น เปอร์เซนต์ความโรแมนติกแทบจะติดลบเลย แต่เราคิดไว้ตลอดว่า ก็เราเป็นคนไปจีบเค้า เราเป็นคนอยากมีเค้าในชีวิต จะเกิดอะไรก็ต้องพยายามปรับ เพื่อให้เราอยู่กันได้ แรกๆก็มีทะเลาะกันบ้างเรื่องติดเกมส์ แต่เราก็เลือกไม่ดราม่า เธอเล่นใช่มั๊ย โอเคเราเล่นด้วยเลย เธอชอบอะไรเราก็ชอบด้วย อยากไปไหนเราไปเป็นเพื่อนเหมือนทุกอย่างจะโอเค แต่พอระยะเวลาผ่านไปซักพักกลายเป็นว่าเราไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเองเลย ไม่รู้ว่าตัวเองชอบหรือสนใจอะไรจริงๆ พยายามรักษาระดับความสัมพันธ์จนลืมห่วงความรู้สึกตัวเอง จุดพลิกผันมาเกิดตอนช่วงมหาลัย เราสอบได้มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่ต่างคณะ เคยคุยกันว่า ถ้าเรียนจบจะไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน และเริ่มชอบอะไรที่เป็นญี่ปุ่นจ๋าตั้งแต่นั้นมา ส่วนตัวเราก็ชอบวัฒนธรรม ชอบอนิเมะอยู่แล้ว เวลามีงานเกี่ยวกับอะไรพวกนี้ก็ไปด้วยกัน
เหมือนจะแฮปปี้ดีแต่ก็ไม่เพราะหลังจากแฟนเราเริ่มชอบไอดอลญี่ปุ่น จากผู้ชายแมนๆแตะบอล ก็กลายเป็นผู้ชายนุ่มนิ่ม เพ้อฝัน นั่งโบกแท่งไฟหน้าโน๊ตบุ๊คตอนดูไอดอลliveคอนเสิร์ต เราก็พยายามเข้าใจเค้าว่าทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองชอบ จะไปว่าหรือดูถูกความชอบคนอื่นไม่ได้ จนเค้าเข้าขั้นเป็นโอตะอย่างเต็มตัว มีพฤติกรรมการใช้ชีวิตที่แปลกมากขึ้นทุกวัน เช่นพูดพึมพัมในลำคอ ทำเสียงประหลาดๆเป็นภาษาญี่ปุ่น ถ่ายรูปด้วยกันก็ทำท่าแบ๊วจนเราคิดว่าเรามีเพื่อนสาว หลังๆอยู่ด้วยแล้วรู้สึกว่าเค้าดูแลเราไม่ได้ปกป้องไม่ได้ เป็นเรามากกว่าที่เค้ามีปัญหาอะไรเราช่วยเหลือทุกครั้ง
และยิ่งนานวันความรักความเอาใจใส่มันก็ลดลงตามเวลา ไม่โทร ไม่ไลน์หา จากที่ทำน้อยกลายเป็นไม่ทำเลย ผู้หญิงพอโตขึ้นก็เริ่มรู้จักดูแลตัวเอง เราก็เป็นหนึ่งในนั้น จนเริ่มมีคนเข้ามา แต่เราไม่เคยไปไหน หลายครั้งที่เราอยากเห็นแก่ตัว อยากไปอยู่กับคนที่เค้าดูแลเอาใจใส่เราเหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่เราก็ไม่เคยทำได้เลย เราห่วงเค้า ครอบครัวเค้าแยกกัน ถ้าขาดเราเค้าก็ไม่มีใคร เค้าขอร้องขอโอกาสทุกครั้ง แล้วเรามันเป็นคนใจดีซะด้วย เก่งมากๆๆเรื่องไม่รักตัวเอง พอเค้ากลับมาก็ทำตัวแบบเดิม เราพยายามอยากเอาชนะความคิดของเราเองที่ว่า เราเป็นคนอยากให้เค้ามาอยู่ในชีวิตเองเราก็ต้องทำให้ทุกอย่างมันลงตัวได้ คบกันมาหลายปี ของขวัญครบรอบซักชิ้นไม่มี วาเลนไทน์ดอกกุหลาบซักดอกอย่าหวังจะตกถึงมือ พอเห็นคนอื่นให้ดอกไม้ให้แสดงความรักกันในวันสำคัญ ก็บอกว่าที่เค้าทำกัน มันเสี่ยว ตลก แต่พอไอดอลออกphoto bookหรืออะไรต่างๆนาๆ แฟนเราซื้อหมด ให้เหตุผลกับเราว่า ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วของอะไรแบบนี้มันจำเป็นด้วยรึไง แค่รักกันก็พอแล้ว เรางงว่าที่ทำอยู่มันเรียกว่ารักหรือดูแลยังไง เราไม่ใช่คนงี่เง่าเอาแต่ใจอยู่แล้วด้วยเหตุผลนี้หรือเปล่า เค้าเลยคิดเสมอว่ายังไงเราก็ทนได้ปรับตัวได้ไม่เป็นไร แต่ผลสุดท้ายนิสัย ความคิด ทัศนคติมันยิ่งต่างกันมากกว่าเดิม แฟนเราตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมกับเมื่อ4ปีที่แล้วเลย เรากลุ้มใจมากจริงๆ อยากถามหนุ่มๆที่เป็นโอตะ หรือสาวๆที่มีแฟนเป็นโอตะว่าผู้หญิงโลก2Dอย่างเรา ควรทำยังไง หรือเราควรเลิกทรมานตัวเองแล้วอยู่คนเดียวดี