สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า

สวัสดีค่ะ เป็นบัญชีไม่ได้ยืนยันตัวเลยตั้งได้แต่ กท คำถาม

เข้าเรื่องเลยนะ

เราอายุยังน้อยค่ะ ไม่เกิน15ปี พ่อแม่หย่ากันนานแล้วแต่เรายังไปมาหาสู่พ่ออยู่เสมอแม่เรามีสามีใหม่เรียกว่าลุงนะคะ
แม่เราหลังๆมาเอาแต่ใจตัวเองขึ้นอารมณ์รุนแรงมากๆ ด่าทีนี้เจ็บแสบไปถึงชาติหน้าเลยละ คำด่าเค้าไม่ใช่ธรรมดานะคะ ด่าประมาณ สัตว์ เ-หี้-ย ตัว อย่างนี้เลย ส่วนใหญ่คำแรงๆจะตกมาที่เรา ลุงไม่ค่อยโดน ไม่เคยเลยดีกว่าแต่แม่เทาะเลาะกะลุงบ่อยนะ เราอยู่บ้านช่วยงานบ้านค่ะเพราะเรามีปัญหาที่ รร (เรื่องเพื่อน)จนเราไม่อยากเรียนหยุดบ่อย สายบ่อยจนออกมาอยู่บ้านรอเงินเรียน กศน เราดีใจนะที่ออกมาได้เพราะเรารับมือเพื่อนแบบนั้นไม่ไหว ทรมานมาก(เราอยากไปเรียนแต่เพื่อนในกลุ่มแย่มากๆ จนเราเสียสุภาพจิต เรื่องนี้ขอไม่เล่ามาก) เรามีความรู้สึกนี้มาตั้งแต่ตอนที้ รร แล้ว พออยู่บ้านย่ากะพ่อก็มาเจอปัญหาอะไรหายอะไรพังโทษเราหมดหาว่าเราเอาไปเล่น(?)แล้วทำหาย เสาอากาศพังก็ไงไม่ใช่ละจะเป็นใคร ! จนเราแอบไปร้องไห้บ่อยมาก พ่อก็ไม่ได้ช่วยไรเพราะไม่ค่อยได้เจอเค้าออกไปกินเหล้าบ้างขับรถบ้างจะมีแวบๆเข้ามานิดหน่อย มีครั้งนึงที่บ้านย่ามีงานเบี้ยงกินเหล้าเล็กพ่อก็กินพอทุกคนกลับไปพ่อก็ขึ้นบ้านบอกให้เราช่วยย่าเก็บเราก็โอเคพอเราช่วยเก็บหลังพ่อไม่อยู่ย่าก็บอกไม่ต้องเดี๋ยวฉันเก็บเองเราก็พยายามเก็บอันอื่นแทนเพราะถ้าพ่อลงมาเห็นเราไม่ช่วยเราโดนแน่ๆ ย่าก็โมโหบอกไม่ต้องยุ่งและแย่งของไปเราก็ไม่พอใจแบบอะไรนักหนาเค้าก็ยกแก้วขึ้นจะตีที่หน้าเราพอพ่อลงมารีบเก็บเดินหนีไปเก็บของบนโต๊ะเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเราเล่าให้พ่อฟังพ่อก็บอกปล่อยย่าเค้าเถอะ! เราก็อยู่กับความรู้สึกแย่ๆนั้นต่อไปจนย้ายมาอยู่กะแม่ตอนแรกก็ดีหลังๆมาชักอารมณ์รุนแรงเอาแต่ใจโดยที่เค้าไม่รู้ตัวว่าตัวเองบางทีก็ผิด เวลาเราอยู่บ้านนี้ไม่ออกไปไหนเลยนะ อยู่ในบ้านเฉยๆไม่เห็นแสงตะวันเลยทีเดียวเพราะว่าบ้านเป็นบานประตูเลื่อนขึ้นลงเปิดทีเสียงก็ดังทีอีกอย่างคือมีแมวด้วยเราก็ไม่ออกแม่ก็ไม่อยากให้ออกเพราะอายที่เราไม่เรียนแต่พอคนอื่นถามว่าทำไมไม่ให้ลูกออกมาบ้างก็บอกว่าเราไม่ออกเองต้องบังคับถึงจะออก ทั้งๆที่พอเราออกได้ไม่นานเค้าก็ไล่เข้ามาในบ้านงานบ้านทุกอย่างเราทำเองหมดไม่ค่อยได้ใช่เบินนอกจากเติมเงิน20บาททุกวันส่วนข้าวก็ที่บ้านเพราแม่ขายของหน้าบ้าน บางที่เราลืมทิ้งขยะหนึ่งถุงก็ด่าเรายาวเลยรามไปหลายๆเรื่องหาว่าวันๆไม่ทำอะไรเลยทั้งๆที่งานบ้านเราก็ทำทุกอย่างบางวันก็ออกไปช่วยจัดร้านขายของสารพัดสารพันเรื่องราวช่วนให้ร้องไห้ บางทีเราอึดอัดมากๆเค้าเวลาอยู่ในบ้านจะอีกแบบนีงพออยู่นอกบ้านก็คือแม่ที่แสนดีไม่ด่าเราสักนิด แต่ชอบพูดอะไรที่บ้างทีเราก็อาย เวลาเราบอกว่าหิวแล้วเอาข้าวให้หน่อย(แม่อยู่นอกบ้านร้านอยู่หน้าบ้านเราออกไม่ได้เพราะเรื่องบานประตูและแมว.แม่ก็ไม่ให้ออกด้วย) เราไม่เคยรู้เลยว่าแม่มองเหมือนเราเป็นเปรตขอกินแต่ถ้าไม่ขอก็ไม่ได้กิน เค้าบอกว่าเราเหมือนเปรตมาขอกินนั้นกินนี้

ตอนนี้เราความรู้สึกมันแย่สะสมลงทุกทีไม่อยากคุยกะใครอยากเล่นโทรศัพท์ที่มันทำให้เรามีความสุขสิ่งเดียวที่ช่วยเรา ช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยนะคะ